1 Assim diz o Senhor:

Eis que levantarei um vento

destruidor contra Babilônia,

e contra os que habitam no

meio dos que se levantam contra mim.

2 E enviarei padejadores contra Babilônia,

que a padejarão, e despejarão a sua terra;

porque virão contra ela em

redor no dia da calamidade.

3 O flecheiro arme o seu arco contra o que arma o seu arco,

e contra o que se exalta na sua couraça;

e não perdoeis aos seus jovens;

destruí a todo o seu exército.

4 E os mortos cairão na terra dos caldeus,

e atravessados nas suas ruas.

5 Porque Israel e Judá não foram abandonados do seu Deus,

do Senhor dos Exércitos,

ainda que a sua terra

esteja cheia de culpas

contra o Santo de Israel.

6 Fugi do meio de Babilônia,

e livrai cada um a sua alma,

e não vos destruais na sua maldade;

porque este é o tempo da vingança do Senhor;

que lhe dará a sua recompensa.

7 Babilônia era um copo de ouro na mão do Senhor,

o qual embriagava a toda a terra;

do seu vinho beberam as nações;

por isso as nações enlouqueceram.

8 Num momento caiu Babilônia,

e ficou arruinada;

lamentai por ela,

tomai bálsamo para a sua dor,

porventura sarará.

9 Queríamos curar Babilônia,

porém ela não sarou; deixai-a,

e vamo-nos cada um para a sua terra;

porque o seu juízo chegou até ao céu,

e se elevou até às mais altas nuvens.

10 O Senhor trouxe a nossa justiça à luz;

vinde e contemos em Sião a obra do Senhor,

nosso Deus.

11 Aguçai as flechas, preparai os escudos;

o Senhor despertou o espírito dos reis da Média;

porque o seu intento é

contra Babilônia para a destruir;

porque esta é a vingança do Senhor,

a vingança do seu templo.

12 Arvorai um estandarte sobre os muros de Babilônia,

reforçai a guarda,

colocai sentinelas, preparai as ciladas;

porque como o Senhor intentou,

assim fez o que tinha

falado contra os moradores de Babilônia.

13 Ó tu, que habitas sobre muitas águas,

rica de tesouros, é chegado o teu fim,

a medida da tua avareza.

14 Jurou o Senhor dos Exércitos por si mesmo,

dizendo: Ainda que te enchi de homens,

como de lagarta,

contudo levantarão gritaria contra ti.

15 Ele fez a terra com o seu poder,

e ordenou o mundo com a sua sabedoria,

e estendeu os céus com o seu entendimento.

16 Fazendo ele ouvir a sua voz,

grande estrondo de águas há nos céus,

e faz subir os vapores desde o fim da terra;

faz os relâmpagos com a chuva,

e tira o vento dos seus tesouros,

17 Embrutecido é todo o homem,

no seu conhecimento;

envergonha-se todo o artífice da imagem de escultura;

porque a sua imagem de fundição é mentira,

e nelas não há espírito.

18 Vaidade são, obra de enganos;

no tempo da sua visitação perecerão.

19 Não é semelhante a estes a porção de Jacó;

porque ele é o que formou tudo;

e Israel é a tribo da sua herança;

o Senhor dos Exércitos é o seu nome.

20 Tu és meu machado de batalha e minhas armas de guerra,

e por meio de ti

despedaçarei as nações e

por ti destruirei os reis;

21 E por meio de ti

despedaçarei o cavalo e o seu cavaleiro;

e por meio de ti

despedaçarei o carro e o que nele vai;

22 E por meio de ti despedaçarei o homem e a mulher,

e por meio de ti despedaçarei o velho e o moço,

e por meio de ti

despedaçarei o jovem e a virgem;

23 E por meio de ti despedaçarei o pastor e o seu rebanho,

e por meio de ti despedaçarei o lavrador e a sua junta de bois,

e por meio de ti

despedaçarei os capitães e os magistrados.

24 E pagarei a Babilônia, e a todos os moradores da Caldeia, toda a maldade que fizeram em Sião, aos vossos olhos, diz o Senhor.

25 Eis-me aqui contra ti,

ó monte destruidor, diz o Senhor,

que destróis toda a terra;

e estenderei a minha mão contra ti,

e te revolverei das rochas,

e farei de ti um monte de queima.

