Pular para o conteúdo
Publicidade

O que é a Palavra de Deus e qual o seu poder na Bíblia

O que é a Palavra de Deus na Bíblia

A Palavra de Deus é a revelação de quem Deus é e da sua vontade, expressa na criação do universo, no texto das Escrituras e plenamente encarnada em Jesus Cristo. Na Bíblia, ela nunca é letra morta: é a própria voz do Criador em ação, com poder para gerar vida, confrontar o coração humano e sustentar a história.

O apóstolo João apresenta Jesus como o Verbo — a Palavra eterna que estava com Deus, era Deus e se fez carne entre nós. Toda a criação veio à existência pelo falar divino, desde o mandamento inicial em Gênesis até a sustentação do cosmos pelo poder da sua palavra.

Nyii nɔ nə kə̂ chìi wʉʉnəmbikə, tʉ Wo ndə bə kə́ tíi ɔ nə mbʉ Kəŋgie nɔʼ nə bɛ ghɔ, ghɔŋ Nyii kə́ bɛ mɔʼɔ, mbʉ Kəŋgie bɔŋ-kə́-leʼ bɛ Nyii.(Jɔŋ 1:1)

Nɔ, mbʉ Kəŋgie gwè bə̀ŋ woməsʉʉ chí kəwʉʉnəmbi-fɛ̄ŋ mu bʉʼʉ, bʉʼʉ bɔŋ-nɔʼ-leʼ nyíɛ məgʉə-e, məgʉ́ə ndə ɔ kie ndə mbyu Vaa imɔʼ kəghɔ Tie-e, ɔ kie buuŋjyu ghɔŋbə ŋgie-shʉəŋ-kə ilə́ŋnə.(Jɔŋ 1:14)

Ntɛhə-i nɔ dʉ̀ʼ ntɛ məgʉ́ə ndə Nyii kie, ɔ kɛŋ bɛ haʼ Nyii nchəŋnchəŋ-ɛŋ ndə nuʼ-i, ɔ nɔ bɛ̀ʼ wʉʉnəmbikə nchəŋnchəŋ-ɛŋ nə ŋgie-shʉ́əshʉ́ə-kə-i. Ndʉʉ ndə ɔ nɔʼ kə fɛ̀ʼndɛŋ ndə məsʉ̀ bʉ̂ʼʉ liʼ, ɔ gɛ̀ dùʼ kwiiləŋ Nyii ntoʼ-ɔ, ndə ɔ shʉ́ə chàa fɔbə inchəŋ.(Hibulu 1:3)

Nɔ bɛ məmɔ̀ʼfyii ndəŋ Nyii ndə i chìi bʉʼʉ kínə mbɔ Nyii nɔ nə bɔ́ŋ wʉʉnəmbikə nə ŋgie-chu-kə-i, mbɔ fɔkə ndə bʉʼʉ tʉʼ nyíɛ laa, bə nɔ chìi nə fɔkə ndə bə mə nyíɛ fɛ.(Hibulu 11:3)

O poder de discernir o coração humano

A Bíblia descreve a Palavra não como um conselho passivo, mas como força ativa. O autor da carta aos Hebreus a compara a uma espada de dois gumes porque ela penetra até a divisão mais íntima da consciência, expondo intenções e pensamentos que tentamos esconder.

Jeremias usa outras duas imagens concretas: o fogo que purifica e queima o engano, e o martelo capaz de esmiuçar a rocha mais dura da obstinação humana.

Bʉʼka ŋgieNyiikə nɔ bɛ ŋɛnə bɔŋleʼ kə́ fɔ̀ʼ, chyʉ́ʉ chàa setə-bətʉbətʉ-kə, ĩ nɔ síi ŋíi tə gɛ̀ dàa ndə yəŋkə ndə fyii fə́nə chɔ ghɔŋbə lyʉʉhəkə, gɛ̀ tə dàa kəyəŋ ndə yuhəbə fə́nə chɔ ghɔŋbə ndiimə. Ĩ nɔ kɛ̀ʼ nubə ndə bʉə tʉʼ kwɔ̀ʼtə ghɔŋbə nubə ndə bɔ̂ŋ tʉʼ kʉ́ʉ.(Hibulu 4:12)

