1 Ao homem pertencem os planos do coração, Mas de Jeová vem a resposta da língua.2 Todos os caminhos do homem são limpos aos seus olhos, Mas Jeová pesa os espíritos.3 Entrega a Jeová as tuas obras, E serão estabelecidos os teus desígnios.4 Jeová fez tudo para um fim, Até os perversos para o dia mau.5 Todo aquele que é soberbo de coração é abominação a Jeová; Certamente não ficará impune.6 Pela misericórdia e pela verdade expia-se a iniqüidade, E pelo temor de Jeová os homens desviam-se do mal.7 Quando os caminhos do homem agradam a Jeová, Faz que tenham paz com ele até os seus inimigos.8 Melhor é o pouco com justiça, Do que grandes rendas com injustiça.9 O coração do homem propõe o seu caminho, Mas Jeová lhe dirige os passos.10 Nos lábios do rei acham-se oráculos, No juízo não transgredirá a sua boca.11 Peso e balança justos são de Jeová, Obra sua são todos os pesos da bolsa.12 O cometer a maldade é abominação aos reis, Porque o trono se estabelece pela justiça.13 Os lábios justos são o prazer dos reis, E é amado aquele que fala coisas retas.14 O furor do rei é como correios da morte, Mas o homem sábio o aplacará.15 Na luz do rosto do rei está a vida, E o seu furor é como a chuva serôdia.16 Quanto melhor é adquirir sabedoria do que o ouro! Adquirir o entendimento é mais para se escolher do que a prata.17 A estrada dos retos é desviar-se do mal; Quem guarda o seu caminho conserva a sua alma.18 A soberba precede a destruição, E o espírito altivo, a queda.19 Melhor é ser humilde de espírito com os pobres, Do que repartir os despojos com os soberbos.20 Quem atende à palavra, achará prosperidade; E aquele que confia em Jeová, esse é feliz.21 O sábio de coração será chamado prudente, E a doçura dos lábios aumenta o saber.22 O entendimento é fonte da vida para aquele que o possui, Mas a estultícia é a punição dos insensatos.23 O coração do sábio instrui a sua boca, E põe o saber nos seus lábios.24 Palavras agradáveis são como favos de mel, Doces para a alma, e saúde para os ossos.25 Há um caminho que ao homem parece direito, Mas no fim guia para a morte.26 O apetite do trabalhador trabalha por ele, Porque a sua boca o incita a isso.27 O homem vil cava o mal, E nos seus lábios há como que fogo ardente.28 O homem perverso espalha contendas, E o murmurador separa amigos íntimos.29 O homem violento alicia ao seu vizinho, E o conduz por um caminho que não é bom.30 Quem fecha os olhos, fá-lo para maquinar coisas perversas; Quem morde os beiços, efetua o mal.31 Coroa de glória são as cãs, A qual se achará no caminho da justiça.32 Quem é tardio em se irar vale mais do que o valente; E quem domina a sua alma do que quem toma uma cidade.33 As sortes deitam-se no regaço, Mas de Jeová procede toda a sua disposição.

