1 Toda mulher sábia edifica a sua casa; mas a tola a derruba com as próprias mãos.2 O que anda na retidão teme ao Senhor, mas o que se desvia de seus caminhos o despreza.3 Na boca do tolo está a punição da soberba, mas os sábios se conservam pelos próprios lábios.4 Não havendo bois o estábulo fica limpo, mas pela força do boi há abundância de colheita.5 A verdadeira testemunha não mentirá, mas a testemunha falsa se desboca em mentiras.6 O escarnecedor busca sabedoria e não acha nenhuma, para o prudente, porém, o conhecimento é fácil.7 Vai-te de diante do homem insensato, porque nele não acharás lábios de conhecimento.8 A sabedoria do prudente é entender o seu caminho, mas a estultícia dos insensatos é engano.9 Os insensatos zombam do pecado, mas entre os retos há benevolência.10 O coração conhece a sua própria amargura, e o estranho não participará no íntimo da sua alegria.11 A casa dos ímpios se desfará, mas a tenda dos retos florescerá.12 Há um caminho que ao homem parece direito, mas o fim dele são os caminhos da morte.13 Até no riso o coração sente dor e o fim da alegria é tristeza.14 O que no seu coração comete deslize, se enfada dos seus caminhos, mas o homem bom fica satisfeito com o seu proceder.15 O simples dá crédito a cada palavra, mas o prudente atenta para os seus passos.16 O sábio teme, e desvia-se do mal, mas o tolo se encoleriza, e dá-se por seguro.17 O que se indigna à toa fará doidices, e o homem de maus intentos será odiado.18 Os simples herdarão a estultícia, mas os prudentes serão coroados de conhecimento.19 Os maus inclinam-se diante dos bons, e os ímpios diante das portas dos justos.20 O pobre é odiado até pelo seu próximo, porém os amigos dos ricos são muitos.21 O que despreza ao seu próximo peca, mas o que se compadece dos humildes é bem-aventurado.22 Porventura não erram os que praticam o mal? Mas beneficência e fidelidade haverá para os que praticam o bem.23 Em todo trabalho há proveito, mas ficar só em palavras leva à pobreza.24 A coroa dos sábios é a sua riqueza, a estultícia dos tolos é só estultícia.25 A testemunha verdadeira livra as almas, mas o que se desboca em mentiras é enganador.26 No temor do Senhor há firme confiança e ele será um refúgio para seus filhos.27 O temor do Senhor é fonte de vida, para desviar dos laços da morte.28 Na multidão do povo está a glória do rei, mas na falta de povo a ruína do príncipe.29 O que tarda em irar-se é grande em entendimento, mas o que é de espírito impaciente mostra a sua loucura.30 O sentimento sadio é vida para o corpo, mas a inveja é podridão para os ossos.31 O que oprime o pobre insulta àquele que o criou, mas o que se compadece do necessitado o honra.32 Pela sua própria malícia é lançado fora o perverso, mas o justo até na morte se mantém confiante.33 No coração do prudente a sabedoria permanece, mas o que está no interior dos tolos se faz conhecido.34 A justiça exalta os povos, mas o pecado é a vergonha das nações.35 O rei se alegra no servo prudente, mas sobre o que o envergonha cairá o seu furor.
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!