26 E não tomarão de ti pedra para esquina,

nem pedra para fundamentos,

porque te tornarás em assolação perpétua,

diz o Senhor.

27 Arvorai um estandarte na terra,

tocai a trombeta entre as nações,

preparai as nações contra ela,

convocai contra ela os reinos de Ararate,

Mini, e Asquenaz;

ordenai contra ela um capitão,

fazei subir cavalos, como lagartas eriçadas.

28 Preparai contra ela as nações,

os reis da Média, os seus capitães,

e todos os seus magistrados,

e toda a terra do seu domínio.

29 Então tremerá a terra,

e doer-se-á,

porque cada um dos

desígnios do Senhor está firme contra Babilônia,

para fazer da terra de Babilônia uma desolação,

sem habitantes.

30 Os poderosos de Babilônia cessaram de pelejar,

ficaram nas fortalezas,

desfaleceu a sua força,

tornaram-se como mulheres;

incendiaram as suas moradas,

quebrados foram os seus ferrolhos.

31 Um correio correrá ao encontro de outro correio,

e um mensageiro ao encontro de outro mensageiro,

para anunciar ao rei de

Babilônia que a sua cidade

está tomada de todos os lados.

32 E os vaus estão ocupados,

e os canaviais queimados a fogo;

e os homens de guerra ficaram assombrados.

33 Porque assim diz o Senhor dos Exércitos,

o Deus de Israel:

A filha de Babilônia é como uma eira,

no tempo da debulha;

ainda um pouco, e o tempo da sega lhe virá.

34 Nabucodonosor, rei de Babilônia,

devorou-me, colocou-me de lado,

fez de mim um vaso vazio,

como chacal me tragou,

encheu o seu ventre das minhas delicadezas;

lançou-me fora.

35 A violência que se fez a

mim e à minha carne venha sobre Babilônia,

dirá a moradora de Sião;

e o meu sangue caia sobre os moradores da Caldeia,

dirá Jerusalém.

36 Portanto, assim diz o Senhor:

Eis que pleitearei a tua causa,

e tomarei vingança por ti;

e secarei o seu mar,

e farei que se esgote o seu manancial.

37 E Babilônia se tornará em montões,

morada de chacais, espanto e assobio,

sem que haja quem nela habite.

38 Juntamente rugirão como filhos dos leões;

bramarão como filhotes de leões.

39 Estando eles excitados,

lhes darei a sua bebida,

e os embriagarei, para que andem saltando;

porém dormirão um perpétuo sono,

e não acordarão, diz o Senhor.

40 Os farei descer como cordeiros à matança,

como carneiros e bodes.

41 Como foi tomada Sesaque,

e apanhada de surpresa a glória de toda a terra!

Como se tornou Babilônia

objeto de espanto entre as nações!

42 O mar subiu sobre Babilônia;

com a multidão das suas ondas se cobriu.

43 Tornaram-se as suas cidades em desolação,

terra seca e deserta,

terra em que ninguém habita,

nem passa por ela filho de homem.

44 E castigarei a Bel em Babilônia,

e tirarei da sua boca o que tragou,

e nunca mais concorrerão a ele as nações;

também o muro de Babilônia caiu.

45 Saí do meio dela, ó povo meu,

e livrai cada um a sua alma

do ardor da ira do Senhor.

46 E para que porventura não se enterneça o vosso coração,

e não temais pelo rumor que se ouvir na terra;

porque virá num ano um rumor,

e depois noutro ano outro rumor;

e haverá violência na terra,

dominador contra dominador.

47 Portanto, eis que vêm dias,

em que farei juízo sobre as

imagens de escultura de Babilônia,

e toda a sua terra será envergonhada,

e todos os seus mortos cairão no meio dela.

48 E os céus e a terra,

com tudo quanto neles há,

jubilarão sobre Babilônia;

porque do norte lhe virão os destruidores,

diz o Senhor.

49 Como Babilônia fez cair mortos os de Israel,

assim em Babilônia cairão

os mortos de toda a terra.

50 Vós, que escapastes da espada,

ide-vos, não pareis;

de longe lembrai-vos do Senhor,

e suba Jerusalém a vossa mente.

