1 Salmo de David, estando en el desierto de Judá. DIOS, Dios mío eres tú: levantaréme á ti de mañana: Mi alma tiene sed de ti, mi carne te desea, En tierra de sequedad y transida sin aguas;2 Para ver tu fortaleza y tu gloria, Así como te he mirado en el santuario.3 Porque mejor es tu misericordia que la vida: Mis labios te alabarán.4 Así te bendeciré en mi vida: En tu nombre alzaré mis manos.5 Como de meollo y de grosura será saciada mi alma; Y con labios de júbilo te alabará mi boca,6 Cuando me acordaré de ti en mi lecho, Cuando meditaré de ti en las velas de la noche.7 Porque has sido mi socorro; Y así en la sombra de tus alas me regocijaré.8 Está mi alma apegada á ti: Tu diestra me ha sostenido.9 Mas los que para destrucción buscaron mi alma, Caerán en los sitios bajos de la tierra.10 Destruiránlos á filo de espada; Serán porción de las zorras.11 Empero el rey se alegrará en Dios; Será alabado cualquiera que por él jura: Porque la boca de los que hablan mentira, será cerrada.

1 Psalmo de David, kiam li estis en la dezerto de Judujo. Ho Dio, mia Dio, Vin mi fervore serĉas; Soifas pri Vi mia animo, sopiras pri Vi mia karno, En lando seka, sensuka, kaj senakva.2 Mi volus vidi Vin en Via sanktejo, Vidi Vian forton kaj gloron.3 Ĉar Via favoro estas pli bona ol vivo; Miaj lipoj Vin gloras.4 Tiel mi Vin gloradus en la daŭro de mia vivo, Levadus miajn manojn pro Via nomo.5 Kvazaŭ de graso kaj oleo satiĝus mia animo, Kaj per vortoj de kanto Vin gloradus mia buŝo.6 Kiam mi rememoras Vin sur mia lito, En ĉiuj partoj de la nokto mi meditas pri Vi.7 Ĉar Vi estis por mi helpo, Kaj en la ombro de Viaj flugiloj mi ĝojas.8 Mia animo algluiĝis al Vi; Min subtenas Via dekstra mano.9 Kaj tiuj, kiuj penas pereigi mian animon, Iros en la profundon subteran.10 Ili estos mortigitaj per glavo, Fariĝos akiro de vulpoj.11 Kaj la reĝo ĝojos per Dio; Triumfos ĉiu, kiu ĵuras al Li; Ĉar ŝtopiĝos la buŝo de tiuj, kiuj parolas malveron.