B̈ii kwóhə ghʉʉkə kətʉ-bii kə́ bɛ ŋkwaa ndə i gwè hə kəghɔ-Nyii, bɔŋleʼ yá setə-chɔ̂-kəLyʉʉhəNyii-kə ndə bɛ ŋgieNyiikə kəghɔ-bii.(Ɛfɛso 6:17)

Toda a Escritura é inspirada

Paulo escreveu a Timóteo afirmando que a Escritura é soprada por Deus (theopneustos, no grego). Por ter essa origem, ela carrega autoridade e utilidade prática imediata: ensinar o que é verdadeiro, repreender o erro, corrigir os desvios e treinar quem crê para uma vida de integridade e boas obras.

Ŋwɔʼnə Nyii nchəŋnchəŋ-ɛŋ nɔ bɛ fɔkə ndə Nyii yìhə, ndə ĩ kwáa ndə mədàhə bʉə, sɔ́ʼ bʉə ndə mɔ̀ʼmbɛ, ndə məbʉ̀nə shʉ̀tə wo ndʉʉ ndə ɔ mɔ̀ʼ fia bɛ́, tʉ bʉə ndə məyetə ndə məbɛ ndyʉndyʉ, mbɔ i chʉʼ bɔ́ wo ndə ɔ tʉʼ fɔ̀ʼ tʉ Nyii, ɔ kɛŋ kʉ̀ʼnə ndə fɔʼ-jyujyu-tə inchəŋ.(2 Timɔti 3:16,17)

Luz e discernimento para as decisões

Quem anda à noite em terreno acidentado precisa de luz para ver onde põe o pé agora e para onde segue a estrada adiante. O salmista usa essa exata figura no Salmo 119: o mandamento divino clareia os passos do momento presente e ilumina o rumo a longo prazo. Guardar esse ensinamento na memória protege contra o tropeço moral e dá lucidez diante de escolhas difíceis.

Ouvir e colocar em prática

Conhecer a Escritura apenas na teoria não produz transformação. Tiago compara o ouvinte desatento à pessoa que olha o próprio rosto no espelho, vê o que precisa ser ajustado, mas vai embora e se esquece do que viu.

Jesus encerrou o Sermão da Montanha com essa mesma distinção: quem ouve as suas palavras e as pratica é como quem construiu a casa sobre a rocha; quando a tempestade veio, a fundação resistiu.

B̈ii bɔŋ kə́ fɔ̀ʼ nukə ndə mbʉ kəŋgie tʉʼ ghɔ̀ŋ tʉ bii, kə bii mə kə́ fə́ʼhə ŋwɔŋ-yii ndə mə-kə́-yʉ́ haʼ yʉ́ fɛ. Bʉʼka mbɔ kaʼ wo kə́ yʉ́ haʼ mbʉ kəŋgie yʉ́ təmə kə́ fɔ̀ʼ fɛ, ɔ bɛ nə wo ndə ɔ lʉ̀ fɔ-lɛ́nə-shʉ-kə kíi mbe-shʉ-i nə yɔŋ, bʉʼka mbɔ ɔ lɛ́nə ŋwɔŋ-ɛŋ kʉ̂ʉ kíahə shʉ-i haʼ ndʉʉmɛ, tuŋ leʼnə ntɛhə ndə ɔ bɛ.(Jɛŋ 1:22-24)

Nɔ, b̈ii mɛ̀ʼtə mənyàatə ŋwɔŋ-aŋ, fyúhə nu-bʉəbʉə-bə mbʉə-a, lʉ̀ ŋwɔŋ-aŋ sê fí ŋgieNyiikə ndə bə nɔʼ bè mu mbʉə-a, ndə bəkɔ i kwáa a.(Jɛŋ 1:21)

"Wotəmiyɔŋ ndə ɔ yʉ́ ŋgiekə-ɔŋ-kə-ɔ̄ŋ, kə́ fɔ̀ʼ yɔŋ, bu bɛ nə wo ndə ɔ kie mukətʉ súunə ndə ɔ bɔ́ŋ njaa-ɛ ndəŋ ŋgoʼ.(Matia 7:24)

Jiso bə̀ŋhə mbɔ, "Fɔŋ kətʉjyu nɔ bɛ tʉ wo ndə ɔ yʉ́ ŋgieNyiikə tə́nə chɔ."(Luk 11:28)