51 Direis: Envergonhados estamos,

porque ouvimos opróbrio;

vergonha cobriu o nosso rosto,

porquanto vieram

estrangeiros contra os

santuários da casa do Senhor.

52 Portanto, eis que vêm dias,

diz o Senhor,

em que farei juízo sobre as suas imagens de escultura;

e gemerão os feridos em toda a sua terra.

53 Ainda que Babilônia subisse aos céus,

e ainda que fortificasse a altura da sua fortaleza,

todavia de mim virão destruidores sobre ela,

diz o Senhor.

54 De Babilônia se ouve clamor

de grande destruição da terra dos caldeus;

55 Porque o Senhor tem destruído Babilônia,

e tem feito perecer nela a sua grande voz;

quando as suas ondas bramam como muitas águas,

é emitido o ruído da sua voz.

56 Porque o destruidor vem sobre ela,

sobre Babilônia,

e os seus poderosos serão presos,

já estão quebrados os seus arcos;

porque o Senhor, Deus das recompensas,

certamente lhe retribuirá.

57 E embriagarei os seus príncipes,

e os seus sábios e os seus capitães,

e os seus magistrados,

e os seus poderosos;

e dormirão um sono eterno,

e não acordarão, diz o Rei,

cujo nome é o Senhor dos Exércitos.

58 Assim diz o Senhor dos Exércitos:

Os largos muros de

Babilônia serão totalmente derrubados,

e as suas altas portas serão abrasadas pelo fogo;

e trabalharão os povos em vão,

e as nações no fogo, e eles se cansarão.

59 A palavra que Jeremias, o profeta, mandou a Seraías, filho de Nerias, filho de Maaseias, indo ele com Zedequias, rei de Judá, a Babilônia, no quarto ano do seu reinado. E Seraías era o camareiro-mor. 60 Escreveu, pois, Jeremias num livro todo o mal que havia de vir sobre Babilônia, a saber, todas estas palavras que estavam escritas contra Babilônia. 61 E disse Jeremias a Seraías: Quando chegares a Babilônia, verás e lerás todas estas palavras.

62 E dirás: Senhor, tu falaste contra este lugar, que o havias de desarraigar, até não ficar nele morador algum, nem homem nem animal, e que se tornaria em perpétua desolação. 63 E será que, acabando tu de ler este livro, atar-lhe-ás uma pedra e lançá-lo-ás no meio do Eufrates. 64 E dirás: Assim será afundada Babilônia, e não se levantará, por causa do mal que eu hei de trazer sobre ela; e eles se cansarão. Até aqui são as palavras de Jeremias.

1 Ο Κύριος λέει: «Εγώ θα σηκώσω άνεμο καταστροφικό ενάντια στη Βαβυλώνα και στους κατοίκους της.*στους κατοίκους της. Το εβρ. έχει «του Λεβ-Καμάι», που κατά λ. σημαίνει «της καρδιάς των αντιπάλων μου», είδος κρυπτογραφίας για τη Βαβυλώνα (πρβλ. κεφ. 25:26).2 Θα στείλω ξένους να χτυπήσουν τη Βαβυλώνα. Αυτοί θα τη λιχνίσουν σαν το άχυρο, που ο άνεμος το παρασέρνει· τη μέρα της συμφοράς θα περικυκλώσουν την πόλη και θα την ερημώσουν. 3 Θα δώσω εντολή οι τοξότες να στοχεύουν τους τοξότες της και όλους τους θωρακοφόρους στρατιώτες της: "μη λυπηθείτε τους νέους της! Καταστρέψτε όλη τη στρατιά της!"»

4 Οι νεκροί θα γεμίσουν τη χώρα των Βαβυλωνίων και οι πληγωμένοι από το ξίφος θα κείτονται στους δρόμους της. 5 Γιατί ο Θεός, ο Κύριος του σύμπαντος, δεν έχει εγκαταλείψει τους κατοίκους του Ισραήλ και του Ιούδα, αν και η χώρα τους γέμισε ανομίες ενάντια στον Άγιο Θεό του Ισραήλ. 6 Φύγετε απ’ τη Βαβυλώνα για να γλιτώσετε, κάτοικοι του Ισραήλ και του Ιούδα! Μη χαθείτε εξαιτίας της ανομίας της! Ήρθε ο καιρός να εκδικηθεί ο Κύριος, ν’ ανταποδώσει στους Βαβυλώνιους ανάλογα με τα έργα τους.