1 Αι σοφαι γυναικες οικοδομουσι τον οικον αυτων· η δε αφρων κατασκαπτει αυτον δια των χειρων αυτης.2 Ο περιπατων εν τη ευθυτητι αυτου φοβειται τον Κυριον· ο δε σκολιος τας οδους αυτου καταφρονει αυτον.3 Εν στοματι αφρονος ειναι η ραβδος της υπερηφανιας· τα δε χειλη των σοφων θελουσι φυλαττει αυτους.4 Οπου δεν ειναι βοες, η αποθηκη ειναι κενη· η δε αφθονια των γεννηματων ειναι εκ της δυναμεως του βοος.5 Ο αληθης μαρτυς δεν θελει ψευδεσθαι· ο δε ψευδης μαρτυς εκχεει ψευδη.6 Ο χλευαστης ζητει σοφιαν και δεν ευρισκει· εις δε τον συνετον ειναι ευκολος η μαθησις.7 Υπαγε κατεναντι του αφρονος ανθρωπου και δεν θελεις ευρει χειλη συνεσεως.8 Η σοφια του φρονιμου ειναι να γνωριζη την οδον αυτου· η δε μωρια των αφρονων αποπλανησις.9 Οι αφρονες γελωσιν εις την ανομιαν· εν μεσω δε των ευθεων ειναι χαρις.10 Η καρδια του ανθρωπου γνωριζει την πικριαν της ψυχης αυτου· και ξενος δεν συμμετεχει της χαρας αυτης.11 Η οικια των ασεβων θελει αφανισθη· η δε σκηνη των ευθεων θελει ανθει.12 Υπαρχει οδος, ητις φαινεται ορθη εις τον ανθρωπον, αλλα τα τελη αυτης φερουσιν εις θανατον.13 Ετι και εις τον γελωτα πονει η καρδια· και το τελος της χαρας ειναι λυπη.14 Ο διεφθαρμενος την καρδιαν θελει εμπλησθη απο των οδων αυτου· ο δε αγαθος ανθρωπος αφ' εαυτου.15 Ο απλους πιστευει εις παντα λογον· ο δε φρονιμος προσεχει εις τα βηματα αυτου.16 Ο σοφος φοβειται και φευγει απο του κακου· αλλ' ο αφρων προχωρει και θρασυνεται.17 Ο οξυθυμος πραττει αστοχαστως· και ο κακοβουλος ανθρωπος ειναι μισητος.18 Οι αφρονες κληρονομουσι μωριαν· οι δε φρονιμοι στεφανουνται συνεσιν.19 Οι κακοι υποκλινουσιν εμπροσθεν των αγαθων, και οι ασεβεις εις τας πυλας των δικαιων.20 Ο πτωχος μισειται και υπο του πλησιον αυτου· του δε πλουσιου οι φιλοι πολλοι.21 Ο καταφρονων τον πλησιον αυτου αμαρτανει· ο δε ελεων τους πτωχους ειναι μακαριος.22 Δεν πλανωνται οι βουλευομενοι κακον; ελεος ομως και αληθεια θελει εισθαι εις τους βουλευομενους αγαθον.23 Εν παντι κοπω υπαρχει κερδος· η δε φλυαρια των χειλεων φερει μονον εις ενδειαν.24 Τα πλουτη των σοφων ειναι στεφανος εις αυτους· των δε αφρονων η υπεροχη μωρια.25 Ο αληθης μαρτυς ελευθερονει ψυχας· ο δε δολιος εκχεει ψευδη.26 Εν τω φοβω του Κυριου ειναι ελπις ισχυρα· και εις τα τεκνα αυτου θελει υπαρχει καταφυγιον.27 Ο φοβος του Κυριου ειναι πηγη ζωης, απομακρυνων απο παγιδων θανατου.28 Εν τω πληθει του λαου ειναι η δοξα του βασιλεως· εν δε τη ελλειψει του λαου ο αφανισμος του ηγεμονευοντος.29 Ο μακροθυμος εχει μεγαλην φρονησιν· ο δε οξυθυμος ανεγειρει την αφροσυνην αυτου.30 Η υγιαινουσα καρδια ειναι ζωη της σαρκος· ο δε φθονος σαπρια των οστεων.31 Ο καταθλιβων τον πενητα ονειδιζει τον Ποιητην αυτου· ο δε τιμων αυτον ελεει τον πτωχον.32 Ο ασεβης εκτινασσεται εν τη ασεβεια αυτου· ο δε δικαιος και εν τω θανατω αυτου εχει ελπιδα.33 Εν τη καρδια του συνετου επαναπαυεται σοφια· εν μεσω δε των αφρονων φανερουται.34 Η δικαιοσυνη υψονει εθνος· η δε αμαρτια ειναι ονειδος λαων.35 Ευνοια του βασιλεως ειναι προς φρονιμον δουλον· θυμος δε αυτου προς τον προξενουντα αισχυνην.