1 Birçok kişi aramızda geçen olaylar hakkındaki bilgileri bir araya getirmeye çalışmıştı. 2 Bu olayları başlangıçtan beri gözleriyle görenler ve Allahʼın sözüne hizmet edenler bize anlattılar. 3 Ben de her şeyi en baştan dikkatle araştıran biriyim. Buna göre, ey saygıdeğer Teofilos,*1:3 Teofilos Bu kişi, Luka kitabının yayılmasına yardımcı olan önemli bir Romalı lider olabilir. Teofilos, "Allahʼı seven, Allah tarafından sevilen" anlamına gelir. bunları sana düzenli bir şekilde yazmayı uygun gördüm. 4 Öyle ki, bilgi aldığın konuların doğruluğunu kesinlikle bilesin.

5 Yahudiye kralı Hirodesʼin günlerinde Zekeriya adında bir rahip vardı. Rahiplerin Aviya denilen hizmet grubuna*1:5 Rahiplerin Aviya denilen hizmet grubuna Yeruşalim yani Kudüsʼteki tapınakta günlük hizmetin yerine getirilmesi için rahiplerin bölündüğü 24 bölümden biri, bakın 1. Tarihler 24.1-19. Her bölüm bir hafta görev yapardı. bağlıydı. Onun bir de Harun soyundan karısı vardı. Adı Elizabetʼti. 6 İkisi de Allahʼın gözünde iyi insanlardı. Rabbin bütün buyruklarını ve kurallarını kusursuzca yerine getirirlerdi. 7 Ama çocukları yoktu. Çünkü ikisi de çok yaşlıydı ve Elizabet kısırdı.

8 Bir gün hizmet sırası Zekeriyaʼnın grubuna gelmişti. Zekeriya da Allahʼa rahip olarak hizmet ediyordu. 9 Rabbin tapınağına girip hoş kokulu tütsü yakmak için seçilmişti. Rahiplerin adetine göre bu ibadet görevini yapacak rahip kura çekilerek seçilirdi. 10 Tütsü yakma zamanı geldiğinde büyük bir kalabalık dışarda toplanmış dua ediyordu.

11 O sırada Rabbin bir meleği tütsü masasının sağında durup Zekeriyaʼya göründü. 12 Meleği görünce Zekeriya ürktü, korkuya kapıldı. 13 Ama melek ona şöyle dedi: "Korkma Zekeriya! Çünkü duan kabul edildi. Karın Elizabet sana bir oğul doğuracak. Adını Yahya koyacaksın. 14 Sevinip coşacaksın. Birçok kişi de onun doğuşuna sevinecek. 15 Çünkü o, Rabbin gözünde büyük adam olacak. Hiç şarap ya da başka alkollü içki içmeyecek. Daha annesinin karnındayken Kutsal Ruhʼla dolu olacak. 16 İsrailoğullarından birçoğunu Allahları olan Rabbe geri döndürecek. 17 İlyasʼın ruhu ve gücüyle Rabbin önünden gidecek. Babaların yüreklerini yeniden çocuklarına döndürecek. İtaatsizleri de doğru kişilerin anlayışına çevirecek. Böylece Rabbe hazırlanmış bir halk yetiştirecek."

18 Zekeriya da meleğe şöyle dedi: "Peki, bundan nasıl emin olabilirim? Çünkü ben yaşlı bir adamım, karım da çok yaşlı."

19 Melek ona şöyle cevap verdi: "Ben Cebrailʼim. Allahʼın huzurunda hizmet ederim. Seninle konuşmaya ve sana bu müjdeyi vermeye gönderildim. 20 Zamanında gerçekleşecek sözlerime inanmadığın için dilin tutulacak. Bu şeylerin yerine geleceği güne kadar konuşamayacaksın."

21 Zekeriyaʼyı bekleyen halk, tapınakta neden geciktiğini merak etti. 22 Zekeriya dışarı çıktığı zaman, onlarla konuşamadı. Tapınakta olağanüstü bir görüntü gördüğünü anladılar. Eliyle işaretler yapan Zekeriya hâlâ konuşamıyordu.