7 Χρυσό ποτήρι στου Κυρίου το χέρι ήταν η Βαβυλώνα, που μεθούσε όλη την οικουμένη. Απ’ το κρασί της έπιναν τα έθνη και παραφρονούσαν. 8 Ξαφνικά αυτό το ποτήρι έπεσε και συντρίφθηκε. Έθνη θρηνήστε γι’ αυτήν! Βάλτε βάλσαμο στον πόνο της, ίσως γιατρευτεί. 9 Αλλά τα έθνη απάντησαν: «Μεταχειριστήκαμε φάρμακα για τη Βαβυλώνα, αλλά δεν γιατρεύτηκε. Εγκαταλείψτε την κι ας γυρίσουμε καθένας στη χώρα του, γιατί η καταδίκη της έφτασε ως τον ουρανό, υψώθηκε ως τα σύννεφα».

10 Οι κάτοικοι του Ισραήλ και του Ιούδα λένε: «Ο Κύριος μας έδωσε το δίκιο μας. Ελάτε να διηγηθούμε στη Σιών το έργο του Κυρίου του Θεού μας!»

11 Ο Κύριος υποκίνησε τους βασιλιάδες της Μηδίας *βασιλιάδες της Μηδίας. Οι βασιλιάδες που νικήθηκαν από τον Κύρο, υποχρεώθηκαν να τον υποστηρίξουν για να στραφεί εναντίον της Βαβυλώνας. με σκοπό να καταστρέψουν τη Βαβυλώνα· η εκδίκηση του Κυρίου είναι εκδίκηση για το ναό του: «Ακονίστε τα βέλη! Ετοιμάστε τις ασπίδες! 12 Δώστε το σήμα της επίθεσης στα τείχη της Βαβυλώνας! Ενισχύστε τη φρουρά! Βάλτε σκοπιές! Στήστε παγίδες!» Ο Κύριος πραγματοποιεί ό,τι έχει αποφασίσει κι ό,τι έχει εξαγγείλει ενάντια στους κατοίκους της Βαβυλώνας.

13 Εσείς που κατοικείτε πλάι στα πλατιά ποτάμια κι έχετε πολλούς θησαυρούς, ήρθε το τέλος σας! Πράγματι, αρκετά παράνομα κέρδη αποκτήσατε. 14 Ο Κύριος του σύμπαντος υποσχέθηκε με όρκο στον εαυτό του να φέρει εχθρούς που θα επιτεθούν ενάντια στη Βαβυλώνα σαν πλήθος ακρίδες, αλαλάζοντας εναντίον σας.

15 Αυτός δημιούργησε τη γη με τη δύναμή του· στερέωσε την οικουμένη με τη σοφία του και άπλωσε τους ουρανούς με τη σύνεσή του. 16 Όταν αυτός διατάζει συγκεντρώνονται πλήθος τα νερά στον ουρανό και ανεβαίνουν σύννεφα από τις άκρες της γης. Δημιουργεί αστραπές που φέρνουν βροχή κι εξαποστέλλει τον άνεμο από τις αποθήκες του. 17 Έτσι όλοι οι άνθρωποι αποδεικνύονται ανόητοι παρ’ όλα όσα ξέρουν. Ντροπιάζονται οι κατασκευαστές των ειδώλων, γιατί τα χυτά τους είδωλα είναι ψεύτικα· δεν υπάρχει σ’ αυτά πνοή. 18 Είναι όλα τους ματαιότητα και έργο πλάνης· στον καιρό της τιμωρίας τους θα καταστραφούν. 19 Ο Θεός του Ισραήλ δεν είναι σαν αυτά. Αυτός είναι ο δημιουργός των πάντων· και διάλεξε το λαό του Ισραήλ για να του ανήκει. Κύριος του σύμπαντος είναι το όνομά του.

