1 तेखअ शूणअ मंऐं भबनै पबित्र ज़ैगा का कुंण ज़ोरै तिन्नां साता स्वर्ग दूता का इहअ बोल्दअ, "डेओआ, परमेशरे प्रकोपे तिन्नां साता लोहदी तरैल़ा पृथूई दी।"
2 पैहलै स्वर्ग दूतै तरैल़ी लोहदी पृथूई दी तिन्नां मणछा दी ज़हा तेऊ पशूए छ़ाप थिई लागी दी अर ज़ुंण तेऊए मुहुर्तीए पूज़ा करा तै। तिन्नां निखल़अ एक बडी झोशा लाणैं आल़अ दुखणअ।
3 दुजै स्वर्ग दूतै तरैल़ी आपणीं लोहदी समुंदरै, सह बणअ मूंऐं दै मणछे लोहू ज़िहअ, अर समुंदरै मूंअ हरेक ज़ीब।
4 अर चिऊथै स्वर्ग दूतै तरैल़ी आपणीं लोहदी नदी दी अर पाणींए सोबल़ा दी, अर तेथ बणअ सारअ पाणीं लोहू। 5 तेखअ शूणअ मंऐं सह स्वर्ग दूत ज़हा सारै पाणीं दी हक आसा, इहअ बोल्दअ,
"हे पबित्र परमेशर, ज़ुंण आझ़ आसा, आझ़ा का आजी त अर आजू बी रहणअ।
"तूह आसा पांच़ अर तंऐं ई किअ अह नसाफ।
6 "किल्हैकि तिन्नैं आसा पबित्र लोग,
परमेशरे गूरो लोहू बहाऊअ द अर तंऐं पणैऊंअं तिन्नां का लोहू।
किल्हैकि तिंयां थिऐ एता ई जोगी।"
7 "तेखअ शूणअ मंऐं भिई बेदी का कुंण इहअ बोल्दअ,
‘हाँ, सर्वशक्तिमान परमेशर बिधाता,
तूह करा भलअ अर शुचअ नसाफ।’"
8 तेखअ तरैल़ी च़ौथै स्वर्ग दूतै आपणीं लोहदी सुरज़ा दी अर तेऊ लै दैनअ मणछा झल़ुशणैंओ हक। 9 लोग दझ़ै सुरज़े घमास्सा करै अर तिन्नैं किई परमेशरे निंदा किल्हैकि तिन्नां घोर खरी दी थिअ तेऊ ई हक। पर तज़ी बी निं तिंयां आपणैं पापो प्राश्त करी परमेशरा सेटा बापस फिरै, अर नां अज़ी बी तिन्नैं परमेशरे ज़ै-ज़ैकार किई।
10 तेखअ तरैल़ी तेऊ पांज़ूऐ स्वर्ग दूतै आपणीं लोहदी तेऊ पशूए राज़गाद्दी दी अर तेऊए राज़ हुअ न्हैरअ, अर लोग लागै दाह झोशे मारै आपणैं दांदा पिशदै अर ज़िभा च़ाबदै। 11 आपणीं दाह अर दुखणैं करै लागै तिंयां स्वर्गे परमेशरे निंदा करदै, आपणैं पापो प्राश्त करी निं तिंयां परमेशरा बाखा फिरै।
12 छ़ऊऐ स्वर्ग दूतै तरैल़ी आपणीं लोहदी फरात बडै दरैऊआ दी अर तेतो पाणीं शुक्कअ कि पुर्बा देशे राज़े सैना एछणा लै बात खुल्हे।
13 मंऐं भाल़अ तैहा बडी दानुईंए खाखा, तेऊ पशूए खाखा अर झ़ुठै गूरे खाखा का चअन भूत मिंडके रुपै निखल़दै। 14 ईंयां भूत लागै झ़ुठै नछ़ैण अर च़मत्कार रहैऊई संसारे सोभी देशे राज़ करनै आल़ै लोगा कठा करदै ताकि तिंयां तैहा महान धैल़ी सर्वशक्तिमान परमेशरा संघै जुध करे।
15,16 तिन्नैं भूतै किऐ तिंयां राज़ करनै आल़ै तिन्नें सैना संघी तैहा ज़ैगा कठा ज़ेता लै इब्रानी बोली दी अरमगीदोन बोला। तैही बोला प्रभू ईशू इहअ "भाल़, मुंह एछणअ च़ोरा ज़िहै, परमेशर दैआ तेऊ मणछा लै बर्गत ज़ुंण तेभै बिऊंतअ होए अर आपणैं झिकल़ै बान्हीं होए डाहै दै, ताकि तिंयां नांगै नां होए अर ज़ै तिंयां बागै खास्सै मणछा मांझ़ै बी डेओए तेभै तिंयां किछ़ू गल्ला दी शर्मिंदै नां होए।"
17 सातुऐ स्वर्ग दूतै तरैल़ी आपणीं लोहदी बागरी दी, अर तेखअ शूणअ मंऐं कि तिधी आसा एक भबना भितरी परमेशरे राज़गाद्दी का इहअ बोल्दअ लागअ द, "सोभै गल्ला गई पूरी हई।" 18 तेखअ लागै बिज़ल़ी अर छ़ेल़, अर गुल़ूबिज़ल़ू हंदै, अर संघा हुई एही बडी ज़ाज़री कि ज़धा ओर्ही पृथूई दी मणछे मूल़ हुई, तधा ओर्ही निं एही ज़ाज़री कधि हुई।
19 तैहा बडी बाबेल नगरीए हुऐ चअन ठोर। परमेशरै किई होरी देशै होरी ज़ातीए नगरी बी बरैबाद। ज़ुंण बाबेल देशे लोगै पाप किऐ तै तिंयां थिऐ तेऊ आद डाहै दै। तेऊ दैनी तिन्नां लै दाह-दुखो झ़रीलअ दाख रस झुटणा लै अर तेता करै उझ़ुई तिन्नां झोशा किल्हैकि तेऊ ती तिन्नां लै रोश्शै आई दी। 20 तैहा ज़ाज़री करै हुऐ हरेक समुंदरा मांझ़ै टापू आपणीं ज़ैगा का आजू-पिछ़ू अर बडी-बडी धारा ढूल़ी धरनीं 21 अर सरगा का पल़ै लोगा प्रैंदै मण-मण पाक्कै शरू, अह ती घोर खरी अर लोग लागै ऐहा खरी पिछ़ू परमेशरे निंदा करदै।