1 Como o ouro perdeu seu brilho!

Até o ouro mais puro ficou embaçado.

As pedras sagradas

estão espalhadas pelas ruas.

2 Vejam como os filhos preciosos de Sião,

que valem seu peso em ouro puro,

são tratados como vasos de barro

feitos por um oleiro qualquer.

3 Até os chacais amamentam seus filhotes,

mas meu povo não age assim.

Como as avestruzes no deserto,

ignora cruelmente o clamor de seus filhos.

4 A língua seca dos bebês

gruda no céu da boca, por causa da sede.

As crianças imploram por um pedaço de pão,

mas ninguém as atende.

5 Os que antes comiam as comidas mais finas

agora morrem de fome nas ruas.

Os que antes vestiam roupas da melhor qualidade

agora reviram os montes de lixo.

6 A culpa de meu povo

é maior que a de Sodoma,

que foi destruída de repente,

e ninguém ofereceu ajuda.

7 Nossos príncipes eram radiantes de saúde,

mais brilhantes que a neve e mais brancos que o leite.

Seu rosto era rosado como rubis,

e sua aparência, como safiras.

8 Agora, porém, seu rosto está mais escuro que fuligem;

ninguém os reconhece nas ruas.

Sua pele está pegada aos ossos,

seca como madeira.

9 Os que morreram pela espada foram mais felizes

que os que morrem de inanição.

Famintos, definham

por falta de alimento dos campos.

10 Mulheres de bom coração

cozinharam os próprios filhos.

Elas os comeram

para sobreviver ao cerco.

11 Agora, porém, a ira do Senhor está satisfeita;

sua ira ardente foi derramada.

Em Sião ele acendeu um fogo

que queimou a cidade até seus alicerces.

12 Nenhum rei em toda a terra,

ninguém no mundo inteiro,

poderia imaginar que o inimigo

entraria pelas portas de Jerusalém.

13 Mas foi o que aconteceu por causa do pecado de seus profetas

e da maldade de seus sacerdotes,

que profanaram a cidade

ao derramar sangue inocente.

14 Andavam sem destino pelas ruas,

como cegos,

tão contaminados de sangue

que ninguém se atrevia a tocar neles.

15 "Afastem-se!", gritavam para eles.

"Estão contaminados! Não toquem em nós!"

Fugiram para terras distantes

e andaram sem rumo entre as nações,

mas nenhuma permitiu que ficassem.

16 O Senhor, em sua ira, os espalhou

e deixou de ajudá-los.

Ninguém mais respeita os sacerdotes

nem honra os líderes.

17 Esperamos em vão que nossos aliados

viessem nos socorrer.

Buscamos a ajuda de nações

incapazes de nos livrar.

18 Não podíamos sair às ruas,

pois nossos passos eram vigiados.

Nosso fim se aproximava, nossos dias estavam contados;

estávamos condenados!

19 Nossos inimigos eram mais rápidos que as águias no céu;

fugimos para as montanhas, mas eles nos perseguiram.

No deserto nos escondemos,

mas eles estavam ali, esperando por nós.

20 Nosso rei, o ungido do Senhor, a vida de nossa nação,

foi capturado nos laços deles.

E nós pensávamos que sua sombra

nos protegeria de qualquer nação da terra!

21 Ó povo de Edom,

você se alegra e exulta na terra de Uz?

Mas você também beberá do cálice da ira do Senhor;

também ficará embriagado e será despido.

22 Ó bela Sião, o castigo de sua maldade chegará ao fim;

logo voltará do exílio.

Mas para você, Edom, o castigo está só começando;

logo seus muitos pecados serão expostos.

1 Altın nasıl donuklaştı, 2 Saf altın nasıl değişti! 2 Kutsal taşlar sokak başlarına dağılmış.2 Değerleri saf altınla ölçülen Siyon çocukları 2 Nasıl çömlekçi işi, toprak testi yerine sayılır oldu!3 Çakallar bile meme verip yavrularını emzirir, 2 Ama halkım çöldeki devekuşları kadar acımasız oldu.4 Susuzluktan emzikteki bebeklerin dili damağına yapışıyor, 2 Çocuklar ekmek istiyor, veren yok.5 Onlar ki, yemeğin en iyisini yerlerdi, 2 Sokaklarda perişan oldular; 2 Onlar ki, al giysiler içinde büyüdüler, 2 Çöp yığınlarını kapışır oldular.6 Halkımın suçu el değmeden, bir anda yıkılan 2 Sodomun günahından daha büyüktür.7 Beyleri kardan temiz, sütten aktılar, 2 Bedence mercandan kızıl, laciverttaşı kadar biçimliydiler.8 Şimdiyse görünüşleri kömürden kara, 2 Sokaklarda tanınmaz oldular. 2 Bir deri bir kemiğe döndüler, odun gibi kurudular.9 Kılıçla öldürülenler kıtlıktan ölenlerden mutludur, 2 Çünkü kıtlıktan ölenler tarla ürününün yokluğundan yıpranarak erimekteler.10 Merhametli kadınlar çocuklarını elleriyle pişirdiler, 2 Halkım kırılırken yiyecek oldu bu kendilerine.11 RAB öfkesini boşalttı, kızgın öfkesini döktü, 2 Temellerini yiyip bitiren ateşi Siyonun içinde tutuşturdu.12 Dünyadaki kralların ve insanların hiçbiri 2 Yeruşalim kapılarından hasımların, düşmanların gireceğine inanmazdı.13 Peygamberlerinin günahı, kâhinlerinin suçu yüzündendi bu, 2 Çünkü onlar kentin ortasında doğruların kanını döktüler.14 Sokaklarda körler gibi dolaşıyorlar, 2 Kanla kirlendikleri için kimse giysilerine dokunamıyor.15 ‹‹Çekilin! Kirliler!›› diye bağırdılar onlara, 2 ‹‹Çekilin! Çekilin! Dokunmayın!›› 2 Kaçıp başıboş dolaştıklarında, 2 Öteki uluslar, ‹‹Artık burada kalmasınlar›› dediler.16 RAB kendisi dağıttı onları, 2 Artık yüzlerine bakmayacak. 2 Kâhinleri saymadılar, yaşlılara acımadılar.17 Boş yere yardım beklemekten gözlerimizin feri sönüyor, 2 Gözetleme kulesinde bizi kurtaramayacak bir ulusu bekledikçe bekledik.18 İzlerimizi sürüyorlar, 2 Sokaklarımızda gezemez olduk. 2 Sonumuz yaklaştı, günlerimiz tükendi, 2 Çünkü sonumuz geldi.19 Bizi kovalayanlar gökteki kartallardan çevikti, 2 Dağların üstünde kovaladılar bizi, 2 Çölde bize pusu kurdular.20 Yaşam soluğumuz, 2 RABbin meshettiği kral onların çukurunda yakalandı; 2 Hani onun için, ‹‹Ulusların arasında onun gölgesinde yaşayacağız›› dediğimiz.21 Ûs ülkesinde yaşayan Edom kızı, sevin, coş, 2 Ancak kâse sana da gelecek, sarhoş olup soyunacaksın.22 Ey Siyon kızı, suçunun cezası sona erdi, 2 RAB bir daha seni sürgüne göndermeyecek. 2 Ama, ey Edom kızı, suçun yüzünden seni cezalandırıp günahlarını ortaya çıkaracak.