1 Özgürlük Bayramı ve Mayasız Ekmek Bayramı iki gün sonra başlayacaktı. Başrahipler ve Tevrat uzmanları İsaʼyı hileyle yakalayıp öldürmek için bir yol arıyorlardı. 2 "Aman!" dediler. "Bayramda olmasın, yoksa halk ayaklanacak!"

3 İsa Beytanya köyünde, Simun adında bir adamın evindeydi. Simun daha önce cüzzam hastasıydı. İsa yemek yerken bir kadın yanına geldi. Elinde kaymaktaşından*14:3 Kaymaktaşından Kaymaktaşı kristal haline gelmiş kireçten oluşmuş kolayca oyulan taştır. Bu tür kapların açılması için ince ucu elle kırılırdı. bir kap vardı. Kapta çok pahalı saf hintsümbülü çiçeğinden yapılmış hoş kokulu yağ bulunuyordu. Kadın kabın ucunu kırdı, yağı yavaşça İsaʼnın başına döktü.

4 Oradakilerden bazıları buna kızdılar. Birbirlerine şöyle dediler: "Bu hoş kokulu yağ niye ziyan edildi? 5 Üç yüz gümüş paradan fazlaya satılabilir, parası fakirlere dağıtılabilirdi." Böylece kadına sertçe çıkıştılar.

6 Ama İsa, "Kadını rahat bırakın!" dedi. "Niçin onu üzüyorsunuz? O bana güzel bir şey yaptı. 7 Fakirler her zaman sizinle olacak.*14:7 Bakınız Tevratʼtaki Yasanın Tekrarı 15:11 ayetine. İstediğiniz zaman onlara yardım edebilirsiniz. Ama ben her zaman sizinle olmayacağım. 8 Kadın elinden geleni yaptı. Bedenimi gömülmeye hazırlamak için üzerime yağ sürdü. 9 Size doğrusunu söylüyorum: Müjde dünyanın neresinde duyurulursa, bu kadının yaptığı da anılacak."

10 İsaʼnın on iki elçisinden biri olan Yahuda İskariyot, İsaʼyı ele vermek için başrahiplere gitti. 11 Onlar bunu duyunca sevindiler. Yahudaʼya para ödemeye söz verdiler. O da İsaʼyı onların eline vermek için uygun bir fırsat aradı.

12 Mayasız Ekmek Bayramıʼnın birinci gününde Özgürlük Bayram kuzuları kesilirdi. İsaʼnın öğrencileri Oʼna sordular: "Bayram yemeğini nerede yemek istersin? Oraya gidip hazırlık yapalım."

13 İsa öğrencilerinden iki kişiyi gönderdi. Onlara, "Şehre gidin" dedi. "Orada karşınıza testiyle su taşıyan bir adam çıkacak. Onun arkasından gidin. 14 Adam bir eve girecek. O evin sahibine deyin ki, ‘Öğretmenimiz, "Misafir odam nerede?" diye soruyor. "Orada öğrencilerimle birlikte bayram yemeğini yemek istiyorum." ’ 15 O size üst katta döşenmiş ve hazırlanmış büyük bir oda gösterecek. Bizim için orasını hazırlayın."

16 İki öğrenci çıkıp şehre gitti. Her şeyi İsaʼnın anlattığı gibi buldular. Özgürlük Bayram hazırlıklarını yaptılar.

17 Akşam olunca İsa on iki elçisiyle geldi. 18 Onlar sofraya oturmuş yemek yerken İsa şöyle dedi: "Size doğrusunu söylüyorum: aranızdan benimle yemek yiyen biri bana ihanet edecek!"

19 Öğrenciler üzülmeye başladılar ve teker teker Oʼna sordular: "Herhalde ben değilim?"

20 İsa onlara şöyle dedi: "On iki elçiden biridir. Benimle birlikte ekmeğini çanağa bandırandır. 21 Gerçi İnsan Oğlu tıpkı kendisi hakkında yazıldığı gibi ölüme gidiyor. Ama İnsan Oğluʼna ihanet eden adamın vay haline! O adam hiç doğmasaydı, onun için daha iyi olurdu."

22 Onlar yemek yerken, İsa eline ekmek aldı, şükredip onu böldü ve öğrencilerine verdi. "Alın, bu benim bedenimdir" dedi.

23 Sonra eline bir bardak şarap aldı, şükredip onlara verdi. Hepsi ondan içti. 24 Onlara, "Bu benim kanımdır" dedi. "Birçok kişi için akıtılan antlaşma kanıdır. 25 Size doğrusunu söylüyorum: Allahʼın Krallığıʼnda yenisini içeceğim güne kadar asmanın ürününden bir daha içmeyeceğim."

