1 "Grite alto, com todas as suas forças!

Grite alto, como o som da trombeta!

Fale ao meu povo, Israel,

sobre sua rebeldia e seus pecados!

2 Apesar disso, agem como se fossem piedosos!

Vêm ao templo todos os dias

e parecem ter prazer em aprender a meu respeito.

Agem como nação justa

que jamais abandonaria as leis de seu Deus.

Pedem que eu atue em favor deles

e fingem querer estar perto de mim.

3 Dizem: ‘Jejuamos diante de ti!

Por que não prestas atenção?

Nós nos humilhamos com severidade,

e tu nem reparas!’.

"Vou lhes dizer por quê", eu respondo.

"É porque jejuam para satisfazer a si mesmos.

Enquanto isso,

oprimem seus empregados.

4 De que adianta jejuar,

se continuam a brigar e discutir?

Com esse tipo de jejum,

não ouvirei suas orações.

5 Vocês se humilham

ao cumprir os rituais:

curvam a cabeça,

como junco ao vento,

vestem-se de pano de saco

e cobrem-se de cinzas.

É isso que chamam de jejum?

Acreditam mesmo que agradará o Senhor?

6 "Este é o tipo de jejum que desejo:

Soltem os que foram presos injustamente,

aliviem as cargas de seus empregados.

Libertem os oprimidos,

removam as correntes que prendem as pessoas.

7 Repartam seu alimento com os famintos,

ofereçam abrigo aos que não têm casa.

Deem roupas aos que precisam,

não se escondam dos que carecem de ajuda.

8 "Então sua luz virá como o amanhecer,

e suas feridas sararão num instante.

Sua justiça os conduzirá adiante,

e a glória do Senhor os protegerá na retaguarda.

9 Então vocês clamarão, e o Senhor responderá.

‘Aqui estou’, ele dirá.

"Removam o jugo pesado de opressão,

parem de fazer acusações e espalhar boatos maldosos.

10 Deem alimento aos famintos

e ajudem os aflitos.

Então sua luz brilhará na escuridão,

e a escuridão ao redor se tornará clara como o meio-dia.

11 O Senhor os guiará continuamente,

lhes dará água quando tiverem sede

e restaurará suas forças.

Vocês serão como um jardim bem regado,

como a fonte que não para de jorrar.

12 Reconstruirão as ruínas desertas de suas cidades

e serão conhecidos como reparadores de muros

e restauradores de ruas e casas.

13 "Guardem o sábado como dia santo;

não usem esse dia para cuidar de seus interesses.

Desfrutem o sábado

e falem dele com prazer, como dia santo do Senhor.

Honrem o sábado com tudo que fizerem nesse dia;

não sigam seus desejos, nem falem coisas inúteis.

14 Então o Senhor será sua alegria;

grande honra lhes darei

e os sustentarei com a propriedade que prometi a seu antepassado Jacó.

Eu, o Senhor, falei!"

1 Αναβοησον δυνατα, μη φεισθης· υψωσον την φωνην σου ως σαλπιγγα και αναγγειλον προς τον λαον μου τας ανομιας αυτων και προς τον οικον Ιακωβ τας αμαρτιας αυτων.2 Με ζητουσιν ομως καθ' ημεραν και επιθυμουσι να μανθανωσι τας οδους μου, ως εθνος το οποιον εκαμε δικαιοσυνην και δεν εγκατελιπε την κρισιν του Θεου αυτου· ζητουσι παρ' εμου κρισεις δικαιοσυνης· επιθυμουσι να πλησιαζωσιν εις τον Θεον.3 Δια τι ενηστευσαμεν, λεγουσι, και δεν ειδες; εταλαιπωρησαμεν την ψυχην ημων και δεν εγνωρισας; Ιδου, εν τη ημερα της νηστειας σας ευρισκετε ηδονην και καταθλιβετε παντας τους μισθωτους σας.4 Ιδου, νηστευετε δια δικας και εριδας και γρονθιζετε ασεβως· μη νηστευετε, καθως την σημερον, δια να ακουσθη ανωθεν η φωνη σας.5 Τοιαυτη ειναι η νηστεια, την οποιαν εγω εξελεξα; να ταλαιπωρη ο ανθρωπος την ψυχην αυτου μιαν ημεραν; να κλινη την κεφαλην αυτου ως σπαρτον και να υποστρονη σακκον και στακτην εις εαυτον; νηστειαν θελεις ονομασει τουτο και ημεραν δεκτην εις τον Κυριον;6 Η νηστεια την οποιαν εγω εξελεξα, δεν ειναι αυτη; το να λυης τους δεσμους της κακιας, το να διαλυης τα βαρεα φορτια και το να αφινης ελευθερους τους καταδεδυναστευμενους και το να συντριβης παντα ζυγον;7 Δεν ειναι το να διαμοιραζης τον αρτον σου εις τον πεινωντα και να εισαγης εις την οικιαν σου τους αστεγους πτωχους; οταν βλεπης τον γυμνον, να ενδυης αυτον, και να μη κρυπτης σεαυτον απο της σαρκος σου;8 Τοτε το φως σου θελει εκλαμψει ως η αυγη και η υγιεια σου ταχεως θελει βλαστησει· και η δικαιοσυνη σου θελει προπορευεσθαι εμπροσθεν σου· η δοξα του Κυριου θελει εισθαι η οπισθοφυλακη σου.9 Τοτε θελεις κραζει και ο Κυριος θελει αποκρινεσθαι· θελεις φωναζει και εκεινος θελει λεγει, Ιδου, εγω. Εαν εκβαλης εκ μεσου σου τον ζυγον, την ανατασιν του δακτυλου και τους ματαιους λογους·10 και ανοιγης την ψυχην σου προς τον πεινωντα και ευχαριστης την τεθλιμμενην ψυχην· τοτε το φως σου θελει ανατελλει εν τω σκοτει και το σκοτος σου θελει εισθαι ως μεσημβρια.11 Και ο Κυριος θελει σε οδηγει παντοτε και χορταινει την ψυχην σου εν ανομβριαις και παχυνει τα οστα σου· και θελεις εισθαι ως κηπος ποτιζομενος και ως πηγη υδατος, της οποιας τα υδατα δεν εκλειπουσι.12 Και οι απο σου θελουσιν οικοδομησει τας παλαιας ερημωσεις· θελεις ανεγειρει τα θεμελια πολλων γενεων· και θελεις ονομασθη, Ο επιδιορθωτης των χαλασματων, Ο ανορθωτης των οδων δια τον κατοικισμον.13 Εαν αποστρεψης τον ποδα σου απο του σαββατου, απο του να καμνης τα θεληματα σου εν τη αγια μου ημερα, και ονομαζης το σαββατον τρυφην, αγιαν ημεραν του Κυριου, εντιμον, και τιμας αυτο, μη ακολουθων τας οδους σου μηδε ευρισκων εν αυτω το θελημα σου μηδε λαλων τους λογους σου,14 τοτε θελεις εντρυφα εν Κυριω· και εγω θελω σε ιππευσει επι τους υψηλους τοπους της γης και σε θρεψει με την κληρονομιαν του πατρος σου Ιακωβ· διοτι το στομα τον Κυριου ελαλησε.