Salmos 126

1 שִׁ֗יר הַֽמַּ֫עֲל֥וֹת בְּשׁ֣וּב יְ֭הוָה אֶת־שִׁיבַ֣ת צִיּ֑וֹן הָ֝יִ֗ינוּ כְּחֹלְמִֽים׃ 2 אָ֤ז יִמָּלֵ֪א שְׂח֡וֹק פִּינוּ֮ וּלְשׁוֹנֵ֪נוּ רִ֫נָּ֥ה אָ֭ז יֹאמְר֣וּ בַגּוֹיִ֑ם הִגְדִּ֥יל יְ֝הוָ֗ה לַעֲשׂ֥וֹת עִם־אֵֽלֶּה׃ 3 הִגְדִּ֣יל יְ֭הוָה לַעֲשׂ֥וֹת עִמָּ֗נוּ הָיִ֥ינוּ שְׂמֵחִֽים׃ 4 שׁוּבָ֣ה יְ֭הוָה אֶת־שבותנו כַּאֲפִיקִ֥ים בַּנֶּֽגֶב׃ 5 הַזֹּרְעִ֥ים בְּדִמְעָ֗ה בְּרִנָּ֥ה יִקְצֹֽרוּ׃ 6 הָ֘ל֤וֹךְ יֵלֵ֨ךְ ׀ וּבָכֹה֮ נֹשֵׂ֪א מֶֽשֶׁךְ־הַ֫זָּ֥רַע בֹּֽ֬א־יָב֥וֹא בְרִנָּ֑ה נֹ֝שֵׂ֗א אֲלֻמֹּתָֽיו׃

Kanto de suprenirado.

1 Kiam la Eternulo revenigis la forkaptitojn al Cion,

Tiam ni estis kiel sonĝantoj.

2 Tiam nia buŝo estis plena de gajeco,

Kaj nia lango plena de kantado;

Tiam oni diris inter la popoloj:

Ion grandan la Eternulo faris por ĉi tiuj.

3 Ion grandan la Eternulo faris por ni:

Ni ĝojas.

4 Revenigu, ho Eternulo, niajn forkaptitojn,

Kiel riveretojn en sudan landon.

5 Kiuj semas kun larmoj,

Tiuj rikoltos kun kanto.

6 Iras kaj ploras la portanto de semotaĵo;

Venos kun kanto la portanto de siaj garboj.