23 Tapınaktaki hizmet günleri bitince, Zekeriya kendi evine döndü. 24 Bir süre sonra karısı Elizabet hamile kaldı ve beş ay evine kapandı. 25 "Rab bunu benim için yaptı!" dedi. "Bu günlerde benimle ilgilendi, halkın gözünde utancımı ortadan kaldırdı."

26 Elizabetʼin hamileliğinin altıncı ayında melek Cebrail Allah tarafından Celileʼdeki Nasıra kasabasına gönderildi. 27 Orada Meryem adında bakire bir kız vardı. O da Davudʼun soyundan olan Yusuf adında bir adamla nişanlıydı. 28 Melek içeri girip Meryemʼe şöyle dedi: "Selam, ey Allahʼın lütfuna kavuşan kız! Rab seninle."

29 Ama Meryem bu söze şaşırdı. Bu selamın ne anlama geldiğini düşünüp durdu. 30 Melek ona "Korkma Meryem" dedi. "Çünkü Allahʼın lütfuna kavuştun. 31 Hamile kalıp bir oğul dünyaya getireceksin. Adını İsa koyacaksın. 32 O büyük olacak. Oʼna ‘Yüce Allahʼın Oğlu’ denecek. Rab Allah Oʼna atası kral Davudʼun tahtını verecek. 33 O Yakub soyu*1:33 Yakub soyu İsrail halkı. üzerinde sonsuza kadar hüküm sürecek ve Krallığıʼnın sonu hiç gelmeyecek."

34 Meryem meleğe şöyle dedi: "Bu nasıl olur? Hiçbir erkekle ilişkim olmadı."

35 Melek ona şöyle cevap verdi: "Kutsal Ruh senin üzerine gelecek. Yüce Allahʼın gücü, senin üzerine gölge yapacak. Bunun için doğacak kutsal çocuğa ‘Allahʼın Oğlu’ denecek. 36 Bak, senin akrabalarından Elizabet bile çok yaşlı olduğu halde hamile kaldı ve bir oğlu olacak. Kısır dedikleri bu kadın şimdi altıncı ayındadır. 37 Çünkü Allah için imkansız bir şey yoktur."

38 Meryem de şöyle dedi: "Ben Rabbin hizmetkârıyım. Bana söylediğin gibi olsun." Melek de onun yanından ayrıldı.

39 O günlerde Meryem aceleyle hazırlanıp Yahuda dağlık bölgesinde bulunan bir kasabaya gitti. 40 Zekeriyaʼnın evine girip Elizabetʼe selam verdi. 41 Elizabet Meryemʼin selamını işitince, onun karnındaki bebek hopladı. Elizabet de Kutsal Ruhʼla doldu. 42 Yüksek sesle şöyle dedi: "Sen kadınlar arasında kutsanmış olansın, karnındaki bebek de kutsanmıştır. 43 Bu nasıl oldu da, Efendimʼin annesi bana kadar geldi? 44 Çünkü selamını işittiğim an bebek karnımda sevinçle hopladı. 45 Ne mutlu o kadına ki, Rabbin ona söylediği şeylerin gerçekleşeceğine inandı!"

46 Meryem de şöyle dedi:

"Rabbi candan yüceltirim.

47 Allah beni kurtardığı için ruhum coştu.

48 Çünkü O, benim gibi sıradan bir hizmetkârına ilgi gösterdi.

Bundan böyle bütün kuşaklar beni mutlu sayacak.

49 Çünkü kudretli Allah benim için büyük işler yaptı.

Kutsaldır Oʼnun adı.

50 Kuşaktan kuşağa

kendisinden korkanlara merhamet eder.

51 O, kendi koluyla gücünü gösterdi.

Gururlu insanları yüreklerindeki fikirleriyle darmadağın etti.

52 Güçlü liderleri tahtlarından aşağı attı

ve sıradan insanları yükseltti.

53 Aç olanları iyiliklerle doyurdu,

zenginleri ise boş ellerle geri çevirdi.

