1 Então respondeu Bildade, o suíta, e disse:

2 Até quando poreis fim às palavras?

Considerai bem,

e então falaremos.

3 Por que somos tratados

como animais,

e como imundos aos vossos olhos?

4 Oh tu, que despedaças a tua alma na tua ira,

será a terra deixada por tua causa?

Remover-se-ão as rochas do seu lugar?

5 Na verdade,

a luz dos ímpios se apagará,

e a chama do seu fogo não resplandecerá.

6 A luz se escurecerá nas suas tendas,

e a sua lâmpada

sobre ele se apagará.

7 Os seus passos firmes se estreitarão,

e o seu próprio conselho o derrubará.

8 Porque por seus próprios pés é lançado na rede,

e andará nos fios enredados.

9 O laço o apanhará pelo calcanhar,

e a armadilha o prenderá.

10 Está escondida debaixo da terra uma corda,

e uma armadilha na vereda.

11 Os assombros o espantarão de todos os lados,

e o perseguirão a cada passo.

12 Será faminto o seu vigor,

e a destruição está pronta ao seu lado.

13 Serão devorados os membros do seu corpo;

sim, o primogênito da morte devorará os seus membros.

14 A sua confiança será arrancada da sua tenda,

e isto o fará caminhar

para o rei dos terrores.

15 Morará na sua mesma tenda,

o que não lhe pertence;

espalhar-se-á enxofre

sobre a sua habitação.

16 Por baixo se secarão as suas raízes

e por cima serão cortados os seus ramos.

17 A sua memória perecerá da terra,

e pelas praças não terá nome.

18 Da luz o lançarão nas trevas,

e afugentá-lo-ão do mundo.

19 Não terá filho

nem neto entre o seu povo,

e nem quem lhe suceda nas suas moradas.

20 Do seu dia se espantarão os do ocidente,

assim como se espantam os do oriente.

21 Tais são, na verdade,

as moradas do perverso,

e este é o lugar do que não conhece a Deus.

1 Μετά μίλησε ο Βιλδάδ, ο Σουχίτης.

2 Ως πότε εσείς δε θα μιλάτε;

Σκεφτείτε, ώστε να μιλήσουμε κι εμείς μετά.

3 Γιατί ο Ιώβ σαν ζώα να μας βλέπει;

Μήπως κι εσείς θαρρείτε

πως είμαστε ανόητοι;

4 Εσύ, Ιώβ, τον εαυτό σου μόνο

βλάφτεις με τη μανία σου.

Θέλεις ν’ αποδειχτεί το δίκιο σου

ακόμα κι όλη αν χρειαστεί να ερημωθεί η γη,

να μετατοπιστούν οι βράχοι.

5 Είναι αλήθεια πως το φως σβήνει του ασεβή

κι η φλόγα πια δε λάμπει στο παραγώνι του.

6 Η φλόγα της ζωής του λιγοστεύει στο λυχνάρι

κάτω απ’ τη στέγη του,

όμοια τελειώνει κι η ευτυχία του.

7 Η άλλοτε σίγουρη περπατησιά του ταλαντεύεται,

πάνω στα ίδια του τα σχέδια ο ασεβής σκοντάφτει.

8 Τα πόδια του τον φέρνουν μες σε δίχτυα,

κι ίσια πηγαίνει μες στα βρόχια να πιαστεί.

9 Το δόκανο απ’ τη φτέρνα τον αρπάζει

και τον κρατάει σφιχτά η θηλιά τον ασεβή.

10 Στη γη κρυμμένο είν’ το σκοινί

που θα τον πιάσει

και στο στρατί του μια παγίδα τον καρτερεί.

11 Ολόγυρά του φόβοι τον τρομάζουν

και καταπόδι τον κυνηγούν.

12 Αυτός, που ήταν δυνατός,

τώρα είναι πεινασμένος·

πλάι του στέκει η αθλιότητα.

13 Η αρρώστια φτάνει, του θανάτου η θυγατέρα,

απάνω σ’ όλο θ’ απλωθεί το σώμα του ασεβή

και θα του καταφάει το δέρμα και τα μέλη.

14 Απ’ του σπιτιού του θα διωχτεί τη σιγουριά

για να τον φέρουνε σ’ αυτόν

που κυβερνά τον κόσμο του θανάτου.

15 Άλλοι τώρα θα κατοικούν στο σπίτι του ασεβή,

που δεν του ανήκει πια·

θειάφι*Ο διασκορπισμός του θειαφιού υποδηλώνει την κάθαρση της χώρας ή την κατάρα. θα σκορπιστεί

πάνω στην κατοικία του.

16 Κάτω οι ρίζες του ξεραίνονται,

πάνω πεθαίνουν τα κλαριά του.

17 Η θύμησή του χάνεται απ’ τη χώρα,

το όνομά του δεν ακούγεται

καθόλου στην περιοχή.

18 Τον σπρώχνουν απ’ το φως μες στο σκοτάδι

κι από την οικουμένη έξω

τον διώχνουνε τον ασεβή.

19 Συγγένεια δεν θα ’χει μέσα στο λαό του,

ούτε κανείς θα του έχει μείνει απόγονος

στα μέρη που κατοίκησε.

20 Θα εκπλαγούν και θα τρομάξουν για τη μοίρα του

από τη δύση ως την ανατολή.

21 Αυτή ’ναι η μοίρα των ανόμων.

Η ίδια και για τον καθένα

που η αδικία τον τραβά

και που Θεό δε λογαριάζει.