Ɔ bɔŋ bə̀ŋhə mbɔ, "Bə nɔ nyɔ̀ʼ mu ŋwɔʼnə-Nyii mbɔ,

‘Wo mə kə́ chí mbi bə haʼ bʉʼka bele fɛ,

bɔŋ bəkɔ ɔ chí bʉʼka ŋgiekə təmiyɔŋ ndə i fyú hə chu-Nyii.’ " (Matia 4:4)

I chíe chutə-ʉə bənchəŋ, bɔ̂ŋ kə́ bíʼtə tʉ ŋwɔŋtə-ʉə mbɔ, "Yɔ̄ŋ-yə bɛ ŋgwɔ ntɛ kəŋgie ka nɔ? Bʉʼka ɔ tʉʼ kàhə lyʉʉhəbʉəbʉəbə nə ghʉəʼkə ndə məgìe kətʉ ghɔŋbə ghʉəʼkə, bɔ̂ŋ fyú!"(Luk 4:36)

A permanência da verdade de Deus

Culturas, governos e certezas de cada época nascem e caem. O profeta Isaías aponta o contraste: a erva do campo seca e a flor murcha sob o calor, mas a palavra do Senhor permanece de pé. Jesus reforçou essa firmeza com uma das suas afirmações mais contundentes: o próprio cosmos passará, mas as suas palavras não hão de passar.

Yuo ghɔŋbə chisêkə bu mì təmə ŋgiekə-ɔŋ bɔŋ bu nə mì fɛ.(Matia 24:35)

Yuo ghɔŋbə chisêkə bu mì təmə ŋgiekə-ɔŋ bɔŋ bu nə mì fɛ.(Mak 13:31)

Conhecer a verdade e ser liberto

No Evangelho de João, a liberdade verdadeira não é uma ideia abstrata ou ausência de regras: ela decorre de habitar no ensinamento de Jesus e conhecê-lo de fato. Essa comunhão diária limpa o coração, gera fé e afasta a condenação.

Ndʉʉmɛ, Jiso gìe tʉ bʉə-Juu ndə bɔ̂ŋ nɔʼ kə bɛ́ŋ ɔŋ mbɔ, "Kaʼ bii gòʼ nə ŋgiekə-ɔŋ mu fyii-bii, təmə bii nɔ bɛ vâafɔʼɔ-bɔŋ leʼ shʉəŋ, bii bɔŋ-bu-leʼ kínə shʉəŋ, mbʉ shʉəŋ fyúhə tʉkə-ii hə ndəŋ məbɛ fʉəhə."(Jɔŋ 8:31,32)

"M̈ɔ kɛŋ shyíi bii nə shʉəŋ mbɔ wotəmiyɔŋ ndə ɔ̈ yʉ́ ŋgiekə-ɔŋ bɔŋleʼ bɛ́ŋ wo ndə ɔ tə́ŋ mɔ nɔʼ kie məchímbi təmə liʼ-i ghɔ fɛ. Bə bieleʼ nə chʉ̀ə ŋkwɛ-ɛ bʉəbʉə fɛ, ɔ nɔʼ tíŋ hə ndəŋ kwú gɛ̀ ndə məchímbi.(Jɔŋ 5:24)

Jiso bə̀ŋhə tʉ ɔŋ mbɔ, "Kaʼ wo kʉ̀ʉ mɔ, ɔ̈ yʉ́ ŋgiekə-ɔŋ bɔŋleʼ tʉ́ʼ, Tie-ɔ bɔŋleʼ kʉ̀ʉ ɔ, baʼa Tie-ɔ bu gwè tʉ ɔŋ gwè chí baʼa bɔŋ.(Jɔŋ 14:23)

Bii bɔŋ bɛ tʉ́ʉnə bʉʼka ŋgiekə ndə mɔ nɔʼ kwə́ʼ tʉ bii.(Jɔŋ 15:3)

Chìi bɔ̂ŋ kɔ́ ŋwɔŋ-yʉə tʉ a tíŋ hə ndəŋ shʉəŋ-aŋ. Ŋgiekə-a nɔ bɛ shʉəŋ.(Jɔŋ 17:17)

