คือข้อ 2:2-14 1 นีนะเวห์ ผู้โจมตีรุดหน้ามารบกับเจ้าแล้ว
จงเข้าประจำป้อม
เฝ้าทางไว้
เตรียมตัวให้ทะมัดทะแมง
และระดมกำลังทั้งหมดมา!
2 พระยาห์เวห์จะคืนความรุ่งเรืองให้ยาโคบ
เช่นเดียวกับความรุ่งเรืองของอิสราเอล
แม้ผู้ทำลายได้ทำให้รกร้าง
และทำลายเถาองุ่นของมัน
3 โล่ของทหารเป็นสีแดง
นักรบก็สวมชุดสีแดงเข้ม
โลหะที่ตัวรถม้าศึกส่องประกายแวบวาบ
ในวันที่พวกเขาเตรียมพร้อม
หอกไม้สนจูนิเปอร์ก็กวัดแกว่ง
4 รถม้าศึกห้อตะบึงไปตามถนน
รีบรุดไปมาผ่านลานเมือง
มองดูเหมือนคบเพลิงลุกโชน
พวกเขาวิ่งปราดเหมือนสายฟ้า
5 นีนะเวห์เรียกกองทหารที่เธอเลือกมา
แต่พวกเขาสะดุดล้มกลางทาง
พวกเขาพุ่งไปที่กำแพงเมือง
ตั้งโล่ป้องกันเข้าประจำที่
6 ประตูด้านแม่น้ำถูกทำลายลง
และวังพังครืน
7 มีประกาศิตให้นีนะเวห์
ถูกเนรเทศและพาตัวไป
ทาสหญิงของเธอร้องครวญครางเหมือนนกพิราบ
และตีอกชกตัว
8 นีนะเวห์เป็นเหมือนสระ
ที่น้ำกำลังจะไหลออกไปหมด
พวกเขาร้องว่า "หยุดก่อน! หยุดก่อน!"
แต่ไม่มีใครหันกลับมา
9 จงปล้นเงิน!
จงปล้นทอง!
สมบัติมากมายไม่สิ้นสุด
ความมั่งคั่งจากคลังทั้งหมดของนีนะเวห์!
10 มันถูกปล้นทำลาย ถูกริบไปหมด!
หัวใจแตกสลาย เข่าก็สิ้นแรง
เนื้อตัวสั่นเทาและทุกคนหน้าซีดเผือด
11 ไหนล่ะถ้ำสิงโต
ที่พวกมันเลี้ยงดูลูกอ่อน
ไหนล่ะราชสีห์พ่อแม่ลูก
ที่ไม่หวั่นเกรงสิ่งใด
12 สิงโตที่ฆ่าเหยื่อมากพอมาให้ลูกของมัน
และคาบมาให้คู่ของมัน
แล้วสะสมเหยื่อไว้เต็มถ้ำ
สะสมสัตว์ที่มันฆ่าไว้เต็มรัง
13 พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ประกาศว่า
"เราเป็นศัตรูกับเจ้า
เราจะเผารถม้าศึกของเจ้าจนควันโขมง
และดาบจะฟาดฟันสิงห์หนุ่มของเจ้า
เราจะไม่เหลือเหยื่อให้เจ้าบนโลกนี้
จะไม่ได้ยินเสียง
ผู้สื่อสารของเจ้าอีกต่อไป"