1 A cidade que antes era cheia de gente

agora está deserta.

Antes era grande entre as nações,

agora está sozinha, como uma viúva.

Antes era rainha de toda a terra,

agora é escrava.

2 Ela passa a noite aos prantos;

lágrimas correm por seu rosto.

De todos os seus amantes,

não resta um sequer para consolá-la.

Todos os seus amigos a traíram

e se tornaram seus inimigos.

3 Judá foi levada para o exílio

e oprimida com cruel escravidão.

Vive entre as nações

e não tem lugar para descansar.

Seus inimigos a perseguiram,

e ela não tem a quem recorrer.

4 As estradas para Sião estão de luto,

pois as multidões já não vêm celebrar as festas.

Os portões da cidade estão em silêncio,

os sacerdotes gemem,

as moças choram.

Como é amargo seu destino!

5 Seus adversários se tornaram seus senhores,

e seus inimigos prosperam,

pois o Senhor castigou Jerusalém

por seus muitos pecados.

Seus filhos foram capturados

e levados para o exílio.

6 A bela Sião

foi despojada de toda a sua majestade.

Seus príncipes são como cervos famintos

em busca de pasto.

Estão fracos demais para fugir

do inimigo que os persegue.

7 Em meio à sua tristeza e às suas andanças,

Jerusalém se lembra de seu antigo esplendor.

Agora, porém, caiu nas mãos de seu inimigo,

e não há quem a ajude.

Seu inimigo a derrubou

e zombou de sua queda.

8 Jerusalém pecou terrivelmente,

por isso foi jogada fora como trapo imundo.

Todos que antes a honravam agora a desprezam,

pois a viram nua e humilhada.

Só resta a ela gemer

e esconder o rosto.

9 Com sua impureza, contaminou as vestes

e não pensou nas consequências.

Agora está caída no chão,

e não há quem a levante.

"Senhor, vê minha aflição", ela diz.

"O inimigo triunfou."

10 O inimigo a saqueou

e levou todos os seus valiosos bens.

Ela viu estrangeiros profanarem seu templo sagrado,

o lugar em que o Senhor os proibira de entrar.

11 Seu povo geme, à procura de pão;

trocaram seus tesouros por alimento para sobreviver.

"Olha, Senhor", ela se lamenta,

"e vê como sou desprezada!

12 "Isso tudo nada significa para vocês que passam por mim?

Olhem ao redor e vejam se há dor igual à minha,

que o Senhor trouxe sobre mim

quando se acendeu sua ira.

13 "Do céu enviou fogo que me queima os ossos;

pôs uma armadilha em meu caminho e me fez voltar atrás.

Deixou-me devastada,

atormentada o dia todo por uma doença.

14 "Trançou meus pecados como uma corda

para me prender ao jugo do exílio.

O Senhor me tirou a força e me entregou a meus inimigos;

estou indefesa nas mãos deles.

15 "O Senhor tratou meus homens valentes

com desprezo.

Por ordem sua, um grande exército veio

para esmagar meus jovens guerreiros.

O Senhor pisou a amada cidade de Jerusalém

como se pisam uvas no tanque de prensar.

16 "Choro por todas essas coisas,

lágrimas correm por meu rosto.

Não resta ninguém para me consolar,

estão longe os que poderiam me animar.

Meus filhos não têm futuro,

pois o inimigo nos conquistou."

17 Sião estende as mãos,

mas ninguém a consola.

O Senhor disse

a respeito de seu povo, Israel:

"Que seus vizinhos sejam seus inimigos!

Que Jerusalém seja jogada fora como trapo imundo!".

18 "O Senhor é justo", diz Jerusalém,

"pois me rebelei contra ele.

Ouçam todos os povos

e vejam minha angústia,

pois meus filhos e filhas

foram levados para o exílio.

19 "Pedi ajuda a meus aliados,

mas eles me traíram.

Meus sacerdotes e meus líderes

morreram de fome na cidade,

enquanto procuravam alimento

para sobreviver.

20 "Senhor, vê minha angústia!

Meu coração está aflito,

e minha alma, desesperada,

pois me rebelei terrivelmente contra ti.

Nas ruas, a espada mata,

e, em casa, só há morte.

21 "Outros ouviram meus gemidos,

mas ninguém veio me consolar.

Quando meus inimigos souberam de minha desgraça,

se alegraram de ver o que tu havias feito.

Ah, traze o dia que prometeste,

em que eles sofrerão como eu sofri!

22 "Vê todas as maldades deles, Senhor,

e castiga-os

como me castigaste,

por todos os meus pecados.

Meus gemidos são muitos,

e meu coração está enfermo."

