Apocalipse 5

O livro e o Cordeiro

1 Então, vi, na mão direita daquele que está assentado no trono, um livro em forma de rolo, escrito por dentro e por fora e selado com sete selos. 2 Vi um anjo poderoso, proclamando em alta voz:

— Quem é digno de romper os selos e abrir o livro?

3 Contudo, ninguém no céu, nem na terra, nem debaixo da terra era capaz de abrir o livro, nem olhar para ele. 4 Eu chorava muito, porque ninguém foi achado digno de abrir o livro nem de olhar para ele. 5 Então, um dos anciãos me disse:

— Não chore! Eis que o Leão da tribo de Judá, a Raiz de Davi, venceu para abrir o livro e os seus sete selos.

6 Depois, eis que vi, no centro do trono, cercado pelas quatro criaturas viventes e pelos anciãos, um Cordeiro em pé como se tivesse sido morto. Ele tinha sete chifres e sete olhos, que são os sete espíritos*5.6 Ou o séptuplo Espírito. de Deus enviados a toda a terra. 7 Ele se aproximou e recebeu o livro da mão direita daquele que estava assentado no trono. 8 Ao recebê-lo, as quatro criaturas viventes e os vinte e quatro anciãos prostraram-se diante do Cordeiro. Cada um deles tinha uma harpa e taças de ouro cheias de incenso, que são as orações dos santos; 9 e eles cantavam um cântico novo:

"Tu és digno de receber o livro

e de abrir os seus selos,

pois foste morto

e com o teu sangue compraste para Deus

gente de toda tribo, língua, povo e nação.

10 Tu os constituíste reino e sacerdotes para o nosso Deus,

e eles reinarão sobre a terra".

11 Então, olhei e ouvi a voz de muitos anjos, milhares de milhares e milhões de milhões. Eles rodeavam o trono, bem como as criaturas viventes e os anciãos, 12 e cantavam em alta voz:

"Digno é o Cordeiro que foi morto

de receber poder, riqueza, sabedoria, força,

honra, glória e louvor!".

13 Depois, ouvi todas as criaturas existentes no céu, na terra, debaixo da terra e no mar, e tudo o que neles há, que diziam:

"Ao que está assentado no trono e ao Cordeiro

sejam o louvor, a honra, a glória e o poder,

pelos séculos dos séculos!".

14 As quatro criaturas viventes disseram: "Amém", e os anciãos prostraram-se e o adoraram.

1 Είδα πως αυτός που καθόταν στο θρόνο κρατούσε στο δεξί του χέρι ένα βιβλίο σε σχήμα κυλίνδρου. Το βιβλίο ήταν γραμμένο και από τη μέσα και από την έξω πλευρά, κι εκεί που έκλεινε ήταν σφραγισμένο με εφτά σφραγίδες από βουλοκέρι. 2 Είδα ακόμα έναν άγγελο δυνατό που διαλαλούσε μεγαλόφωνα: «Ποιος είναι άξιος να σπάσει τις σφραγίδες του βιβλίου και να το ανοίξει;» 3 Και δε βρέθηκε κανένας, ούτε στον ουρανό ούτε στη γη ούτε κάτω από τη γη, που να μπορεί ν’ ανοίξει ή έστω και ν’ αντικρύσει το βιβλίο. 4 Άρχισα τότε να κλαίω πολύ που δε βρέθηκε κανένας ν’ ανοίξει το βιβλίο ή έστω να το αντικρύσει. 5 Ένας από τους πρεσβυτυτέρους μού λέει τότε: «Μην κλαις, γιατί το λιοντάρι από τη φυλή του Ιούδα, ο απόγονος του Δαβίδ, νίκησε στη μάχη που έδωσε, και μπορεί να σπάσει τις εφτά σφραγίδες και ν’ ανοίξει το βιβλίο».

6 Είδα τότε μπροστά στο θρόνο και στο μέσο των τεσσάρων όντων και στο μέσο των πρεσβυτέρων, να στέκεται ένα Αρνίο. Έμοιαζε να το έχουν θυσιάσει. Είχε εφτά κέρατα κι εφτά μάτια –αυτά είναι τα εφτά πνεύματα του Θεού που αποστέλλονται σ’ όλη τη γη. 7 Το Αρνίο πήγε και πήρε το κυλινδρικό βιβλίο από το δεξί χέρι εκείνου που κάθεται στο θρόνο.

8 Όταν πήρε το βιβλίο, τα τέσσερα όντα και οι είκοσι τέσσερις πρεσβύτεροι έπεσαν μπροστά στο Αρνίο. Καθένας τους κρατούσε μια κιθάρα και χρυσά θυμιατήρια γεμάτα θυμίαμα– αυτά είναι οι προσευχές των πιστών– 9 κι έψελναν έναν καινούριο ύμνο:

«Είσαι άξιος

να πάρεις το βιβλίο

και ν’ ανοίξεις τις σφραγίδες του.

Γιατί θυσιάστηκες

και με το αίμα σου μας εξαγόρασες για το Θεό,

από κάθε φυλή, γλώσσα, λαό και έθνος.

10 Βασιλιάδες τούς έκανες αυτούς

και ιερείς για να λατρεύουν το Θεό μας·

θα γίνουν κυρίαρχοι πάνω στη γη».

11 Ύστερα είδα κι άκουσα μια χορωδία γύρω από το θρόνο, τα τέσσερα όντα και τους πρεσβυτέρους· την αποτελούσαν ένα αναρίθμητο πλήθος αγγέλων, 12 που έλεγαν με δυνατή φωνή:

«Το Αρνίο που θυσιάστηκε είναι άξιο

να λάβει δύναμη, πλούτο και σοφία,

ισχύ, τιμή, δόξα κι ευλογία».

13 Κι ύστερα άκουσα όλα τα πλάσματα του σύμπαντος στον ουρανό, στη γη, κάτω από τη γη και μέσα στη θάλασσα, όλα αυτά τ’ άκουσα να υμνολογούν:

«Αυτός που κάθεται στο θρόνο και το Αρνίο

να ’ναι για πάντα ευλογημένοι, τιμημένοι,

δοξασμένοι και ισχυροί».

14 Τα τέσσερα όντα αποκρίνονταν: «Αμήν». Και οι πρεσβύτεροι έπεσαν και προσκύνησαν.