54 Kendi merhametini anıp

hizmetkârı olan İsrail halkına yardım etti.

55 Atalarımıza söz verdiği gibi,

İbrahimʼe ve soyuna sonsuza kadar merhamet edecek."

56 Meryem üç ay kadar Elizabetʼin yanında kaldı. Sonra evine döndü.

57 Elizabetʼin doğurma vakti gelince, bir oğul dünyaya getirdi. 58 Elizabetʼin komşuları ve akrabaları Rabbin ona ne kadar büyük merhamet gösterdiğini duydular. Onunla beraber sevindiler.

59 Bebek sekiz günlükken sünnetine geldiler. Ona babası Zekeriyaʼnın adını vereceklerdi. 60 Fakat Annesi söz alıp, "Hayır, olamaz!" dedi. "Adı Yahya olacak."

61 Ona şöyle dediler: "Senin akrabalarının arasında bu adı taşıyan kimse yok."

62 Çocuğun babasına el işaretleriyle, adını ne koymak istediğini sordular. 63 O da bir yazı tahtası istedi. Üzerinde şöyle yazdı: "Adı Yahya." Herkes de şaşırıp kaldı. 64 O anda Zekeriyaʼnın ağzı açıldı ve dili çözüldü. Allahʼı överek konuşmaya başladı. 65 Komşuların hepsi korkuya kapıldı. Yahudiyeʼnin dağlık bölgesinin her tarafında bu olaylar konuşuluyordu. 66 Bunu işiten herkes olup bitenleri yüreklerinde sakladı. "Acaba bu çocuk nasıl biri olacak?" dediler. Çünkü Rabbin eli çocuğun üzerindeydi.

67 Yahyaʼnın babası Zekeriya Kutsal Ruhʼla dolup şöyle peygamberlik etti:

68 "İsrailoğullarının Allahʼı Rabbe övgüler olsun.

Çünkü kendi halkının yardımına geldi, onları esirlikten kurtardı.

69 Hizmetkârı Davudʼun soyundan

bizim için güçlü bir Kurtarıcı ortaya çıkardı.

70 Bunu yapacağını uzun zaman önce kutsal peygamberlerinin ağzından bildirdi.

71 Allah, bizi düşmanlarımızdan koruyacağına,

bizden nefret edenlerin elinden kurtaracağına söz verdi.

72 Böylece Allah atalarımıza merhamet gösterdi,

ve kutsal antlaşmasını anmış oldu.

73 Bu antlaşma atamız İbrahimʼe yemin ederek verdiği sözdür.

74,75 Bu söze göre Allah, bizi düşmanlarımızın elinden kurtaracak.

Bu sayede hayatımız boyunca pak ve doğru kişiler olarak,

korkusuzca Oʼna hizmet edebileceğiz.

76 Sen de, ey çocuk, Yüce Allahʼın peygamberi olarak tanınacaksın.

Çünkü Rabbin yolunu hazırlamak için Oʼnun önünden gideceksin.

77 Oʼnun halkına günahlarının bağışlanmasıyla

kurtulacaklarını bildireceksin.

78 Çünkü Allahımızʼın yüreği merhametle doludur.

Bu sayede Mesih yücelerden doğan Güneş olarak yardımımıza gelecek.

79 Karanlıkta ve ölüm gölgesinde oturanların üzerine parlayacak,

ayaklarımızı esenlik yoluna yöneltecek."

80 Çocuk büyüyor, ruhça güçleniyordu. İsrail halkının önüne çıkacaktı; ama o gün gelinceye kadar ıssız yerlerde yaşadı.

1 Muitos empreenderam compor uma história dos aconteci­mentos que se realizaram entre nós,

2 como no-los transmitiram aqueles que foram desde o princípio testemunhas oculares e que se tornaram ministros da palavra.

3 Também a mim me pareceu bem, depois de haver diligentemente investigado tudo desde o princípio, escrevê-los para ti segundo a ordem, excelentíssimo Teófilo,

4 para que conheças a solidez daqueles ensinamentos que tens recebido.

