1

Dominus filiam Sion ;

projecit de cælo in terram

inclytam Israël,

et non est recordatus scabelli pedum suorum

in die furoris sui !

2

omnia speciosa Jacob :

destruxit in furore suo

munitiones virginis Juda,

et dejecit in terram ;

polluit regnum et principes ejus.

3

omne cornu Israël ;

avertit retrorsum dexteram suam

a facie inimici,

et succendit in Jacob quasi ignem

flammæ devorantis in gyro.

4

firmavit dexteram suam quasi hostis,

et occidit omne quod pulchrum erat visu

in tabernaculo filiæ Sion ;

effudit quasi ignem

indignationem suam.

5

præcipitavit Israël :

præcipitavit omnia mœnia ejus,

dissipavit munitiones ejus,

et replevit in filia Juda

humiliatum et humiliatam.

6

demolitus est tabernaculum suum.

Oblivioni tradidit Dominus in Sion

festivitatem et sabbatum ;

et in opprobrium, et in indignationem furoris sui,

regem et sacerdotem.

7

maledixit sanctificationi suæ :

tradidit in manu inimici

muros turrium ejus.

Vocem dederunt in domo Domini

sicut in die solemni.

8

murum filiæ Sion ;

tetendit funiculum suum,

et non avertit manum suam a perditione :

luxitque antemurale,

et murus pariter dissipatus est.

9

perdidit et contrivit vectes ejus ;

regem ejus et principes ejus in gentibus :

non est lex,

et prophetæ ejus non invenerunt

visionem a Domino.

10

senes filiæ Sion ;

consperserunt cinere capita sua,

accincti sunt ciliciis :

abjecerunt in terram capita sua

virgines Jerusalem.

11

conturbata sunt viscera mea ;

effusum est in terra jecur meum

super contritione filiæ populi mei,

cum deficeret parvulus et lactens

in plateis oppidi.

12

Ubi est triticum et vinum ?

cum deficerent quasi vulnerati

in plateis civitatis,

cum exhalarent animas suas

in sinu matrum suarum.

13

filia Jerusalem ?

cui exæquabo te, et consolabor te,

virgo, filia Sion ?

magna est enim velut mare contritio tua :

quis medebitur tui ?

14

falsa et stulta ;

nec aperiebant iniquitatem tuam,

ut te ad pœnitentiam provocarent ;

viderunt autem tibi assumptiones falsas,

et ejectiones.

15

omnes transeuntes per viam ;

sibilaverunt et moverunt caput suum

super filiam Jerusalem :

Hæccine est urbs, dicentes, perfecti decoris,

gaudium universæ terræ ?

16

omnes inimici tui :

sibilaverunt, et fremuerunt dentibus,

et dixerunt : Devorabimus :

en ista est dies quam exspectabamus ;

invenimus, vidimus.

17

complevit sermonem suum,

quem præceperat a diebus antiquis :

destruxit, et non pepercit,

et lætificavit super te inimicum,

et exaltavit cornu hostium tuorum.

18

super muros filiæ Sion :

Deduc quasi torrentem lacrimas

per diem et noctem ;

non des requiem tibi,

neque taceat pupilla oculi tui.

19

in principio vigiliarum ;

effunde sicut aquam cor tuum

ante conspectum Domini :

leva ad eum manus tuas

pro anima parvulorum tuorum,

qui defecerunt in fame

in capite omnium compitorum.

20

quem vindemiaveris ita.

Ergone comedent mulieres fructum suum,

parvulos ad mensuram palmæ ?

si occiditur in sanctuario Domini

sacerdos et propheta ?

21

puer et senex ;

virgines meæ et juvenes mei

ceciderunt in gladio :

interfecisti in die furoris tui,

percussisti, nec misertus es.

22

qui terrerent me de circuitu ;

et non fuit in die furoris Domini qui effugeret,

et relinqueretur :

quos educavi et enutrivi,

inimicus meus consumpsit eos.