Pular para o conteúdo
Publicidade

Exodus 16

NVI

1 Profectique sunt de Elim, et venit omnis multitudo filiorum Israël in desertum Sin, quod est inter Elim et Sinai, quintodecimo die mensis secundi, postquam egressi sunt de terra Ægypti. 2 Et murmuravit omnis congregatio filiorum Israël contra Moysen et Aaron in solitudine. 3 Dixeruntque filii Israël ad eos : Utinam mortui essemus per manum Domini in terra Ægypti, quando sedebamus super ollas carnium, et comedebamus panem in saturitate : cur eduxistis nos in desertum istud, ut occideretis omnem multitudinem fame ? 4 Dixit autem Dominus ad Moysen : Ecce ego pluam vobis panes de cælo : egrediatur populus, et colligat quæ sufficiunt per singulos dies : ut tentem eum utrum ambulet in lege mea, an non. 5 Die autem sexto parent quod inferant : et sit duplum quam colligere solebant per singulos dies. 6 Dixeruntque Moyses et Aaron ad omnes filios Israël : Vespere scietis quod Dominus eduxerit vos de terra Ægypti, 7 et mane videbitis gloriam Domini : audivit enim murmur vestrum contra Dominum : nos vero quid sumus, quia mussitastis contra nos ? 8 Et ait Moyses : Dabit vobis Dominus vespere carnes edere, et mane panes in saturitate : eo quod audierit murmurationes vestras quibus murmurati estis contra eum : nos enim quid sumus ? nec contra nos est murmur vestrum, sed contra Dominum. 9 Dixit quoque Moyses ad Aaron : Dic universæ congregationi filiorum Israël : Accedite coram Domino : audivit enim murmur vestrum. 10 Cumque loqueretur Aaron ad omnem cœtum filiorum Israël, respexerunt ad solitudinem : et ecce gloria Domini apparuit in nube. 11 Locutus est autem Dominus ad Moysen, dicens : 12 Audivi murmurationes filiorum Israël. Loquere ad eos : Vespere comedetis carnes, et mane saturabimini panibus : scietisque quod ego sum Dominus Deus vester. 13 Factum est ergo vespere, et ascendens coturnix, cooperuit castra : mane quoque ros jacuit per circuitum castrorum. 14 Cumque operuisset superficiem terræ, apparuit in solitudine minutum, et quasi pilo tusum in similitudinem pruinæ super terram. 15 Quod cum vidissent filii Israël, dixerunt ad invicem : Manhu ? quod significat : Quid est hoc ? ignorabant enim quid esset. Quibus ait Moyses : Iste est panis quem Dominus dedit vobis ad vescendum. 16 Hic est sermo, quem præcepit Dominus : Colligat unusquisque ex eo quantum sufficit ad vescendum : gomor per singula capita, juxta numerum animarum vestrarum quæ habitant in tabernaculo sic tolletis. 17 Feceruntque ita filii Israël : et collegerunt, alius plus, alius minus. 18 Et mensi sunt ad mensuram gomor : nec qui plus collegerat, habuit amplius : nec qui minus paraverat, reperit minus : sed singuli juxta id quod edere poterant, congregaverunt. 19 Dixitque Moyses ad eos : Nullus relinquat ex eo in mane. 20 Qui non audierunt eum, sed dimiserunt quidam ex eis usque mane, et scatere cœpit vermibus, atque computruit : et iratus est contra eos Moyses.

21 Colligebant autem mane singuli, quantum sufficere poterat ad vescendum : cumque incaluisset sol, liquefiebat. 22 In die autem sexta collegerunt cibos duplices, id est, duo gomor per singulos homines : venerunt autem omnes principes multitudinis, et narraverunt Moysi. 23 Qui ait eis : Hoc est quod locutus est Dominus : Requies sabbati sanctificata est Domino cras : quodcumque operandum est, facite, et quæ coquenda sunt coquite : quidquid autem reliquum fuerit, reponite usque in mane. 24 Feceruntque ita ut præceperat Moyses, et non computruit, neque vermis inventus est in eo. 25 Dixitque Moyses : Comedite illud hodie, quia sabbatum est Domini : non invenietur hodie in agro. 26 Sex diebus colligite : in die autem septimo sabbatum est Domini, idcirco non invenietur. 27 Venitque septima dies : et egressi de populo ut colligerent, non invenerunt. 28 Dixit autem Dominus ad Moysen : Usquequo non vultis custodire mandata mea et legem meam ? 29 videte quod Dominus dederit vobis sabbatum, et propter hoc die sexta tribuit vobis cibos duplices : maneat unusquisque apud semetipsum ; nullus egrediatur de loco suo die septimo. 30 Et sabbatizavit populus die septimo. 31 Appellavitque domus Israël nomen ejus Man : quod erat quasi semen coriandri album, gustusque ejus quasi similæ cum melle. 32 Dixit autem Moyses : Iste est sermo, quem præcepit Dominus : Imple gomor ex eo, et custodiatur in futuras retro generationes : ut noverint panem, quo alui vos in solitudine, quando educti estis de terra Ægypti. 33 Dixitque Moyses ad Aaron : Sume vas unum, et mitte ibi man, quantum potest capere gomor, et repone coram Domino ad servandum in generationes vestras, 34 sicut præcepit Dominus Moysi. Posuitque illud Aaron in tabernaculo reservandum. 35 Filii autem Israël comederunt man quadraginta annis, donec venirent in terram habitabilem : hoc cibo aliti sunt, usquequo tangerent fines terræ Chanaan. 36 Gomor autem decima pars est ephi.

