22 तम्हैं निं सिधै परमेशरै बैण शुणनै आल़ै रहा, पर तेऊ साबै ज़िऊआ आपणीं ज़िन्दगी बी। नांईं ता तम्हैं आसा आप्पू लै धोखै दैंदै लागै दै कि परमेशरा हेरनै तम्हैं बच़ाऊई। 23 किल्हैकि ज़ुंण बी परमेशरे बैणा शुणनै आल़अ आसा, अर तेऊ साबै काम नांईं करदअ, सह आसा तेऊ मणछा ज़िहअ ज़ुंण आपणअ मुंह आर्शू दी भाल़ा 24 अर आपणअ मुंह भाल़ी लागा सह हांढदअ तेतरी जाआ सह तेभी बिस्सरुई कि सह किहअ त।