1 Ma gheibhear neach air a mharbhadh anns an fhearann a bheir an Tighearna do Dhia dhut ra shealbhachadh, na laighe anns a’ mhachair, agus gun fhios cò a mharbh e;

2 An sin thig do sheanairean agus do bhritheamhan a‑mach, agus tomhaisidh iad a‑chum nam bailtean a tha mun cuairt airsan a mharbhadh:

3 Agus tàrlaidh gun gabh am baile as fhaisge don duine a mharbhadh, eadhon seanairean a’ bhaile sin, agh leis nach do rinneadh obair, nach do tharraing riamh ann an cuing;

4 Agus bheir seanairean a’ bhaile sin an t‑agh sìos do ghleann garbh, nach do threabhadh agus nach do shìol-chuireadh, agus gearraidh iad an sin amhach an aighe dhith anns a’ ghleann;

5 Agus thig na sagartan, mic Lèbhi, am fagas; (oir iadsan thagh an Tighearna do Dhia gu frithealadh dha fhèin, agus gu beannachadh ann an ainm an Tighearna;) agus a rèir am facail-san crìochnaichear gach uile chonnsachadh, agus gach uile bhuille.

6 Agus nighidh uile sheanairean a’ bhaile sin as fhaisge don duine a mharbhadh, an làmhan os cionn an aighe den do ghearradh an amhach anns a’ ghleann:

7 Agus freagraidh iad agus their iad, Cha do dhòirt ar làmhan an fhuil seo, cha mhò a chunnaic ar sùilean i.

8 Bi tròcaireach, O Thighearna, dod shluagh Israel, a shaor thu, agus na cuir fuil neochiontach as leth do shluaigh Israel. Agus maithear an fhuil dhaibh.

9 Mar sin cuiridh tu air falbh cionta na fala neochiontaich o ur measg, do bhrìgh gun dèan thu an nì a tha ceart ann an sùilean an Tighearna.

10 Nuair a thèid thu a‑mach gu cogadh an aghaidh do naimhdean, agus gun toir an Tighearna do Dhia thairis iad dod làimh, agus gun dèan thu braighdean dhiubh,

11 Agus gum faic thu am measg nam braighdean bean sgiamhach, agus gu bheil dèidh agad oirre, agus gum bu mhath leat agad i na mnaoi;

12 An sin bheir thu dhachaigh i dod thaigh, agus bearraidh i a ceann, agus bheir i dhith a h‑ìnean;

13 Agus cuiridh i dhith a h‑aodach braighdeanais, agus fanaidh i ad thaigh, agus nì i caoidh airson a h‑athar agus a màthar mìos iomlan: agus an dèidh sin thèid thu a‑steach da h‑ionnsaigh, agus bidh tu ad fhear-pòsda aice, agus bidh ise na mnaoi agad.

14 Ach mura bi tlachd agad innte, an sin leigidh tu leatha dol far an àill leatha, ach cha reic thu idir air airgead i, cha mhò a nì thu aintighearnas oirre, a chionn gun d’ìslich thu i.

15 Ma bhios aig duine dà mhnaoi, aon dhiubh gràdhaichte agus an aon eile fuathaichte, agus ma rug iad clann dha, araon a’ bhean ghràdhaichte agus a’ bhean fhuathaichte; agus mas leis a’ mhnaoi fhuathaichte an ciad-ghin mic,

16 An sin tàrlaidh, nuair a bheir e sealbh da mhic air an nì a tha aige, nach fhaod e ciad-ghin a dhèanamh de mhac na mnà gràdhaichte ro mhac na mnà fuathaichte, as e da‑rìribh an ciad-ghin:

17 Ach gabhaidh e ri mac na mnà fuathaichte mar an ciad-ghin, le roinn dhùbailte a thoirt dha de gach nì a tha aige: oir is esan toiseach a neirt, is leis còir a’ chiad-ghin.

18 Ma bhios aig duine mac reasgach agus ceannairceach, nach gèill do ghuth a athar, no do ghuth a mhàthar, agus nuair a smachdaicheas iad e, nach èisd riu:

19 An sin beiridh a athair agus a mhàthair air, agus bheir iad a‑mach e gu seanairean a’ bhaile, agus gu geata a àite fhèin;

20 Agus their iad ri seanairean a’ bhaile, Tha ar mac seo reasgach agus ceannairceach, cha toir e gèill dar guth; tha e na gheòcair agus na mhisgear.

21 Agus clachaidh uile dhaoine a bhaile e le clachan, a‑chum is gum bàsaich e: mar sin cuiridh tu olc air falbh as ur measg, agus cluinnidh Israel uile, agus bidh eagal orra.

22 Agus ma rinn duine peacadh a tha toillteanach air bàs, agus gum bi e ra chur gu bàs, agus gun croch thu ri craoibh e:

23 Chan fhan a chorp rè na h‑oidhche air a’ chraoibh, ach air gach aon chor adhlaicidh tu e air an là sin fhèin; (oir mallaichte le Dia tha esan a chrochadh;) agus cha salaich thu d’fhearann, a tha an Tighearna do Dhia a’ toirt dhut mar oighreachd.