O maná e as codornizes

1 Toda a comunidade de Israel partiu de Elim e chegou ao deserto de Sim, que fica entre Elim e o Sinai. Foi no décimo quinto dia do segundo mês, depois que saíram do Egito. 2 No deserto, toda a comunidade de Israel queixou-se a Moisés e Arão. 3 Os israelitas disseram-lhes:

— Quem dera a mão do Senhor nos tivesse matado no Egito! Lá nos sentávamos ao redor das panelas de carne e comíamos pão à vontade, mas vocês nos trouxeram a este deserto para fazer morrer de fome toda esta comunidade!

4 O Senhor, porém, disse a Moisés:

— Eu lhes farei chover pão do céu. O povo sairá e recolherá diariamente a porção necessária para aquele dia. Com isso, os porei à prova para ver se seguem as minhas instruções ou não. 5 No sexto dia, trarão para preparar o dobro do que recolhem nos outros dias.

6 Assim, Moisés e Arão disseram a todos os israelitas:

— Ao entardecer, vocês saberão que foi o Senhor quem os tirou do Egito 7 e amanhã cedo verão a glória do Senhor, porque o Senhor ouviu a murmuração de vocês contra ele. Quem somos nós para que vocês se queixem a nós?

8 Moisés disse ainda:

— O Senhor dará a vocês carne para comer ao entardecer e pão à vontade pela manhã, porque ele ouviu as suas murmurações contra ele. Quem somos nós? Vocês não estão se queixando de nós, mas do Senhor.

9 Moisés disse a Arão:

— Diga a toda a comunidade de Israel que se apresente ao Senhor, pois ele ouviu as murmurações deles.

10 Enquanto Arão falava a toda a comunidade, todos olharam em direção ao deserto, e a glória do Senhor apareceu na nuvem.

11 O Senhor disse a Moisés:

12 — Ouvi as murmurações dos israelitas. Responda-lhes que, ao pôr do sol, vocês comerão carne e, ao amanhecer, se fartarão de pão. Então, saberão que eu sou o Senhor, o seu Deus.

13 No final da tarde, apareceram codornizes que cobriram o lugar onde estavam acampados; ao amanhecer, havia uma camada de orvalho ao redor do acampamento. 14 Depois que o orvalho secou, flocos finos semelhantes a geada estavam sobre a superfície do deserto. 15 Quando os israelitas viram aquilo, perguntaram uns aos outros:

— Que é isso?

Uma vez que não sabiam do que se tratava, Moisés lhes disse:

— Este é o pão que o Senhor deu a vocês para comer. 16 Assim o Senhor ordenou: "Cada pessoa recolha quanto precisar: um gômer16.16 Isto é, cerca de 2,2 litros ou 1,4 quilograma; também nos versículos 18, 32, 33 e 36. para cada pessoa da sua tenda".

17 Os israelitas fizeram como lhes fora dito; alguns recolheram mais; outros, menos. 18 Quando mediram conforme o gômer, quem havia recolhido muito não teve demais, e ao que havia recolhido pouco nada faltou. Cada um recolheu quanto precisava.

19 — Ninguém deve guardar nada para a manhã seguinte — ordenou-lhes Moisés.

20 Contudo, alguns deles não deram atenção a Moisés e guardaram um pouco até a manhã seguinte, mas aquilo ficou cheio de larvas e começou a cheirar mal. Por isso, Moisés irou-se contra eles.

21 Cada manhã, todos recolhiam quanto precisavam, pois, quando o sol esquentava, aquilo se derretia. 22 No sexto dia, recolheram o dobro: dois gômeres para cada pessoa; e os líderes da comunidade foram contar isso a Moisés, 23 que lhes explicou:

— Foi isto que o Senhor ordenou: "Amanhã será dia de descanso sabático, sábado consagrado ao Senhor. Assem e cozinhem o que quiserem. Guardem o que sobrar até a manhã seguinte".

24 Eles o guardaram até a manhã seguinte, como Moisés tinha ordenado, e não cheirou mal nem ficou cheio de larvas.

25 — Comam-no hoje — disse Moisés —, pois hoje é o sábado do Senhor. Hoje vocês não o encontrarão no chão. 26 Durante seis dias, vocês podem recolhê-lo, mas, no sétimo dia, o sábado, nada acharão.

27 Apesar disso, alguns deles saíram no sétimo dia para recolhê-lo, mas não encontraram nada. 28 Então, o Senhor disse a Moisés:

— Até quando vocês se recusarão a obedecer aos meus mandamentos e às minhas instruções? 29 Vejam que o Senhor deu o sábado a vocês; por isso, no sexto dia, ele lhes envia pão para dois dias. No sétimo dia, fiquem todos onde estiverem; ninguém deve sair.

30 Então, o povo descansou no sétimo dia.

31 O povo de Israel chamou àquele pão maná.16.31 Em hebraico, maná soa como a expressão Que é isso? Era branco como semente de coentro e tinha gosto de bolo de mel.

32 Moisés disse:

— O Senhor ordenou o seguinte a vocês: "Recolham um gômer de maná e o guardem para as futuras gerações, para que vejam o pão que lhes dei no deserto, quando os tirei do Egito".

33 Então, Moisés disse a Arão:

— Pegue uma vasilha e ponha nela a medida de um gômer de maná e coloque-a diante do Senhor, para que seja conservado para as futuras gerações.

34 Em obediência ao que o Senhor tinha ordenado a Moisés, Arão colocou o maná junto às tábuas do testemunho, para ali ser guardado. 35 Os israelitas comeram maná durante quarenta anos, até chegarem a uma terra habitável; comeram maná até chegarem às fronteiras de Canaã. 36 O gômer é a décima parte de um efa.

Estes versículos te tocaram? Ore agora!

+581 estão orando agora.

Junte-se à corrente de oração.