1 Του ανθρωπου ειναι αι προπαρασκευαι της καρδιας· παρα δε του Κυριου η αποκρισις της γλωσσης.2 Πασαι αι οδοι του ανθρωπου φαινονται ορθαι εις τους οφθαλμους αυτου· πλην ο Κυριος σταθμιζει τα πνευματα.3 Αφιερονε τα εργα σου εις τον Κυριον, και αι βουλαι σου θελουσι στερεωθη.4 Ο Κυριος εκαμε τα παντα δι' εαυτον, ετι και τον ασεβη δια την ημεραν την κακην.5 Βδελυγμα εις τον Κυριον ειναι πας υψηλοκαρδιος· και χειρ με χειρα αν συναπτηται, δεν θελει μενει ατιμωρητος.6 Δια χαριτος και αληθειας καθαριζεται η ανομια· και δια του φοβου του Κυριου εκκλινουσιν οι ανθρωποι απο του κακου.7 Οταν ο Κυριος αρεσκηται εις τας οδους του ανθρωπου, και τους εχθρους αυτου ειρηνευει μετ' αυτου.8 Καλητερον ολιγον μετα δικαιοσυνης, παρα εισοδηματα μεγαλα μετα αδικιας.9 Η καρδια του ανθρωπου βουλευεται την οδον αυτου· αλλ' ο Κυριος διευθυνει τα βηματα αυτου.10 Χρησμος ειναι εις τα χειλη του βασιλεως· το στομα αυτου δεν σφαλλει εν τη κρισει.11 Δικαια σταθμη και πλαστιγξ ειναι του Κυριου· παντα τα ζυγια του σακκιου ειναι εργου αυτου.12 Βδελυγμα ειναι εις τους βασιλεις να πραττωσιν ανομιαν· διοτι ο θρονος στερεονεται μετα της δικαιοσυνης.13 Τα δικαια χειλη ειναι ευπροσδεκτα εις τους βασιλεις, και αγαπωσι τον λαλουντα ορθα.14 Θυμος βασιλεως ειναι αγγελος θανατου· αλλ' ο σοφος ανθρωπος καταπραυνει αυτον.15 Εις το φως του προσωπου του βασιλεως ειναι ζωη· και η ευνοια αυτου ειναι ως νεφος οψιμου βροχης.16 Ποσον καλητερα ειναι η αποκτησις της σοφιας παρα το χρυσιον και προκριτωτερα η αποκτησις της συνεσεως παρα το αργυριον17 Η οδος των ευθεων ειναι να εκκλινωσιν απο του κακου· οστις φυλαττει την οδον αυτου, διατηρει την ψυχην αυτου.18 Η υπερηφανια προηγειται του ολεθρου, και υψηλοφροσυνη του πνευματος προηγειται της πτωσεως.19 Καλητερον να ηναι τις ταπεινοφρων μετα των ταπεινων, παρα να μοιραζη λαφυρα μετα των υπερηφανων.20 Ο συνετος εις τα πραγματα θελει ευρει καλον· και ο ελπιζων επι τον Κυριον ειναι μακαριος.21 Ο σοφος την καρδιαν θελει ονομαζεσθαι φρονιμος· και η γλυκυτης των χειλεων προσθετει μαθησιν.22 Η συνεσις ειναι πηγη ζωης εις τον εχοντα αυτην· η δε παιδεια των αφρονων μωρια.23 Η καρδια του σοφου συνετιζει το στομα αυτου, και εις τα χειλη αυτου προσθετει μαθησιν.24 Κηρηθρα μελιτος οι ευαρεστοι λογοι· γλυκυτης εις την ψυχην και ιασις εις τα οστα.25 Υπαρχει οδος ητις φαινεται ορθη εις τον ανθρωπον, αλλα τα τελη αυτης ειναι οδοι θανατου.26 Ο εργαζομενος εργαζεται δι' εαυτον· διοτι το στομα αυτου αναγκαζει αυτον.27 Ο αχρειος ανθρωπος σκαπτει κακον· και εις τα χειλη αυτου ειναι ως πυρ καιον.28 Ο διεστραμμενος ανθρωπος διασπειρει εριδας· και ο ψιθυριστης διαχωριζει τους στενωτερους φιλους.29 Ο βιαιος ανθρωπος αποπλανα τον πλησιον αυτου και φερει αυτον εις οδον ουχι καλην·30 Κλειων τους οφθαλμους αυτου μηχαναται διεστραμμενα· δαγκανων τα χειλη αυτου εκτελει το κακον.31 Η πολια ειναι στεφανος δοξης, ευρισκομενη εν τη οδω της δικαιοσυνης.32 Καλητερος ο μακροθυμος παρα τον δυνατον· και ο εξουσιαζων το πνευμα αυτου παρα τον εκπορθουντα πολιν.33 Ο κληρος ριπτεται εις την καλπην· ολη ομως η κρισις αυτου ειναι παρα Κυριου.