1 Porque, eis que o Senhor,

o Senhor dos Exércitos,

tirará de Jerusalém

e de Judá o sustento e o apoio;

a todo o sustento de pão

e a todo o sustento de água;

2 O poderoso, e o homem de guerra,

o juiz, e o profeta,

e o adivinho, e o ancião,

3 O capitão de cinquenta, e o homem respeitável,

e o conselheiro, e o sábio entre os artífices,

e o eloquente orador.

4 E dar-lhes-ei meninos

por príncipes,

e crianças governarão sobre eles.

5 E o povo será oprimido;

um será contra o outro,

e cada um contra

o seu próximo;

o menino se atreverá

contra o ancião,

e o vil contra o nobre.

6 Quando alguém pegar

de seu irmão na casa de seu pai, dizendo:

Tu tens roupa,

sê nosso governador,

e toma sob a tua

mão esta ruína;

7 Naquele dia levantará este a sua voz,

dizendo: Não posso ser médico,

nem tampouco há em minha casa pão,

ou roupa alguma;

não me haveis de constituir governador

sobre o povo.

8 Porque Jerusalém está

arruinada, e Judá caída;

porque a sua língua

e as suas obras são

contra o Senhor,

para provocarem os

olhos da sua glória.

9 O aspecto do seu rosto

testifica contra eles;

e publicam os seus pecados,

como Sodoma;

não os dissimulam. Ai

da sua alma! Porque

fazem mal a si mesmos.

10 Dizei ao justo

que bem lhe irá;

porque comerão do

fruto das suas obras.

11 Ai do ímpio! Mal lhe irá;

porque se lhe fará o

que as suas mãos fizeram.

12 Os opressores do

meu povo são crianças,

e mulheres dominam

sobre ele;

ah, povo meu! Os

que te guiam te enganam,

e destroem o caminho

das tuas veredas.

13 O Senhor se levanta

para pleitear,

e põe-se de pé

para julgar os povos.

14 O Senhor entrará em juízo

contra os anciãos do seu povo,

e contra os seus príncipes;

é que fostes vós

que consumistes esta vinha;

o espólio do pobre

está em vossas casas.

15 Que tendes vós,

que esmagais o meu povo

e moeis as faces dos

pobres? Diz o Senhor Deus

dos Exércitos.

16 Diz ainda mais o Senhor:

Porquanto as filhas de

Sião se exaltam,

e andam com o pescoço erguido,

lançando olhares impudentes;

e quando andam,

caminham saltitando,

fazendo um tilintar com os seus pés;

17 Portanto o Senhor fará

tinhoso o alto da

cabeça das filhas de Sião,

e o Senhor porá a

descoberto a sua nudez,

18 Naquele dia tirará o Senhor os ornamentos dos pés, e as toucas, e adornos em forma de lua,

19 Os pendentes, e os braceletes, as estolas,

20 Os gorros, e os ornamentos das pernas, e os cintos e as caixinhas de perfumes, e os brincos,

21 Os anéis, e as joias do nariz,

22 Os vestidos de festa, e os mantos, e os xales, e as bolsas.

23 Os espelhos, e o linho finíssimo, e os turbantes, e os véus.

24 E será que em lugar de

perfume haverá mau cheiro;

e por cinto uma corda;

e em lugar de encrespadura

de cabelos, calvície;

e em lugar de veste

luxuosa, pano de saco;

e queimadura em

lugar de formosura.

25 Teus homens

cairão à espada

e teus poderosos

na peleja.

26 E as suas portas gemerão

e prantearão;

e ela, desolada,

se assentará no chão.

1 Ο Κύριος, ο Κύριος του σύμπαντος, θα πάρει από την Ιερουσαλήμ κι απ’ τον Ιούδα κάθε πράγμα που πάνω του στηρίζονται οι κάτοικοί τους: Θα πάρει το ψωμί και το νερό, 2 τους ήρωες και τους πολεμιστές, τους κριτές, τους προφήτες, τους μάγους και τους πρεσβυτέρους, 3 τους πεντηκόνταρχους και τους αξιωματούχους, τους συμβούλους, τους σοφούς τεχνίτες και τους επιδέξιους εξορκιστές.

4 Ο Κύριος θα βάλει άρχοντές τους ανώριμα παιδιά και θα τους κυβερνούν νήπια αστόχαστα. 5 Θα υπάρχει στο λαό αλληλοκαταπίεση: Ο ένας θα εκμεταλλεύεται τον άλλον, ο νέος θα επιτίθεται στο γέροντα και ο ασήμαντος στον αξιοσέβαστο.

6 Τότε οι άνθρωποι της ίδιας συγγένειας σ’ έναν και μόνο θα στρέφουν τις ελπίδες τους: «Εσύ έχεις ρούχο να φορέσεις», θα του λένε. «Γίνε αρχηγός μας! Και βάλε τάξη σ’ αυτό το χάος». 7 Μα εκείνος τότε θα τους απαντάει: «Δεν μπορώ θαύματα να κάνω· σπίτι μου δεν έχω ούτε τι να φάω ούτε τι να ντυθώ· για τούτο μη με κάνετε αρχηγό του λαού!»