1 O kent ki, insan doluydu, 2 Nasıl da tek başına kaldı şimdi! 2 Büyüktü uluslar arasında, 2 Dul kadına döndü! 2 Soyluydu iller arasında, 2 Angarya altına düştü!2 Geceleyin acı acı ağlıyor, 2 Yanaklarında gözyaşı; 2 Avutan tek kişi bile yok 2 Bunca oynaşı arasında. 2 Dostları ona hainlik etti, 2 Düşman oldu.3 Yahuda acı çekip ağır kölelik ettikten sonra 2 Sürgün edildi, 2 Ulusların arasında oturuyor, 2 Ama rahat bulamıyor. 2 O sıkıntıdayken ardına düşenler ona yetişti.4 Siyona giden yollar yas tutuyor, 2 Çünkü bayramlara gelen yok. 2 Bütün kapıları ıssız, kâhinleri inliyor, 2 Erden kızları sıkıntıda, kendisi de acı çekiyor.5 Hasımları başa geçti, düşmanları rahat içinde. 2 Çok isyan ettiği için RAB ona acı çektiriyor, 2 Yavruları hasımlarının gözü önünde sürgüne gitti.6 Siyon kızının bütün güzelliği uçtu, 2 Önderleri otlak bulamayan geyiklere döndü, 2 Dermanları kesildi 2 Kendilerini kovalayanların önünde.7 Yeruşalim sıkıntı içinde başıboş dolaşırken 2 Eski günlerdeki varlığını anımsıyor. 2 Halkı hasmının eline düşüp de 2 Yardımına koşan çıkmayınca, 2 Hasımları haline bakıp 2 Yıkılışına güldüler.8 Yeruşalim büyük günah işledi, 2 Bu yüzden kirlendi. 2 Ona saygı duyanların hepsi 2 Şimdi onu hor görüyor, 2 Çünkü onu çıplak gördüler. 2 O da inleyip öbür yana dönüyor.9 Kirliliği eteklerindeydi, 2 Sonunu düşünmedi; 2 Bu yüzden düşüşü korkunç oldu, 2 Avutanı yok. 2 ‹‹Ya RAB, düşkün halimi gör, 2 Çünkü düşmanım kazandı!››10 Değerli her şeyine düşman el uzattı. 2 Tapınağına başka ulusların girdiğini gördü, 2 Topluluğuna girmesini yasakladığın uluslar.11 Halkı inleyip ekmek arıyor, 2 Yeniden güçlerine kavuşmak için 2 Değerli neleri varsa ekmekle değiştiler; 2 ‹‹Bak da gör, ya RAB, ne kadar sefil oldum.››12 ‹‹Ey sizler, yoldan geçenler, 2 Sizin için önemi yok mu bunun? 2 Bakın da görün, başıma gelen dert gibisi var mı? 2 Öyle bir dert ki, RAB öfkesinin alevlendiği gün 2 Başıma yağdırdı onu. başınıza da gelmesin.››13 Ateş saldı yukarıdan, 2 Kemiklerimin içine işledi ateş; 2 Ağ serdi ayaklarıma, 2 Geri çevirdi beni; 2 Mahvetti, baygın kaldım bütün gün.14 İsyanlarım boyunduruğa döndü, 2 RABbin eliyle birbirine tutturulup 2 Boynuma geçirildi, gücüm tükendi. 2 Rab karşı duramadığım 2 İnsanların eline verdi beni.15 Hiçe saydı beni savunan yiğitleri, 2 Gençlerimi kırıp geçirmek için çağrı yaptı ordulara, 2 Rab erden Yahuda kızını 2 Üzüm sıkma çukurunda çiğnedi adeta.16 ‹‹Ağlıyorum bunlara, 2 Gözlerimden yaşlar boşanıyor; 2 Çünkü beni avutan, 2 Canımı tazeleyen benden uzak. 2 Çocuklarım şaşkına döndü, 2 Çünkü düşmanım üstün çıktı.››17 Siyon ellerini açmış, 2 Ama onu avutan yok. 2 RAB Yakup soyuna karşı buyruk verdi, 2 Komşuları ona hasım olsun, dedi. 2 Yeruşalim aralarında paçavraya döndü.18 ‹‹RAB haklıdır, çünkü buyruğuna karşı geldim. 2 Şimdi dinleyin, ey halklar, çektiğim acıyı görün; 2 Erden kızlarım, gençlerim sürgüne gitti.19 Oynaşlarımı çağırdım, 2 Ama aldattılar beni. 2 Yeniden güçlerine kavuşmak için yiyecek ararken 2 Kâhinlerimle önderlerim kentte can verdi.20 Gör, ya RAB, ne sıkıntılar çektiğimi, 2 İçim kanıyor, yüreğim buruk, 2 Çünkü çok asilik ettim; 2 Dışarıda kılıç beni çocuklarımdan ayırmakta, 2 İçerdeyse ölüm kol gezmekte.21 İnlediğimi duydular, 2 Beni avutan olmadı. 2 Bütün düşmanlarım başıma gelen felaketi duydu, 2 Sen yaptın diye sevinçten coştular. 2 İlan ettiğin günü getir, 2 Onlar da benim gibi olsunlar.22 Yaptıkları her kötülüğü anımsa, 2 İsyanlarımdan ötürü bana ne yaptınsa onlara da yap; 2 Çünkü sürekli inliyor, baygınlık geçiriyorum.››