5 Nos tempos de Herodes, rei da Judeia, houve um sacerdote por nome Zacarias, da classe de Abias; sua mulher, descendente de Aarão, chamava-se Isabel.

6 Ambos eram justos diante de Deus e observavam irrepreensivelmente todos os mandamentos e preceitos do Senhor.

7 Mas não tinham filhos, porque Isabel era estéril e ambos de idade avançada.

8 Ora, exercendo Zacarias diante de Deus as funções de sacerdote, na ordem da sua classe,

9 coube-lhe por sorte, segundo o costume em uso entre os sacerdotes, entrar no santuário do Senhor e aí oferecer o perfume.

10 Todo o povo estava de fora, à hora da oferenda do perfume.

11 Apareceu-lhe então um anjo do Senhor, em pé, à direita do altar do perfume.

12 Vendo-o, Zaca­rias ficou perturbado, e o temor assaltou-o.

13 Mas o anjo disse-lhe: "Não temas, Zaca­rias, porque foi ouvida a tua oração: Isabel, tua mulher, vai dar-te um filho, e tu o chamarás João.

14 Ele será para ti motivo de gozo e alegria, e muitos se alegrarão com o seu nascimento;

15 porque será grande diante do Senhor e não beberá vinho nem licor, e desde o ventre de sua mãe será cheio do Espírito Santo;

16 ele converterá muitos dos filhos de Israel ao Senhor, seu Deus,

17 e irá adiante de Deus com o espírito e poder de Elias para reconduzir os corações dos pais aos filhos e os rebeldes à sabedoria dos justos, para preparar ao Senhor um povo bem disposto".

18 Zacarias perguntou ao anjo: "Como terei certeza disso? Pois sou velho e minha mulher é de idade avançada".

19 O anjo respondeu-lhe: "Eu sou Gabriel, que assisto diante de Deus, e fui enviado para te falar e te trazer esta feliz nova.

20 Eis que ficarás mudo e não poderás falar até o dia em que estas coisas acontecerem, visto que não deste crédito às minhas palavras, que se hão de cumprir a seu tempo".

21 No entanto, o povo estava espe­rando Zacarias; e admirava-se de que ele se demorasse tanto tempo no santuário.

22 Ao sair, não lhes podia falar, e compreenderam que tivera no santuário uma visão. Ele lhes explicava isto por acenos; e permaneceu mudo.

23 Decorridos os dias do seu ministério, retirou-se para sua casa.

24 Algum tempo depois Isabel, sua mulher, concebeu; e por cinco meses se ocultava, dizendo:

25 "Eis a graça que o Senhor me fez, quando lançou os olhos sobre mim para tirar o meu opróbrio dentre os homens".

26 No sexto mês, o anjo Gabriel foi enviado por Deus a uma cidade da Galileia, chamada Nazaré,

27 a uma virgem desposada com um homem que se chamava José, da casa de Davi e o nome da virgem era Maria.

28 Entrando, o anjo disse-lhe: "Ave, cheia de graça, o Senhor é contigo".

29 Perturbou-se ela com essas palavras e pôs-se a pensar no que significaria seme­lhante saudação.

30 O anjo disse-lhe: "Não temas, Maria, pois encontraste graça diante de Deus.

31 Eis que conceberás e darás à luz um filho, e lhe porás o nome de Jesus.

32 Ele será grande e será chamado Filho do Altíssimo, e o Senhor Deus lhe dará o trono de seu pai Davi; e reinará eternamente na casa de Jacó,

33 e o seu reino não terá fim".

34 Maria perguntou ao anjo: "Como se fará isso, pois não conheço homem?"

35 Respondeu-lhe o anjo: "O Espírito Santo descerá sobre ti, e a força do Altíssimo te envolverá com a sua sombra. Por isso, o ente santo que nascer de ti será chamado Filho de Deus.

36 Também Isabel, tua parenta, até ela concebeu um filho na sua velhice; e já está no sexto mês aquela que é tida por estéril,

37 porque a Deus nenhuma coisa é impossível".