8 Ναι, η Ιερουσαλήμ θα καταρρεύσει κι ο Ιούδας θα εξουθενωθεί, γιατί με λόγια και με έργα προσβάλλουν τον Κύριο, αντιστρατεύονται ανοιχτά τον Παντοδύναμο. 9 Η αναίδειά τους είναι ο κατήγορός τους και τις αμαρτίες τους τις διακηρύττουν όπως στα Σόδομα· δεν τις αποκρύπτουν. Αλίμονό τους, γιατί ετοιμάζουνε τη δυστυχία τους.

10 Να θυμάστε ότι ο δίκαιος θα είν’ ευτυχισμένος. Θα ζει καλά και θ’ απολαμβάνει τους κόπους του. 11 Αλίμονο όμως στον ασεβή! Θα ζει δυστυχισμένος και όσα κάνει θα στρέφονται εναντίον του.

12 «Λαέ μου», λέει ο Κύριος, «παιδιά διεστραμμένα είν’ οι ηγέτες σου και εκμεταλλευτές*εκμεταλλευτές, σύμφωνα με παλαιές μετ. Το εβραϊκό έχει: «γυναίκες». που σε απομυζούν. Οι οδηγοί σου σε παραπλανούν, τους δρομοδείχτες της πορείας σου τους μετατοπίζουν».

13 Ο Κύριος θα σηκωθεί για να δικάσει, θα σταθεί για να δικαιώσει το λαό του.*το λαό του, κατά τους Ο΄. Το εβρ. έχει «τους λαούς».14 Ο Κύριος θα ’ρθει για να δικάσει τους πρεσβυτέρους και τους άρχοντες του λαού: «Εσείς τ’ αμπέλι μου*αμπέλι μου. Στην Αγ. Γραφή το «αμπέλι» συμβολίζει το λαό του Θεού (βλ. κεφ. 5:7). ερημώσατε», θα τους πει, «κι είναι τα σπίτια σας γεμάτα με τ’ αγαθά που απ’ τους φτωχούς αρπάξατε. 15 Με ποιο δικαίωμα ποδοπατείτε το λαό μου κι εξουθενώνετε τους φτωχούς;» Αυτά λέει ο Κύριος, ο Κύριος του σύμπαντος.

16 Ο Κύριος είπε: «Κοιτάξτε τις γυναίκες της Ιερουσαλήμ, πόσο περηφανεύτηκαν! Βαδίζουν με τον τράχηλο στητό, σκορπάνε βλέμματα προκλητικά, καθώς πηγαίνουνε με βήματα μικρά και κροταλίζουν των αστραγάλων τους οι κρίκοι! 17 Μα εγώ θα τους ξυρίσω το κεφάλι και θα τις διαπομπέψω.*Το ξυρισμένο κεφάλι ήταν σημείο πένθους ή ταραχής (βλ. στ. 24, κεφ. 7:20... Ιερ 47:5· 48:37 κλπ.) Επίσης έτσι σημάδευαν τους αιχμαλώτους του πολέμου.

18 »Έρχεται μέρα, που θα τους αφαιρέσω εγώ, ο Κύριος, των αστραγάλων τα στολίδια τους, της κεφαλής τα διαδήματα και τα στολίδια του λαιμού, 19 τα σκουλαρίκια, τα βραχιόλια και τα πέπλα, 20 τους φιόγκους απ’ τα μαλλιά, των αστραγάλων τις καδένες, τις ζώνες, τις μυροθήκες και τα φυλαχτά, 21 τα δαχτυλίδια και τους κρίκους απ’ τη μύτη, 22 τις γιορτινές τις φορεσιές, τις κάπες, τα φουλάρια, τα τσαντάκια, 23 τα καθρεφτάκια και τ’ αραχνοΰφαντα λινά πουκάμισα, τους κεφαλόδεσμους και τις εσάρπες».*Η ταυτότητα των αντικειμένων αυτών είναι αβέβαιη.

24 Τότε τη θέση της ευωδίας θα την πάρει η μούχλα· τη ζώνη θα την αντικαταστήσει ένα σκοινί, τις μπούκλες το φαλακρό κεφάλι· αντί για γιορτινές φορεσιές, πένθιμα ρούχα χοντροϋφασμένα θα φορούν· σημάδι θα ’χουν από πυρωμένο σίδερο στης ομορφιάς τη θέση.

25 Οι άντρες σου, Ιερουσαλήμ, θα πέσουν απ’ το ξίφος· οι πιο καλοί πολεμιστές σου στη μάχη θα χαθούν. 26 Θρήνοι και στεναγμοί θα ηχούν στις πύλες σου κι εσύ θα κάθεσαι στα χώματα σαν μια γυναίκα εξαθλιωμένη.