"M̈ɔ kɛŋ shyíi bii nə shʉəŋ mbɔ kaʼ wo tʉ́ʼ ŋgiekə-ɔŋ mu fyii-ɔ, ɔ nə nyíɛ kwú nə shʉ-i fɛ."(Jɔŋ 8:51)

Ndʉʉghɔfii, ndʉʉ ndə ɔ kə kwú bʉ̀nə kóʼ, vâafɔʼɔ-bi kwɛ́nə mbɔ ɔ la nɔʼ kə gìe yɔ̄ŋ-yə. I chìi bɔ̂ŋ bɛ́ŋ nubə ndə ŋwɔʼnə-Nyii kə́ gìe leʼnə ŋgiebə ndə Jiso nɔʼ kə kwə́ʼ tʉ bɔŋ.(Jɔŋ 2:22)

Bʉə buŋmbi bìʼ bɛ́ŋ ɔŋ bʉʼka ŋgiekə-i.(Jɔŋ 4:41)

O alimento contínuo da fé

A Bíblia trata a Escritura não como um recurso de emergência, mas como alimento básico indispensável. Em Josué, a ordem dada na transição de liderança de Israel foi meditar na lei dia e noite para governar com sabedoria. Pedro compara a instrução bíblica ao leite materno, necessário para o recém-nascido crescer com saúde.

Ndə vâa fefe ndə bə bíe bí bɔŋ bí, b̈ii kə́ kʉ́ʉ ndə mənyúu ŋkɛŋ ŋwɔ̂ŋ ndə bɛ ŋgieNyiikə, i chʉʼ chìi bii kə́ kʉ̀ʼ mu ŋkwaaNyii,(1 Bita 2:2)

M̃əmɔ̀ʼfyii ndəŋ Nyii nɔ gwè hə ndə məyʉ́ ntəŋjyujyu, məyʉ́ kə́ gwè hə ndə məlɔ̀ʼ ŋgie-Klai-kə.

Mɔ bɔŋ bíʼtə mbɔ: bɔ̂ŋ chʉʼ kə yʉ́ leʼ shʉəŋ fɛ mɛ? Ndə ŋgie-shʉəŋ-kə, bɔ̂ŋ nɔʼ kə yʉ́, bʉʼka ŋwɔʼnə-Nyii nɔ ghɔ̀ŋ mbɔ:

"Gyʉʉhə-ʉə nɔʼ wɔ̀ʼnə mu kəwʉʉnəmbi inchəŋ,

ŋgiebə-ʉə gɛ̀ tə dàa liʼ mbi."(Luŋ 10:17,18)

Bʉʼka mbɔ kaʼ a gìe ŋgwʉʉnə nə chu-a mbɔ Jiso nɔ bɛ Tiekətʉ bɔŋleʼ bɛ́ŋ hə mu fyii-a mbɔ Nyii nɔ kə bʉ̀nə kóʼhə ɔŋ ndʉʉ ndə ɔ kə kwú, a bu kie ŋkwaaNyii. Bʉʼka w̃o nɔ bɛ́ŋ nə mu fyii-i, i chìi ɔ bɛ ndyʉndyʉ tʉ Nyii, bɔŋleʼ gìe nə chu-i mbɔ Jiso Klai bɛ Tiekətʉ nɔ, i chìi ɔ kie ŋkwaaNyii.(Luŋ 10:9,10)

A responsabilidade com o que falamos

A Escritura não se limita ao que Deus disse; ela confronta o que sai da nossa boca. Os provérbios ensinam que palavras precipitadas ferem com a violência de uma espada, enquanto a língua sábia traz restauração. Jesus explicou a raiz do problema: a boca fala daquilo de que o coração está cheio. O discípulo que se submete à Palavra de Deus aprende a usar a própria fala para edificar, e não para destruir.