20 Ο Κύριος λέει: «Βαβυλώνα, είσαι το σφυρί μου, το όπλο του πολέμου. Μ’ εσένα σύντριψα τα έθνη και κατέστρεψα τα βασίλεια. 21 Μ’ εσένα σύντριψα άλογα και καβαλάρηδες, άμαξες μαζί με τους οδηγούς τους. 22 Σύντριψα άντρες και γυναίκες, γέρους και νέους, αγόρια και κορίτσια. 23 Μ’ εσένα σύντριψα βοσκούς με τα κοπάδια τους, γεωργούς με το ζευγάρι τα ζώα τους, κυβερνήτες κι αξιωματούχους. 24 Αλλά θα δείτε», λέει ο Κύριος, «πώς θ’ ανταποδώσω στη Βαβυλώνα και στους κατοίκους της όλο το κακό που έκαναν ενάντια στη Σιών.

25 »Είμαι εναντίον σου, Βαβυλώνα, βουνό καταστροφής», λέει ο Κύριος, «που κατέστρεψες όλη τη γη. Θ’ απλώσω το χέρι μου εναντίον σου και θα σε κατρακυλίσω από τους βράχους· θα σε κάνω βουνό της στάχτης. 26 Δε θα απομείνει σ’ εσένα ούτε πέτρα για να χρησιμοποιηθεί είτε στη γωνία είτε στο θεμέλιο· θα μείνεις έρημη για πάντα!»

27 Δώστε το σήμα της επίθεσης ενάντια στη Βαβυλώνα! Σαλπίστε με τη σάλπιγγα ν’ ακούσουν όλα τα έθνη! Ετοιμάστε τα να πολεμήσουν εναντίον της! Πείτε στα βασίλεια του Αραράτ, του Μίνι και του Ασκενάζ*Αραράτ...Μίνι...Ασκενάζ. Περιοχές της Αρμενίας, οι οποίες εκείνη την εποχή ανήκαν στους Μήδους ή στους Πέρσες. να επιτεθούν εναντίον της. Διατάξτε αξιωματικούς να συγκεντρώσουν στρατιώτες. Μαζέψτε άλογα πολλά σαν σμήνος από ακρίδες. 28 Ετοιμάστε τα έθνη να πολεμήσουν εναντίον της, τους βασιλιάδες της Μηδίας*βασιλιάδες της Μηδίας. Βλ. υποσ. εις κεφ. 51:11. με τους κυβερνήτες και τους αξιωματούχους της και όλες τις χώρες που είναι κάτω από την εξουσία τους. 29 Η γη θα σειστεί και θα πονέσει, γιατί ο Κύριος θα εκτελέσει τα σχέδιά του ενάντια στη Βαβυλώνα και θα την ερημώσει· κανείς πια δε θα κατοικεί σ’ αυτήν.

30 Οι πολεμιστές της Βαβυλώνας απόκαμαν να πολεμάνε κι έμειναν στα οχυρώματα· έχασαν τη δύναμή τους δείλιασαν σαν γυναίκες. Τα σπίτια της πόλης κάηκαν, οι αμπάρες της συντρίφθηκαν. 31 Ο ένας ταχυδρόμος τρέχει πίσω από τον άλλον, ο ένας αγγελιοφόρος ακολουθεί τον άλλο, για ν’ αναγγείλουν στο βασιλιά της Βαβυλώνας πως η πόλη κυριεύθηκε απ’ άκρη σ’ άκρη! 32 «Τα περάσματα πιάστηκαν και οι καλαμιώνες κάηκαν! Οι πολεμιστές μας πανικοβλήθηκαν!»

33 Ο Κύριος του σύμπαντος, ο Θεός του Ισραήλ, λέει: «Η όμορφη Βαβυλώνα είναι σαν ένα αλώνι που το ’χουν κιόλας ετοιμάσει για να ποδοπατήσουν το σιτάρι. Ακόμα λίγο και θα ’ρθεί γι’ αυτήν ο καιρός του θερισμού».

34 Ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλιάς της Βαβυλώνας, μάς τάραξε, μας κατασπάραξε, μας άφησε σαν αδειανό δοχείο. Μας κατάπιε σαν δράκοντας· γέμισε την κοιλιά του με τα τρυφερά μας κομμάτια και το υπόλοιπο το πέταξε. 35 Οι κάτοικοι της Σιών θα πουν: «Η αδικία που έγινε σ’ εμάς, να γίνει και στη Βαβυλώνα· γι’ αυτά που υποφέραμε εμείς, ας πληρώσουν οι κάτοικοι της Βαβυλώνας».

