Apocalipse 6

Os selos

1 Vi quando o Cordeiro abriu um dos sete selos. Então, ouvi uma das quatro criaturas viventes dizer com voz de trovão:

— Venha!

2 Olhei, e eis que diante de mim havia um cavalo branco. O seu cavaleiro empunhava um arco, e lhe foi dada uma coroa; então, ele saiu como vencedor e para vencer.

3 Quando o Cordeiro abriu o segundo selo, ouvi a segunda criatura vivente dizer:

— Venha!

4 Então, saiu outro cavalo; e este era vermelho. O seu cavaleiro recebeu poder para tirar a paz da terra e fazer que os homens matassem uns aos outros. A ele foi dada uma grande espada.

5 Quando o Cordeiro abriu o terceiro selo, ouvi a terceira criatura vivente dizer:

— Venha!

Olhei, e eis que diante de mim havia um cavalo preto. O seu cavaleiro tinha na mão uma balança. 6 Então, ouvi o que parecia uma voz entre as quatro criaturas viventes, dizendo:

— Um quilograma*6.6 Grego: um choinix. de trigo por um denário*6.6 O denário era uma moeda de prata equivalente à diária de um trabalhador braçal. e três de cevada por um denário, e não danifique o azeite e o vinho!

7 Quando o Cordeiro abriu o quarto selo, ouvi a voz da quarta criatura vivente dizer:

— Venha!

8 Olhei, e eis que diante de mim havia um cavalo amarelo. O seu cavaleiro chamava-se Morte, e o Hades*6.8 Essa palavra pode ser traduzida por inferno, sepulcro ou profundezas. o seguia de perto. Foi-lhes dado poder sobre um quarto da terra para matar pela espada, pela fome, por pragas e por meio dos animais selvagens da terra.

9 Quando ele abriu o quinto selo, vi debaixo do altar as almas daqueles que haviam sido mortos por causa da palavra de Deus e do testemunho que deram. 10 Eles clamavam em alta voz:

— Até quando, ó Soberano, santo e verdadeiro, não julgarás nem vingarás o nosso sangue dos habitantes da terra?

11 Então, a cada um deles foi dada uma veste branca e lhes foi dito que esperassem um pouco mais, até que se completasse o número dos seus conservos e irmãos que deveriam ser mortos como eles.

12 Vi quando ele abriu o sexto selo, e eis que houve um grande terremoto. O sol ficou escuro como tecido de crina negra, toda a lua tornou-se vermelha como sangue, 13 e as estrelas do céu caíram sobre a terra como figos verdes caem da figueira quando sacudidos por um vento forte. 14 O céu se recolheu como se enrola um pergaminho, e todas as montanhas e ilhas foram removidas dos seus lugares.

15 Então, os reis da terra, os príncipes, os generais, os ricos, os poderosos, todos os escravos e todos os livres esconderam-se nas cavernas e entre as rochas das montanhas. 16 Eles gritavam às montanhas e às rochas:

— Caiam sobre nós e escondam-nos*6.16 Os 10.8. da face daquele que está assentado no trono e da ira do Cordeiro! 17 Pois chegou o grande dia da sua ira, e quem poderá suportar?

Οι εφτά σφραγίδες

1 Είδα τότε το Αρνίο ν’ ανοίγει την πρώτη απ’ τις εφτά σφραγίδες, κι άκουσα ένα από τα τέσσερα όντα να λέει με φωνή που έμοιαζε με βροντή: «Έλα». 2 Κοίταξα, και είδα ένα άσπρο άλογο, που ο καβαλάρης του κρατούσε ένα τόξο· του δόθηκε ένα στεφάνι νίκης, και νικητής έφυγε για νέες νίκες.

3 Όταν το Αρνίο άνοιξε τη δεύτερη σφραγίδα, άκουσα το δεύτερο ον να λέει: «Έλα». 4 Βγήκε τότε ένα άλλο άλογο, κόκκινο σαν τη φωτιά· στον καβαλάρη του δόθηκε ένα μεγάλο σπαθί με την εντολή να αφαιρέσει την ειρήνη από τη γη, και οι άνθρωποι να σφάξουν ο ένας τον άλλο.

5 Όταν το Αρνίο άνοιξε την τρίτη σφραγίδα, άκουσα το τρίτο ον να λέει: «Έλα». Κοίταξα, και είδα ένα μαύρο άλογο, που ο καβαλάρης του κρατούσε στο χέρι του μια ζυγαριά. 6 Τότε άκουσα κάτι σαν φωνή να βγαίνει ανάμεσα από τα τέσσερα όντα και να λέει: «Ένα κιλό σιτάρι ή τρία κιλά κριθάρι θα φτάσουν ένα μεροκάματο· μην πειράξεις όμως το λάδι και το κρασί».

7 Όταν το Αρνίο άνοιξε την τέταρτη σφραγίδα, άκουσα τη φωνή του τέταρτου όντος να λέει: «Έλα». 8 Κοίταξα, και είδα ένα πρασινοκίτρινο άλογο· ο καβαλάρης του λεγόταν Θάνατος, κι από πίσω του ακολουθούσε ο Άδης. Τους δόθηκε η εξουσία να σκοτώσουν το ένα τέταρτο της οικουμένης με πόλεμο, με πείνα, με θανατικό και με τα θηρία της γης.

9 Όταν το Αρνίο άνοιξε την πέμπτη σφραγίδα, είδα κάτω από το θυσιαστήριο τις ψυχές εκείνων που σφαγιάστηκαν για το λόγο του Θεού και για τη μαρτυρία που έδωσαν για το Αρνίο. 10 Αυτοί κραύγασαν με δυνατή φωνή: «Ως πότε, επιτέλους, Δέσποτα άγιε και αληθινέ; Πότε θα έρθει η κρίση σου; Πότε θα πάρεις πίσω το αίμα μας απ’ τους κατοίκους της γης;» 11 Τότε δόθηκε στον καθένα μια λευκή στολή, και τους είπαν ν’ αναπαυτούν για λίγο ακόμα, ώσπου να συμπληρωθεί ο αριθμός των συνδούλων κι αδερφών τους που τους μέλλεται να θανατωθούν όπως κι εκείνοι.

12 Μετά είδα το Αρνίο ν’ ανοίγει την έκτη σφραγίδα. Τότε έγινε σεισμός μεγάλος, ο ήλιος έγινε μαύρος σαν πένθιμο ρούχο, το φεγγάρι έγινε όλο κόκκινο σαν αίμα, 13 και τ’ αστέρια του ουρανού έπεσαν στη γη, όπως πέφτουν τα άγουρα σύκα, που τα ρίχνει η συκιά όταν τη φυσάει δυνατός άνεμος. 14 Ο ουρανός εξαφανίστηκε όπως τυλίγεται με μιας ένα κυλινδρικό χειρόγραφο, κι όλα τα βουνά και τα νησιά μετακινήθηκαν από τη θέση τους. 15 Τότε οι βασιλιάδες της γης και οι κυβερνήτες, οι στρατηγοί, οι πλούσιοι, οι δυνατοί και όλοι, δούλοι κι ελεύθεροι, κρύφτηκαν στις σπηλιές και στα βράχια των βουνών 16 κι έλεγαν στα βουνά και στα βράχια: «Πέστε πάνω μας και κρύψτε μας απ’ αυτόν που κάθεται στο θρόνο κι από την οργή του Αρνίου. 17 Έφτασε η μεγάλη ημέρα της οργής του· ποιος μπορεί να την αντέξει;»