1 O filho sábio ouve a instrução de seu pai, Mas o escarnecedor não escuta a reprovação.2 Pelo fruto da sua boca o homem comerá o bem, Mas a alma dos prevaricadores comerá a violência.3 Quem guarda a sua boca, conserva a sua vida; Mas aquele que abre grandemente os seus lábios, será destruído.4 A alma do preguiçoso deseja, e nada tem; Mas a alma dos prudentes será saciada.5 O justo aborrece ao que é falso, Mas o perverso se faz odioso e se cobre de vergonha.6 A justiça guarda ao que anda em integridade, Mas a perversidade arruina ao pecador.7 Uns se dizem ricos sem ter nada; Outros se dizem pobres, sendo mui ricos.8 O resgate da vida do homem são os seus haveres, Mas o pobre não escuta a repreensão.9 A luz dos justos alegra, Mas a lâmpada dos perversos se apagará.10 Da soberba provém só a contenda, Mas com os bem avisados está a sabedoria.11 As riquezas adquiridas às pressas, diminuir-se-ão; Mas aquele que ajunta pouco a pouco será próspero.12 A esperança prolongada faz adoecer o coração, Mas o desejo cumprido é árvore de vida.13 Quem despreza a palavra, traz sobre si a destruição; Mas será recompensado o que teme o mandamento.14 O ensino do sábio é fonte de vida, Para escapar os laços da morte.15 A boa inteligência consegue favor, Mas o caminho dos prevaricadores é escabroso.16 Todo o homem prudente procede com conhecimento, Mas o tolo ostenta a estultícia.17 O mensageiro perverso faz cair na desgraça, Mas o embaixador fiel consegue a cura.18 A pobreza e a afronta virão sobre aquele que despreza a correção; Mas o que tem em conta a repreensão, será honrado.19 O desejo realizado deleita a alma, Mas apartar-se do mal é abominação para os loucos.20 Quem anda com os sábios, será sábio; Mas o companheiro dos loucos achar-se-á mal.21 O mal persegue os pecadores, Mas os justos serão recompensados com o bem.22 O homem de bem deixa uma herança aos filhos de seus filhos, E os bens do pecador estão reservados para o justo.23 Bastante alimento há na lavoura dos pobres, Mas há quem se consome pela falta de justiça.24 Aquele que poupa a vara, aborrece a seu filho; Mas quem o ama, diligentemente o corrige.25 O justo come até matar a fome, Mas o ventre dos perversos terá falta.
1 Ο σοφος υιος δεχεται την διδασκαλιαν του πατρος· ο δε χλευαστης δεν ακουει ελεγχον.2 Εκ των καρπων του στοματος αυτου ο ανθρωπος θελει φαγει αγαθα· η δε ψυχη των ανομων αδικιαν.3 Ο φυλαττων το στομα αυτου διαφυλαττει την ζωην αυτου· ο δε ανοιγων προπετως τα χειλη αυτου θελει απολεσθη.4 Η ψυχη του οκνηρου επιθυμει και δεν εχει· η δε ψυχη των επιμελων θελει χορτασθη.5 Ο δικαιος μισει λογον ψευδη· ο δε ασεβης καθισταται δυσωδης και ατιμος.6 Η δικαιοσυνη φυλαττει τον τελειον την οδον· η δε ασεβεια καταστρεφει τον αμαρτωλον.7 Υπαρχει ανθρωπος οστις καμνει τον πλουσιον, και δεν εχει ουδεν· και αλλος οστις καμνει τον πτωχον, και εχει πλουτον πολυν.8 Το λυτρον της ψυχης του ανθρωπου ειναι ο πλουτος αυτου· ο δε πτωχος δεν ακουει επιπληξιν.9 Το φως των δικαιων ειναι φαιδρον· ο δε λυχνος των ασεβων θελει σβεσθη.10 Μονον απο της υπερηφανιας προερχεται η ερις· η δε σοφια ειναι μετα των δεχομενων συμβουλας.11 Τα εκ ματαιοτητος πλουτη θελουσιν ελαττωθη· ο δε συναγων με την χειρα αυτου θελει αυξηνθη.12 Η ελπις αναβαλλομενη ατονιζει την καρδιαν· το δε ποθουμενον, οταν ερχηται, ειναι δενδρον ζωης.13 Ο καταφρονων τον λογον θελει αφανισθη· ο δε φοβουμενος την εντολην, ουτος θελει ανταμειφθη.14 Ο νομος του σοφου ειναι πηγη ζωης, απομακρυνων απο παγιδων θανατου.15 Συνεσις αγαθη διδει χαριν· η δε οδος των παρανομων φερει εις ολεθρον.16 Πας φρονιμος πραττει μετα γνωσεως· ο δε αφρων ανακαλυπτει μωριαν.17 Ο κακος μηνυτης πιπτει εις δυστυχιαν· ο δε πιστος πρεσβυς ειναι ιασις.18 Πτωχεια και αισχυνη θελουσιν εισθαι εις τον αποβαλλοντα την διδασκαλιαν· ο δε φυλαττων τον ελεγχον θελει τιμηθη.19 Επιθυμια εκπληρωθεισα ευφραινει την ψυχην· εις δε τους αφρονας ειναι βδελυρον να εκκλινωσιν απο του κακου.20 Ο περιπατων μετα σοφων θελει εισθαι σοφος· ο δε συντροφος των αφρονων θελει απολεσθη.21 Κακον παρακολουθει τους αμαρτωλους· εις δε τους δικαιους θελει ανταποδοθη καλον.22 Ο αγαθος αφινει κληρονομιαν εις υιους υιων· ο πλουτος δε του αμαρτωλου θησαυριζεται δια τον δικαιον.23 Πολλην τροφην διδει ο αγρος των πτωχων· τινες δε δι' ελλειψιν κρισεως αφανιζονται.24 Ο φειδομενος της ραβδου αυτου μισει τον υιον αυτου· αλλ' ο αγαπων αυτον παιδευει αυτον εν καιρω.25 Ο δικαιος τρωγει μεχρι χορτασμου της ψυχης αυτου· η δε κοιλια των ασεβων θελει στερεισθαι.