36 Ο Κύριος απαντάει στην Ιερουσαλήμ: «Εγώ θα σας υποστηρίξω και θα πάρω εκδίκηση για σας! Θα ξηράνω τα ποτάμια της Βαβυλώνας και θα στερέψω τις πηγές της. 37 Η πόλη θα γίνει σωρός από λιθάρια και κατοικία τσακαλιών· θα προκαλεί κατάπληξη και φρίκη. Κανένας δε θα υπάρχει να κατοικεί σ’ αυτήν.

38 »Ας βρυχιούνται όλοι μαζί οι Βαβυλώνιοι σαν τα λιοντάρια· ας σκούζουν σαν τα λιονταράκια. 39 Όταν θα έχουν εξαφθεί στα συμπόσιά τους θα τους ποτίσω ώσπου να μεθύσουν και να ’ρθούν στο κέφι· ύστερα για πάντα να κοιμηθούν, να μην ξυπνήσουνε ποτέ. 40 Θα τους πάω για σφάξιμο καθώς τ’ αρνιά, σαν τα κριάρια και τους τράγους».

41 Πώς κυριεύτηκε η Σησάχ!*Σησάχ. Άλλο κρυπτογραφικό όνομα για τη Βαβυλώνα (βλ. κεφ. 25:26). Πώς κατακτήθηκε η πιο ένδοξη πόλη της γης! Πώς έγινε η Βαβυλώνα θέαμα απαίσιο για τα έθνη! 42 Η θάλασσα ανέβηκε πάνω απ’ τη Βαβυλώνα· τη σκέπασαν τ’ αγριεμένα κύματα. 43 Οι πόλεις της έχουν ολέθρια όψη· άνυδρη στέπα έγινε η γη της. Κανείς πια εκεί δεν κατοικεί ούτε κανείς μέσ’ από ’κει διαβαίνει.

44 Ο Κύριος λέει: «Θα λογαριαστώ με το Βηλ, το θεό της Βαβυλώνας, και θα τον κάνω να ξεράσει όλα όσα καταβρόχθισε. Τα έθνη πια δε θα συνάζονται για τη λατρεία του. Ακόμα και τα τείχη της Βαβυλώνας θα γκρεμιστούν.*Τα τείχη της Βαβυλώνας καταστράφηκαν το 485 π.Χ. από το βασιλιά Ξέρξη Α΄.

45 »Βγείτε μέσ’ απ’ αυτήν, λαέ μου, για να σωθείτε, γιατί ο φοβερός θυμός μου θα ξεσπάσει εναντίον της».

46 Μην αποθαρρύνεστε και μη φοβάστε από τις φήμες που στη χώρα διαδίδονται. Γιατί κάθε χρονιά διαδίδεται και μια καινούργια φήμη, πότε η μια πότε η άλλη. Στη χώρα κυριαρχεί η καταδυνάστευση, κι ο ένας εξουσιαστής τον άλλο εξουσιαστή κοιτάζει να τον ρίξει. 47 Ο Κύριος λέει:

«Έρχεται ο καιρός που θα λογαριαστώ με τα είδωλα της Βαβυλώνας. Η χώρα θα καταντροπιαστεί, κι όλοι θα σκοτωθούν οι κάτοικοί της. 48 Τότε όλα όσα υπάρχουν στον ουρανό και στη γη θα φωνάξουν από χαρά, όταν θα πέσει η Βαβυλώνα στα χέρια του έθνους που θα έρθει απ’ το βορρά*απ’ το βορρά. Βλ. υποσ. εις κεφ. 50:3. για να την καταστρέψει».

49 Η Βαβυλώνα προκάλεσε το θάνατο πολλών ανθρώπων σ’ όλη τη γη. Επειδή όμως προκάλεσε το θάνατο τόσων πολλών Ισραηλιτών, τώρα θα πέσει και η ίδια. 50 Εσείς που γλιτώσατε το θάνατο φύγετε, μη στέκεστε! Θυμηθείτε τον Κύριο, έστω και μακριά από την πατρίδα σας, θυμηθείτε την Ιερουσαλήμ.

