Habacuque 1

1 Μήνυμα του Θεού που δόθηκε στον προφήτη Αββακούμ.

Θρήνος του προφήτη για την αδικία που υπάρχει στη χώρα

2 Ως πότε, Κύριε, θα σου φωνάζω για βοήθεια, κι εσύ δε θα με ακούς; Σου κράζω για την αδικία που επικρατεί, μα εσύ δεν επεμβαίνεις! 3 Γιατί κάνεις να βλέπω τόση ανομία; Γιατί παρατηρείς τη δυστυχία χωρίς να κάνεις τίποτα; Καταστροφή και βία με τριγυρίζουν, παντού φιλονικίες και διαμάχες. 4 Οι νόμοι μοιάζουν αδρανείς, επικρατεί η αδικία. Ο ασεβής δικαιώνεται σε βάρος του αθώου. Οι αποφάσεις των δικαστών είναι διεστραμμένες.

Η απάντηση του Θεού: Οι Βαβυλώνιοι έρχονται

5 Ο Κύριος απαντάει: «Στρέψτε το βλέμμα σας στα έθνη και κοιτάξτε! Θα τα χάσετε, γιατί κάτι στις μέρες σας θα συμβεί, που δε θα το πιστεύατε αν κάποιος σας το διηγόταν. 6 Ξεσηκώνω τους Βαβυλώνιους εγώ, αυτό το έθνος το σκληρό κι αδίστακτο, που διασχίζει όλη τη γη, γυρεύοντας να κατακτήσει ξένες χώρες. 7 Είναι φοβεροί και τρομεροί· νόμος τους είναι του ισχυρότερου το δίκαιο. 8 Ταχύτερα κι απ’ τις λεοπαρδάλεις τ’ άλογά τους, κι απ’ ό,τι οι λύκοι μες στη νύχτα αγριότερα τ’ άλογά τους ιππεύουν· έρχοντ’ από μακριά οι καβαλλαραίοι τους, ορμητικά πετούν σαν τον αετό που ρίχνεται στη λεία του. 9 Έτσι κι αυτοί ορμούν στη λεηλασία. Πίσω τους δεν κοιτούν. Συνάζουν αιχμαλώτους σαν την άμμο. 10 Τους βασιλιάδες κοροϊδεύουν, τους κυβερνήτες περιγελούν. Κανένα φρούριο δεν τους εντυπωσιάζει, φτιάχνουν κάθε φορά ανάχωμα κι εύκολα το κυριεύουν. 11 Όλα τα σαρώνουν, όπως ο άνεμος, και προχωρούν πιο πέρα αυτοί οι ένοχοι, που έχουν την ισχύ τους για θεό».

Παράπονο για την τυραννία των Βαβυλωνίων

12 Κύριε, εσύ δεν είσαι ανέκαθεν ο Άγιος Θεός μας; Δε θα πεθάνουμε! Κύριε, εσύ κάλεσες τους Βαβυλώνιους να εκτελέσουν την απόφασή σου· εσύ, προστάτη μας, τους όρισες να μας τιμωρήσουν. 13 Τα μάτια σου είναι τόσο καθαρά, που δεν μπορούνε το κακό να ανεχθούν ούτε την καταπίεση. Πώς τότε βλέπεις τους ληστές να εγκληματούν και δε μιλάς όταν καταβροχθίζει ο ασεβής τον δικαιότερό του, 14 και κάνεις τους ανθρώπους σαν τα ψάρια της θάλασσας, σαν τα ερπετά, που δεν έχουν κανέναν για οδηγό τους; 15 Οι Βαβυλώνιοι συλλαμβάνουν με το αγκίστρι τους λαούς, τους σέρνουν μες στο δίχτυ τους. Και χαίρονται γι’ αυτό κι ευχαριστιούνται. 16 Γι’ αυτό θυσιάζουνε στα δίχτυα τους και καίνε θυμίαμα μπροστά τους, γιατί μ’ αυτά εξασφαλίζουν την τροφή τους, τροφή που είναι γευστική και πλούσια. 17 Άραγε είναι αυτός ο λόγος που τραβούν πάντα το ξίφος και που εξοντώνουν δίχως λύπη τους λαούς;

1 Advertência revelada ao profeta Habacuque.

A primeira queixa de Habacuque

2 Até quando, Senhor, clamarei por socorro,

sem que tu ouças?

Até quando gritarei a ti: "Violência!"

sem que tragas salvação?

3 Por que me fazes ver a injustiça?

Por que toleras a maldade?

A destruição e a violência estão diante de mim;

há lutas, e o conflito se levanta.

4 Por isso, a lei se enfraquece,

e a justiça nunca prevalece.

Os ímpios cercam os justos,

e, assim, a justiça é pervertida.

A resposta do Senhor

5 "Olhem entre as nações*1.5 A Septuaginta traz os escarnecedores, e a Versão Siríaca traz traidores. e contemplem-nas;

fiquem atônitos e pasmem.

Pois nos dias de vocês farei algo em que não creriam

se lhes fosse contado.

6 Estou trazendo os babilônios,*1.6 Ou caldeus.

nação cruel e impetuosa,

que marcha por toda a extensão da terra

para apoderar-se de moradias que não lhe pertencem.

7 É uma nação apavorante e temível,

que cria a sua própria justiça

e promove a sua própria honra.

8 Os seus cavalos são mais velozes que os leopardos,

mais ferozes*1.8 Ou ligeiros. que os lobos no crepúsculo.

A sua cavalaria vem de longe.

Os seus cavalos vêm a galope,

voando como águia que mergulha para devorar;

9 todos eles vêm prontos para a violência.

Os seus bandos*1.9 O significado desse termo em hebraico é incerto. avançam como o vento do deserto

e fazem tantos prisioneiros como a areia da praia.

10 Menosprezam os reis

e zombam dos governantes.

Riem de todas as cidades fortificadas,

pois constroem rampas de terra e por elas as conquistam.

11 Depois, passam como o vento e prosseguem;

homens carregados de culpa que têm por deus a sua própria força."

A segunda queixa de Habacuque

12 Senhor, tu não és desde a eternidade?

Meu Deus, meu Santo, não morreremos.

Senhor, tu designaste essa nação para executar juízo;

ó Rocha, determinaste que ela aplicasse castigo.

13 Os teus olhos são tão puros que não suportam ver o mal;

não podes tolerar a maldade.

Então, por que toleras os traidores?

Por que te calas enquanto os ímpios devoram

os que são mais justos que eles?

14 Tornaste os homens como peixes do mar,

como animais marinhos,*1.14 Ou animais rastejantes. que não são governados por ninguém.

15 O inimigo puxa todos com anzóis,

apanha-os na sua rede

e nela os arrasta;

então, alegra-se e exulta.

16 Por essa razão, ele oferece sacrifício à sua rede

e queima incenso em sua honra,

pois, graças à sua rede, vive em grande conforto

e desfruta iguarias.

17 Continuará ele esvaziando a sua rede

e destruindo sem misericórdia as nações?*1.17 Um manuscrito do mar Morto (1QpHab) traz: Por isso, desembainha a espada constantemente para matar povos sem sentir compaixão.