26 İlahi söyledikten sonra, İsa ve öğrencileri çıkıp Zeytin Dağıʼna doğru gittiler.

27 İsa onlara şöyle dedi: "Hepiniz beni terk edeceksiniz. Çünkü şöyle yazılmıştır:

‘Çobanı vuracağım,

koyunlar da darmadağın olacak.’*14:27 Zekeriya 13:7

28 Ama ben ölüp dirildikten sonra önünüzden Celileʼye gideceğim."

29 Petrus İsaʼya, "Herkes seni terk etse de ben asla terk etmem!" dedi.

30 O zaman İsa ona şöyle dedi: "Sana doğrusunu söylüyorum: bu gece, horoz iki defa ötmeden, sen beni üç defa inkâr edeceksin."

31 Petrus ise ısrarla şöyle dedi: "Seninle birlikte ölmem lazım olsa bile, seni asla inkâr etmem!" Hepsi de aynı şeyi söyledi.

32 Böylece Getsemani adındaki bahçeye geldiler. İsa öğrencilerine şöyle dedi: "Ben dua ederken burada oturun." 33 Yanına Petrusʼu, Yakubʼu ve Yuhannaʼyı aldı. Endişe ve derin bir sıkıntı hissetmeye başladı. 34 Onlara şöyle dedi: "Ben ölüm derecesinde üzüntülüyüm. Burada kalın ve uyanık durun."

35 İsa biraz ileri gitti, yere kapandı. Eğer mümkünse acı çekeceği saati yaşamamak için dua etmeye başladı. 36 "Abba!*14:36 Abba Abba kelimesi Aramiceʼde baba anlamına gelir. Baba!" dedi. "Sen her şeyi yapabilirsin. Bu bardağı*14:36 Bu bardağı Allahʼın insanları cezalandırması bardaktan boşaltılan sersemleten içkiye benzetilir Yeşaya 51:17. Buradaki "bardak" sözü, İsaʼnın çarmıhta insanların yerine günahlarının cezasını çekmesini anlatır. benden uzaklaştır. Yine de, benim istediğim değil, senin istediğin olsun."

37 İsa döndüğünde öğrencileri uykuda buldu. Petrusʼa, "Simun, uyuyor musun?" dedi. "Bir saat bile uyanık duramadın mı? 38 Uyanık durun. Denendiğinizde günaha düşmemek için dua edin. Ruh istekli, ama beden zayıftır."

39 Tekrar onlardan uzaklaşıp aynı sözlerle dua etti. 40 Geri geldiğinde onları yine uykuda buldu. Çünkü gözleri ağırlaşmıştı. İsaʼya ne cevap vereceklerini bilemediler.

41 İsa üçüncü defa gelip onlara şöyle dedi: "Hâlâ uyuyor ve dinleniyorsunuz! Yeter artık! Saat geldi. Bakın, İnsan Oğlu günahkârların eline teslim ediliyor. 42 Kalkın, gidelim! Bakın, bana ihanet eden adam yaklaşıyor!"

43 İsa daha konuşurken, on iki elçiden biri olan Yahuda geldi. Yanında bir kalabalık vardı. Kılıçlar ve sopalar taşıyorlardı. Başrahipler, Tevrat uzmanları ve halkın liderleri onları yollamıştı.

44 İsaʼya ihanet eden Yahuda onlara şöyle bir işaret vermişti: "Kimi öpersem, İsa Oʼdur. Oʼnu yakalayın, sıkı tutup götürün." 45 Yahuda gelir gelmez İsaʼya yaklaşıp, "Öğretmenim", dedi ve Oʼnu öptü. 46 Bunun üzerine adamlar İsaʼyı yakalayıp tutukladılar. 47 Ama İsaʼnın yanında olanlardan biri kılıcını çekti. Başrahibin kölesine vurup, onun kulağını kesti.

48 İsa gelenlere şöyle dedi, "Haydut muyum ki, beni kılıçlarla, sopalarla yakalamaya çıktınız? 49 Her gün tapınak avlusunda aranızda vaaz ediyordum. O zaman beni tutuklamadınız. Ama bunlar, Kutsal Yazılarʼın sözleri yerine gelsin diye oldu." 50 Bunun üzerine bütün öğrencileri İsaʼyı bırakıp kaçtılar.

51 İsaʼnın ardından gidenlerin arasında sadece keten çarşafa sarınmış bir delikanlı da vardı. Onu da tutmaya çalıştılar. 52 Ama o çarşafı bırakıp çırılçıplak kaçtı.