Bii ŋgwie bəfɛfɛ! Bəkɔ bii gìe nu-jyujyu-kə təka kə́ bɛ bʉə-bʉ̂ʼʉ? Bʉʼka nubə ndə i lə́ŋ mu fyii-wo, nɔ bɛ yɔŋ ndə ɔ bu kwə́ʼ.(Matia 12:34)

M̈ɔ shyíi bii mbɔ kʉ̂ʉ nə bɛ ndəŋ chî-kwɛ̀-fɛʼɛ-kə nɔ bʉə túu chutə-ʉə, ndə ŋgie-mbunə-kə təmiyɔŋ ndə i kə fyú hə chu-bɔŋ. Bʉʼka ŋgie-chu-kə-a, a bu yú fɛʼɛ, bɔŋ-bu-leʼ gwù fɛʼɛ bʉʼka ŋgie-chu-kə-a."(Matia 12:36,37)

Bɔŋ ñukə ndə i fyú hə chu-wo, nɔ kóʼ hə mu fyii-ɔ, kə́ bʉ́əhə yɔŋ bʉ́əhə wo. Bʉʼka nubə ndə i kóʼ hə mu fyii-wo nɔ bɛ bəŋkwɔʼtə bʉəbʉə, məyí wo, məgháa bəsəŋ, bəsəŋ ntɛntɛhə, lʉʼbə, mənú gwù nə mbii leʼnə məbʉ́əhə-yie bəbɛʼbʉə.(Matia 15:18,19)

Bʉʼʉ nɔ tʉʼ gwù ndə fiatə buŋmbi, kaʼ wo gòʼ təmə gwù ndə ŋgie-chu-kə-i fɛ, təmə ɔ nɔ kɛŋ bɛ ŋkɛŋ wo təmə mɔ̀ʼmbɛ mu məchimbi-ɔ fɛ. Bəkɔ ɔ yá ŋwɔŋ-ɛŋ.(Jɛŋ 3:2)

Kaʼ bə kɔ́ fyîihə chu bənyaa bəkatə mbɔ b̈ɔŋ kə́ yʉ́ nukə, mbʉ fyîihə kə́ fɔ̀ʼ ndə mbʉə-yʉə inchəŋ ghɔ. B̈ii nyíɛ ndə buukwɛʼtəŋbə ndə i bɛ mu muu ghɔ, buŋ ndə bɔ̂ŋ gyʉ̀ətə daa, fʉʉ-shʉ́əshʉ́ə-bə kə bɛ̀ʼ tòʼ nə yɔŋ nɔ, fɔ-kíahə-mbʉ-kəbuukwɛʼtəŋ-kə ndə bə te nə yɔŋ nɔ vaantikəniʼ kəfɔ, i bɔŋ kə́ kíahə ɔŋ kɔ́ ndə viakə təmiyɔŋ ndə wo ténə-i tʉʼ kʉ́ʉ ndə məkíahə kɔ́ chɔ. Nɔ bɛ haʼ nɔ ndə lɛɛŋhəkə-a bɛ, ṽaa kəfɔ mu mbʉə-a bɔŋ nɔ kwɛ̀ŋ fyii ndə nukwɛʼtəŋbə.

Nɔ kə bɛ haʼ nɔ ndə vaambunə viʼi tɔ̀ŋ bɔʼɔkwɛʼtəŋ. Lɛɛŋhə-wo-kə nɔ bɛ viʼi ghɔ, i nɔ bɛ yəŋ-bʉəbʉəkwɛʼtəŋ-kə mu yəŋ-mbʉə-bə. Ñɔ bʉ́əhə yɔŋ bʉ́əhə wo inchəŋ. Ĩ nɔ kíahə məchímbi wo inchəŋ kɔ́ viʼi kyʉ́ʉ, m̃bʉ kəlɛɛŋhə nɔ kie viʼi-i hə kəghɔ-Sata.

Bʉəməsʉʉ nɔ nə kə́ lóʼtə bɔŋ kə́ bíe lóʼtə ntɛ-nyaa-hə inchəŋ ghɔŋbə nuɔmə, nyaahə ndə bɔŋ shyìi ndyʉndyʉ ghɔŋbə fɔ-mu-muu-bə, təmə woməsʉʉ bɔŋ məlóʼtə tʉ-kəlɛɛŋhə-kə-i fɛ. Nɔ bɛ fɔ-bʉəbʉə-kə ndə wo mə nə gìe kətʉ-ɔ fɛ, nɔ bɛ kɛŋ ndyʉʼ yí wo.(Jɛŋ 3:3-8)

Seja o primeiro

Este artigo te tocou? Faça uma oração!

+581 estão orando agora.

Junte-se à corrente de oração.