38 Então disse Maria: "Eis aqui a serva do Senhor. Faça-se em mim segundo a tua palavra". E o anjo afastou-se dela.

39 Naqueles dias, Maria se levantou e foi às pressas às montanhas, a uma cidade de Judá.

40 Entrou em casa de Zacarias e saudou Isabel.

41 Ora, apenas Isabel ouviu a saudação de Maria, a criança estremeceu no seu seio; e Isabel ficou cheia do Espírito Santo.

42 E exclamou em alta voz: "Bendita és tu entre as mulheres e bendito é o fruto do teu ventre.

43 Donde me vem esta honra de vir a mim a mãe de meu Senhor?

44 Pois assim que a voz de tua saudação chegou aos meus ouvidos, a criança estremeceu de alegria no meu seio.

45 Bem-aventurada és tu que creste, pois se hão de cumprir as coisas que da parte do Senhor te foram ditas!".

46 E Maria disse: "Minha alma glorifica ao Senhor,

47 meu espírito exulta de alegria em Deus, meu Salvador,

48 porque olhou para sua pobre serva. Por isso, desde agora, me proclamarão bem-aventurada todas as gerações,

49 porque realizou em mim maravilhas aquele que é poderoso e cujo nome é Santo.

50 Sua misericórdia se estende, de geração em geração, sobre os que o temem.

51 Manifestou o poder do seu braço: desconcertou os corações dos soberbos.

52 Derrubou do trono os poderosos e exaltou os humildes.

53 Saciou de bens os indigentes e despediu de mãos vazias os ricos.

54 Acolheu a Israel, seu servo, lembrado da sua misericórdia,

55 conforme prometera a nossos pais, em favor de Abraão e sua posteridade, para sempre".

56 Maria ficou com Isabel cerca de três meses. Depois voltou para casa.

57 Completando-se para Isabel o tempo de dar à luz, teve um filho.

58 Os seus vizinhos e paren­tes souberam que o Senhor lhe manifestara a sua misericórdia, e congratulavam-se com ela.

59 No oitavo dia, foram circuncidar o menino e o queriam chamar pelo nome de seu pai, Zacarias.

60 Mas sua mãe interveio: "Não" – disse ela – "ele se chamará João."

61 Replicaram-lhe: "Não há ninguém na tua família que se chame por este nome".

62 E perguntavam por acenos ao seu pai como queria que se chamasse.

63 Ele, pedindo uma tabuinha, escreveu nela as palavras: "João é o seu nome". Todos ficaram pasmados.

64 E logo se lhe abriu a boca e soltou-se sua língua e ele falou, bendizendo a Deus.

65 O temor apoderou-se de todos os seus vizinhos; o fato divulgou-se por todas as montanhas da Judeia.

66 Todos os que o ouviam conservavam-no no coração, dizendo: "Que será este menino?". Porque a mão do Senhor estava com ele.

67 Zacarias, seu pai, ficou cheio do Espírito Santo e profetizou, nestes termos:

68 "Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, porque visitou e resgatou o seu povo,

69 e suscitou-nos um poderoso Salvador, na casa de Davi, seu servo

70 (como havia anunciado, desde os primeiros tempos, mediante os seus santos profetas),

71 para nos livrar dos nossos inimigos e das mãos de todos os que nos odeiam.

72 Assim exerce a sua misericórdia com nossos pais, e se recorda de sua santa aliança,

73 segundo o juramento que fez a nosso pai Abraão: de nos conceder que, sem temor,

74 libertados de mãos inimigas, possamos servi-lo

75 em santidade e justiça, em sua presença, todos os dias da nossa vida.

76 E tu, menino, serás chamado profeta do Altíssimo, porque precederás o Senhor e lhe prepararás o caminho,

77 para dar ao seu povo conhecer a salvação, pelo perdão dos pecados.

78 Graças à ternura e misericórdia de nosso Deus, que nos vai trazer do alto a visita do Sol nascente,

79 que há de iluminar os que jazem nas trevas e na sombra da morte e dirigir os nossos passos no caminho da paz."

80 O menino foi crescendo e fortificava-se em espírito, e viveu nos desertos até o dia em que se apresentou diante de Israel.