53 İsaʼyı başrahibin evine götürdüler. Orada bütün önemli rahipler, liderler ve Tevrat uzmanları toplanmıştı. 54 Petrus ise İsaʼyı uzaktan izledi. Sonunda başrahibin avlusuna girdi. Görevlilerle birlikte oturmuş, ateş başında ısınıyordu.

55 Başrahipler ve Meclisʼin öbür üyeleri İsaʼyı ölüm cezasına çarptırabilmek için Oʼna karşı şahitlik yapacak birilerini bulmaya çalışıyorlardı. Ama hiç bulamadılar. 56 Bir sürü kişi İsa hakkında yalancı şahitlik yaptı, ama şahitlikleri birbirine uymadı.

57 Kimi adamlar kalkıp İsa hakkında yalancı şahitlik yaptılar: 58 "Biz Oʼnun şöyle konuştuğunu işittik: ‘Elle yapılmış bu tapınağı yıkıp üç gün sonra elle yapılmamış başka bir tapınak kuracağım!’ " dediler. 59 Ama bu konuda bile şahitlikleri birbirine uymadı.

60 Başrahip ayağa kalkıp orta yere çıktı ve İsaʼya şunu sordu: "Bu adamların sana karşı yaptıkları şahitliklere cevabın yok mu?" 61 Ama İsa sessiz kaldı, hiç cevap vermedi.

Başrahip tekrar Oʼna sordu: "Övülmeye layık Olanʼın*14:61 Övülmeye layık Olanʼın Allah. Oğlu Mesih sen misin?"

62 İsa, "Evet" dedi. "Ben Oʼyum! Üstelik İnsan Oğluʼnun, kudret Sahibiʼnin sağında oturduğunu ve gökteki bulutlarla geldiğini göreceksiniz."

63 Bunun üzerine başrahip elbiselerini yırttı*14:63 Başrahip elbiselerini yırttı Bir insanın kendini Allahʼla bir sayma suçunun ne kadar ağır bir suç olduğunu gösteren törensel davranış. ve "Artık şahitlere ne ihtiyacımız kaldı?" dedi. 64 "Kendini Allahʼla bir saydığını siz kendiniz işittiniz. Kararınız ne?"

Oradakilerin hepsi İsaʼnın ölüm cezasını hak ettiğine karar verdi. 65 Bazıları Oʼnun üzerine tükürmeye başladılar. Gözlerini bağlayıp Oʼnu yumrukladılar. "Haydi, peygamberliğini göster!" dediler. Nöbetçiler de Oʼnu aralarına alıp tokatladılar.

66 Bu arada Petrus aşağıda, avluda bulunuyordu. Başrahibin bir hizmetçi kızı oradan geçti. 67 Petrusʼun ısınmakta olduğunu gördü. Ona dikkatle baktıktan sonra, "Sen de Nasıralı İsaʼyla birlikteydin" dedi.

68 Petrus ise bunu inkâr etti. "Ne söylüyorsun bilmiyorum, anlamıyorum da!" dedi. Sonra dışarıya avlunun kapısının önüne çıktı. Bu arada horoz öttü.

69 Hizmetçi kız Petrusʼu görünce etrafta duranlara yine "Bu adam da onlardandır!" demeye başladı. 70 Petrus bunu bir daha inkâr etti.

Az sonra etrafta duranlar yine Petrusʼa, "Elbette onlardansın, çünkü sen de Celileʼdensin" dediler.

71 Bunun üzerine Petrus kendine lanet okuyup yemin etmeye başladı. "Bahsettiğiniz adamı tanımıyorum" dedi.

72 O anda horoz ikinci defa öttü. Petrus da İsaʼnın şu sözünü hatırladı: "Horoz iki kere ötmeden sen beni üç defa inkâr edeceksin." Sonra yere çöküp hüngür hüngür ağlamaya başladı.

1 Ora, dali a dois dias seria a festa da Páscoa e dos (pães) ázimos; e os sumos sacerdotes e os escribas buscavam algum meio de prender Jesus à traição para matá-lo.

2 "Mas não durante a festa" – diziam eles – "para não haver talvez algum tumulto entre o povo." (= Mt 26,6-13 = Jo 12,1-8)

3 Jesus se achava em Betânia, em casa de Simão, o leproso. Quando ele se pôs à mesa, entrou uma mulher trazendo um vaso de alabastro cheio de um perfume de nardo puro, de grande preço, e, quebrando o vaso, derramou-lho sobre a cabeça.

