1 O meu espírito se vai consumindo,

os meus dias se vão apagando,

e só tenho perante mim a sepultura.

2 Deveras estou cercado de zombadores,

e os meus olhos contemplam as suas provocações.

3 Promete agora,

e dá-me um fiador

para contigo;

quem há que me dê a mão?

4 Porque aos seus corações encobriste o entendimento,

por isso não os exaltarás.

5 O que denuncia os seus amigos,

a fim de serem despojados,

também os olhos de seus filhos desfalecerão.

6 Porém a mim me pôs por um provérbio dos povos,

de modo que me tornei uma abominação

para eles.

7 Pelo que já se escureceram de mágoa os meus olhos,

e já todos os meus membros são

como a sombra.

8 Os retos pasmarão disto,

e o inocente se levantará

contra o hipócrita.

9 E o justo seguirá o seu caminho firmemente,

e o puro de mãos irá crescendo em força.

10 Mas, na verdade,

tornai todos vós e vinde;

porque sábio nenhum acharei

entre vós.

11 Os meus dias passaram,

e malograram os meus propósitos,

as aspirações do meu coração.

12 Trocaram a noite em dia;

a luz está perto do fim, por causa das trevas.

13 Se eu esperar,

a sepultura será a minha casa;

nas trevas estenderei a minha cama.

14 À corrupção clamo:

Tu és meu pai;

e aos vermes:

Vós sois minha mãe e minha irmã.

15 Onde, pois,

estaria agora a minha esperança?

Sim, a minha esperança,

quem a poderá ver?

16 As barras da sepultura descerão

quando juntamente no pó teremos descanso.

1 Η ανάσα μου είναι δύσκολη·

ζωή πια δε μ’ απόμεινε,

ο τάφος μου με καρτερεί.

2 Ξέρω πως με περιστοιχίζουν χλευαστές

κι απ’ τις πικρίες που με ποτίζουν, ξαγρυπνάω.

3 Ζητάς μια εγγύηση, Θεέ;

Γίνε εσύ ο εγγυητής μου.

Ποιος άλλος θα δεχότανε για με να εγγυηθεί;

4 Αφού απ’ το νου τους έβγαλες τη φρόνηση

μην τους αφήσεις τώρα να θριαμβεύσουν.

5 Μη γίνεις σαν αυτόν που λέει η παροιμία

ότι καλεί τους φίλους του

και τους μοιράζει δώρα,

ενώ τα μάτια των παιδιών του

με τη λαχτάρα μένουνε.

6 Έγινα ο περίγελως του κόσμου·

εκείνος που τον φτύνουνε στο πρόσωπο.

7 Από τη λύπη θόλωσαν τα μάτια μου

κατάντησα σκιά του εαυτού μου.

8 Όσοι θαρρούν πως είναι δίκαιοι,

μπροστά στη δυστυχία μου σκανδαλίζονται·

κι όσοι πιστεύουνε πως είναι αθώοι

αγανακτούν και πωρωμένο με θαρρούν.

9 Μα όποιος στ’ αλήθεια είναι δίκαιος

από των αλλονών τις κρίσεις δεν κλονίζεται·

κι όποιος τα χέρια του έχει καθαρά

νιώθει η πεποίθησή του να στεριώνει.

10 Όσο για σας, ελάτε φίλοι μου,

ελάτε πάλι όλοι κοντά μου.

Ωστόσο εγώ ανάμεσά σας σοφό ούτ’ έναν δε θα βρω.

11 Οι μέρες μου έφυγαν·

ναυάγησαν τα σχέδιά μου

κι οι πιο ακριβές μου επιθυμίες.

12 Κι όμως μου λένε οι φίλοι μου

πως είναι μέρα η νύχτα μου

και πως το φως είναι κοντά,

ενώ σκοτάδια με τυλίγουν.

13 Να κατοικήσω είν’ η ελπίδα μου στον άδη

και στο σκοτάδι

το κλινάρι μου να στρώσω.

14 Τον κρύο τάφο λέω πατέρα μου,

μητέρα κι αδερφές μου, τα σκουλήκια.

15 Πώς είναι δυνατό λοιπόν

για ελπίδα να μιλά κανείς;

Ποιος μπορεί να διακρίνει

ακόμα κι ένα ίχνος της;

16 Θα καταποντιστεί κι αυτή στα έγκατα του άδη

και θα ξαπλώσει μες στο χώμα μ’ εμένα αντάμα.