1

civitas plena populo !

Facta est quasi vidua

domina gentium ;

princeps provinciarum

facta est sub tributo.

2

et lacrimæ ejus in maxillis ejus :

non est qui consoletur eam

ex omnibus caris ejus ;

omnes amici ejus spreverunt eam,

et facti sunt ei inimici.

3

et multitudinem servitutis ;

habitavit inter gentes,

nec invenit requiem :

omnes persecutores ejus apprehenderunt eam

inter angustias.

4

qui veniant ad solemnitatem :

omnes portæ ejus destructæ,

sacerdotes ejus gementes ;

virgines ejus squalidæ,

et ipsa oppressa amaritudine.

5

inimici ejus locupletati sunt :

quia Dominus locutus est super eam

propter multitudinem iniquitatum ejus.

Parvuli ejus ducti sunt in captivitatem

ante faciem tribulantis.

6

omnis decor ejus ;

facti sunt principes ejus velut arietes

non invenientes pascua,

et abierunt absque fortitudine

ante faciem subsequentis.

7

et prævaricationis,

omnium desiderabilium suorum,

quæ habuerat a diebus antiquis,

cum caderet populus ejus in manu hostili,

et non esset auxiliator :

viderunt eam hostes,

et deriserunt sabbata ejus.

8

propterea instabilis facta est ;

omnes qui glorificabant eam spreverunt illam,

quia viderunt ignominiam ejus :

ipsa autem gemens

conversa est retrorsum.

9

nec recordata est finis sui ;

deposita est vehementer,

non habens consolatorem.

Vide, Domine, afflictionem meam,

quoniam erectus est inimicus.

10

ad omnia desiderabilia ejus,

quia vidit gentes

ingressas sanctuarium suum,

de quibus præceperas

ne intrarent in ecclesiam tuam.

11

et quærens panem ;

dederunt pretiosa quæque pro cibo

ad refocillandam animam.

Vide, Domine, et considera

quoniam facta sum vilis !

12

attendite, et videte

si est dolor sicut dolor meus !

quoniam vindemiavit me,

ut locutus est Dominus,

in die iræ furoris sui.

13

et erudivit me :

expandit rete pedibus meis,

convertit me retrorsum ;

posuit me desolatam,

tota die mœrore confectam.

14

in manu ejus convolutæ sunt,

et impositæ collo meo.

Infirmata est virtus mea :

dedit me Dominus in manu

de qua non potero surgere.

15

de medio mei ;

vocavit adversum me tempus

ut contereret electos meos.

Torcular calcavit Dominus

virgini filiæ Juda.

16

et oculus meus deducens aquas,

quia longe factus est a me consolator,

convertens animam meam.

Facti sunt filii mei perditi,

quoniam invaluit inimicus.

17

non est qui consoletur eam.

Mandavit Dominus adversum Jacob

in circuitu ejus hostes ejus ;

facta est Jerusalem

quasi polluta menstruis inter eos.

18

quia os ejus ad iracundiam provocavi.

Audite, obsecro, universi populi,

et videte dolorem meum :

virgines meæ et juvenes mei abierunt

in captivitatem.

19

et ipsi deceperunt me ;

sacerdotes mei et senes mei

in urbe consumpti sunt,

quia quæsierunt cibum sibi

ut refocillarent animam suam.

20

conturbatus est venter meus,

subversum est cor meum in memetipsa,

quoniam amaritudine plena sum.

Foris interfecit gladius,

et domi mors similis est.

21

et non est qui consoletur me ;

omnes inimici mei audierunt malum meum,

lætati sunt quoniam tu fecisti :

adduxisti diem consolationis,

et fient similes mei.

22

et vindemia eos, sicut vindemiasti me

propter omnes iniquitates meas :

multi enim gemitus mei,

et cor meum mœrens.