4 Alguns, porém, ficaram indignados e disseram entre si: "Por que esse desperdício de bálsamo?

5 Poderia ter sido vendido por mais de trezentos denários, e serem dados aos pobres". E irritavam-se contra ela.

6 Mas Jesus disse-lhes: "Deixai-a. Por que a molestais? Ela me fez uma boa obra.

7 Vós sempre tendes convosco os pobres e, quando quiserdes, podeis fazer-lhes bem; mas a mim não me tendes sempre.

8 Ela fez o que pode: embalsamou-me antecipadamente o corpo para a sepultura.

9 Em verdade vos digo: onde quer que for pregado em todo o mundo o Evangelho, será contado para sua memória o que ela fez". (= Mt 26,14ss = Lc 22,3-6)

10 Judas Iscariotes, um dos Doze, foi avistar-se com os sumos sacerdotes para lhes entregar Jesus.

11 A essa notícia, eles alegraram-se e prometeram dar-lhe dinheiro. E ele buscava ocasião oportuna para o entregar. (= Mt 26,17-29 = Lc 22,7-23)

12 No primeiro dia dos Ázimos, em que se imolava a Páscoa, perguntaram-lhe os discípulos: "Onde queres que preparemos a refeição da Páscoa?".

13 Ele enviou dois de seus discípulos, dizendo: "Ide à cidade, e vos sairá ao encontro um homem, carregando um cântaro de água.

14 Segui-o e, onde ele entrar, dizei ao dono da casa: O Mestre pergunta: Onde está a sala em que devo comer a Páscoa com os meus discípulos?

15 E ele vos mostrará uma grande sala no andar superior, mobiliada e pronta. Fazei ali os preparativos".

16 Partiram os discípulos para a cidade e acharam tudo como Jesus lhes havia dito, e prepararam a Páscoa.

17 Chegando a tarde, dirigiu-se ele para lá com os Doze.

18 E enquanto estavam sentados à mesa e comiam, Jesus disse: "Em verdade vos digo: um de vós que come comigo me há de entregar".

19 Começaram a entristecer-se e a perguntar-lhe, um após outro: "Porventura sou eu?".

20 Respondeu-lhes ele: "É um dos Doze, que se serve comigo do mesmo prato.

21 O Filho do Homem vai, segundo o que dele está escrito, mas ai daquele homem por quem o Filho do Homem for traído! Melhor lhe seria que nunca tivesse nascido...".

22 Durante a refeição, Jesus tomou o pão e, depois de o benzer, partiu-o e deu-lho, dizendo: "Tomai, isto é o meu corpo".

23 Em seguida, tomou o cálice, deu graças e apresentou-lho, e todos dele beberam.

24 E disse-lhes: "Isto é o meu sangue, o sangue da aliança, que é derramado por muitos.

25 Em verdade vos digo: já não beberei do fruto da videira até aquele dia em que o beberei de novo no Reino de Deus". (= Mt 26,30-35 = Lc 22,31-34.39 = Jo 13,36ss)

26 Terminado o canto dos Salmos, saíram para o monte das Oliveiras.

27 E Jesus disse-lhes: "Vós todos vos escandalizareis, pois está escrito: Ferirei o pastor, e as ovelhas serão dispersas (Zc 13,7).

28 Mas depois que eu ressurgir, eu vos precederei na Galileia".

29 Entretanto, Pedro lhe respondeu: "Ainda que todos se escandalizem de ti, eu, porém, nunca!".

30 Jesus disse-lhe: "Em verdade te digo: hoje, nesta mesma noite, antes que o galo cante duas vezes, três vezes me terás negado".

31 Mas Pedro repetia com maior ardor: "Ainda que seja preciso morrer contigo, não te rene­garei". E todos disseram o mesmo. (= Mt 26,36-46 = Lc 22,39-46)

32 Foram em seguida para o lugar chamado Getsêmani, e Jesus disse a seus discípulos: "Sentai-vos aqui, enquanto vou orar".

33 Levou consigo Pedro, Tiago e João; e começou a ter pavor e a angustiar-se.

34 Disse-lhes: "A minha alma está numa tristeza mortal; ficai aqui e vigiai".

35 Adiantando-se alguns passos, prostrou-se com a face por terra e orava que, se fosse possível, passasse dele aquela hora.

36 "Aba! (Pai!), suplicava ele. Tudo te é possível; afasta de mim este cálice! Contudo, não se faça o que eu quero, senão o que tu queres."

37 Em seguida, foi ter com seus discípulos e achou-os dormindo. Disse a Pedro: "Simão, dormes? Não pudeste vigiar uma hora!