51 Εσείς λέτε: «Μας απογοήτευσε ο Κύριος κι όλοι μάς κοροϊδεύουν. Η ντροπή σκέπασε το πρόσωπό μας, γιατί ξένοι μπήκαν στον άγιο ναό του Κυρίου». 52 Ο Κύριος όμως απαντάει: «Έρχονται μέρες που θα λογαριαστώ με τα είδωλα της Βαβυλώνας. Τότε σ’ όλη τη χώρα θ’ ακούγονται τα βογγητά των πληγωμένων. 53 Κι αν ακόμα η Βαβυλώνα υψωθεί ως τον ουρανό και κατασκευάσει εκεί οχυρό απόρθητο, εγώ κι εκεί ακόμη θα της στείλω τους εξολοθρευτές της».

54 Ακούστε τις κραυγές που έρχονται απ’ τη Βαβυλώνα, τον κρότο της μεγάλης καταστροφής της χώρας. 55 Ο Κύριος καταστρέφει τη Βαβυλώνα και μετατρέπει τις φωνές της σε σιγή. Τα κύματα των εχθρών ξεσπούν απάνω της· ο ήχος τους ακούγεται σαν θόρυβος από πολλά νερά. 56 Ήρθε ο εξολοθρευτής ενάντια στη Βαβυλώνα κι οι μαχητές της πιάστηκαν, τα τόξα τους θρυμματίστηκαν· γιατί ο Κύριος είναι Θεός που κάνει ανταπόδοση κι εξάπαντος θ’ ανταποδώσει επάξια.

57 «Θα μεθύσω τους άρχοντές της και τους σοφούς της, τους κυβερνήτες της, τους αξιωματούχους της, και τους πολεμιστές της. Θα κοιμηθούν τον ύπνο τον αιώνιο και ποτέ πια δε θα ξυπνήσουν», λέει ο βασιλιάς που το όνομά του είναι Κύριος του σύμπαντος!

58 Ο Κύριος του σύμπαντος λέει: «Τα πλατιά τείχη της Βαβυλώνας τελείως θα γκρεμιστούν και οι ψηλές της πύλες θα πυρποληθούν».

Έτσι οι λαοί μάταια κουράζονται· και τα έθνη μοχθούν για τη φωτιά.

59,60 Το τέταρτο έτος της βασιλείας του, ο βασιλιάς του Ιούδα Σεδεκίας πήγε στη Βαβυλώνα. Τον συνόδευε ο Σεραΐας, γιος του Νηρία κι εγγονός του Μαασία, αρμόδιος για το κατάλυμα του βασιλιά. Στο μεταξύ ο Ιερεμίας είχε γράψει σ’ ένα βιβλίο όλες αυτές τις συμφορές που πρόκειτο να συμβούν στη Βαβυλώνα. Έδωσε λοιπόν αυτό το βιβλίο στο Σεραΐα και του είπε: 61 «Όταν φτάσεις στη Βαβυλώνα, φρόντισε να διαβάσεις δυνατά στο λαό όλα όσα είναι γραμμένα εδώ. 62 Έπειτα να προσευχηθείς μ’ αυτά τα λόγια: "εσύ, Κύριε, μίλησες γι’ αυτό τον τόπο και είπες ότι θα τον καταστρέψεις, έτσι που να μην απομείνει τίποτα ζωντανό σ’ αυτόν, ούτε άνθρωπος ούτε ζώο, αλλά να ερημωθεί για πάντα". 63 Αφού τελειώσεις την ανάγνωση του βιβλίου προς το λαό, θα δέσεις σ’ αυτό μια πέτρα και θα το ρίξεις στον ποταμό Ευφράτη, 64 και θα πεις: "έτσι θα βυθιστεί η Βαβυλώνα! Θα βουλιάξει και δε θα σηκωθεί ποτέ πια, ύστερα από τα δεινά που ο Κύριος θα φέρει πάνω της. Οι Βαβυλώνιοι θα αποδυναμωθούν"».

Εδώ τελειώνουν τα λόγια του Ιερεμία.