38 Vigiai e orai, para que não entreis em tentação. Pois o espírito está pronto, mas a carne é fraca".

39 Afastou-se outra vez e orou, dizendo as mesmas palavras.

40 Voltando, achou-os de novo dormindo, porque seus olhos estavam pesados; e não sabiam o que lhe res­ponder.

41 Voltando pela terceira vez, disse-lhes: "Dormi e descansai. Basta! Veio a hora! O Filho do Homem vai ser entregue nas mãos dos pecadores.

42 Levantai-vos e vamos! Aproxima-se o que me há de entregar". (= Mt 26,47-56 = Lc 22,47-54 = Jo 18,2-12)

43 Ainda falava, quando chegou Judas Iscariotes, um dos Doze, e com ele um bando armado de espadas e cacetes, enviado pelos sumos sacerdotes, escribas e anciãos.

44 Ora, o traidor tinha-lhes dado o seguinte sinal: "Aquele a quem eu beijar é ele. Prendei-o e levai-o com cuidado".

45 Assim que ele se aproximou de Jesus, disse: "Rabi!" –, e o beijou.

46 Lançaram-lhe as mãos e o prenderam.

47 Um dos circunstantes tirou da espada, feriu o servo do sumo sacerdote e decepou-lhe a orelha.

48 Mas Jesus tomou a palavra e disse-lhes: "Como a um bandido, saístes com espadas e cacetes para prender-me!

49 Entretanto, todos os dias estava convosco, ensinando no templo, e não me prendestes. Mas isso acontece para que se cumpram as Escrituras".

50 Então, todos o abandonaram e fugiram.

51 Seguia-o um jovem coberto somente de um pano de linho; e prenderam-no.

52 Mas, lançando ele de si o pano de linho, escapou-lhes despido. (= Mt 26,57-68 = Lc 22,63-71)

53 Conduziram Jesus à casa do sumo sacerdote, onde se reuniram todos os sacerdotes, escribas e anciãos.

54 Pedro o foi seguindo de longe até dentro do pátio. Sentou-se junto do fogo com os servos e aquecia-se.

55 Os sumos sacerdotes e todo o conselho buscavam algum testemunho contra Jesus, para o condenar à morte, mas não o achavam.

56 Muitos diziam falsos testemunhos contra ele, mas seus depoimentos não concordavam.

57 Levantaram-se, então, alguns e deram este falso testemunho contra ele:

58 "Ouvimo-lo dizer: Eu destruirei este templo, feito por mãos de homens, e em três dias edificarei outro, que não será feito por mãos de homens".

59 Mas nem neste ponto eram coerentes os seus testemunhos.

60 O sumo sacerdote levantou-se no meio da assembleia e perguntou a Jesus: "Não respondes nada? O que é isto que dizem contra ti?".

61 Mas Jesus se calava e nada respondia. O sumo sacerdote tornou a perguntar-lhe: "És tu o Cristo, o Filho de Deus bendito?".

62 Jesus respondeu: "Eu o sou. E vereis o Filho do Homem sentado à direita do poder de Deus, vindo sobre as nuvens do céu".

63 O sumo sacerdote rasgou então as suas vestes. "Para que desejamos ainda testemunhas?!" – exclamou ele –.

64 "Ouvistes a blasfêmia! Que vos parece?" E unanimemente o julgaram merecedor da morte.

65 Alguns começaram a cuspir nele, a tapar-lhe o rosto, a dar-lhe socos e a dizer-lhe: "Adivinha!". Os servos igualmente davam-lhe bofetadas. (= Mt 26,69-75 = Lc 22,55-62 = Jo 18,15-27)

66 Estando Pedro embaixo, no pátio, veio uma das criadas do sumo sacerdote.

67 Ela fixou os olhos em Pedro, que se aquecia, e disse: "Também tu estavas com Jesus de Nazaré".

68 Ele negou: "Não sei, nem compreendo o que dizes". E saiu para a entrada do pátio; e o galo cantou.

69 A criada, que o vira, começou a dizer aos circunstantes: "Este faz parte do grupo deles".

70 Mas Pedro negou outra vez. Pouco depois, os que ali estavam diziam de novo a Pedro: "Certamente tu és daqueles, pois és galileu."

71 Então, ele começou a praguejar e a jurar: "Não conheço esse homem de quem falais."

72 E imediatamente cantou o galo pela segunda vez. Pedro lembrou-se da palavra que Jesus lhe havia dito: "Antes que o galo cante duas vezes, três vezes me negarás". E, lembrando-se disso, rompeu em soluços. (= Mt 27,1s.11-26 = Lc 23,1-5.13-25 = Jo 18,28–19,16)