1 Então respondeu Elifaz, o temanita, dizendo:

2 Porventura será o homem de algum proveito a Deus?

Antes a si mesmo o prudente será proveitoso.

3 Ou tem o Todo-Poderoso prazer em

que tu sejas justo,

ou algum lucro em

que tu faças perfeitos os teus caminhos?

4 Ou te repreende,

pelo temor que tem de ti,

ou entra contigo em juízo?

5 Porventura não é grande a tua malícia,

e sem termo as tuas iniquidades?

6 Porque sem causa penhoraste a teus irmãos,

e aos nus despojaste as vestes.

7 Não deste ao cansado água a beber,

e ao faminto retiveste o pão.

8 Mas para o poderoso era a terra,

e o homem tido em respeito habitava nela.

9 As viúvas despediste vazias,

e os braços dos órfãos foram quebrados.

10 Por isso é

que estás cercado de laços,

e te perturba um pavor repentino,

11 Ou trevas em

que nada vês,

e a abundância de águas

que te cobre.

12 Porventura Deus não está na altura dos céus?

Olha para a altura das estrelas;

quão elevadas estão.

13 Se dizes:

Que sabe Deus?

Porventura julgará ele através da escuridão?

14 As nuvens são esconderijo

para ele,

para que não veja;

e passeia pelo circuito dos céus.

15 Porventura queres guardar a vereda antiga,

que pisaram os homens iníquos?

16 Eles foram arrebatados

antes do seu tempo;

sobre o seu fundamento um dilúvio se derramou.

17 Diziam a Deus:

Retira-te de nós. E:

Que foi que o Todo-Poderoso nos fez?

18 Contudo ele encheu de bens as suas casas;

mas o conselho dos ímpios esteja longe de mim.

19 Os justos o veem,

e se alegram,

e o inocente escarnece deles.

20 Porquanto o nosso adversário não foi destruído,

mas o fogo consumiu o que restou deles.

21 Apega-te, pois, a ele,

e tem paz,

e assim te sobrevirá o bem.

22 Aceita, peço-te,

a lei da sua boca,

e põe as suas palavras no teu coração.

23 Se te voltares ao Todo-Poderoso,

serás edificado;

se afastares a iniquidade da tua tenda,

24 E deitares o teu tesouro no pó,

e o ouro de Ofir nas pedras dos ribeiros,

25 Então o Todo-Poderoso será o teu tesouro,

e a tua prata acumulada.

26 Porque então te deleitarás no Todo-Poderoso,

e levantarás o teu rosto

para Deus.

27 Orarás a ele,

e ele te ouvirá,

e pagarás os teus votos.

28 Determinarás tu algum negócio,

e ser-te-á firme,

e a luz brilhará em teus caminhos.

29 Quando te abaterem, então tu dirás:

Haja exaltação!

E Deus salvará ao humilde.

30 E livrará até ao que não é inocente;

porque será libertado pela pureza de tuas mãos.

1 Τότε μίλησε ο Ελιφάζ, ο Ταιμανίτης.

2 Μπορεί τάχα ο άνθρωπος

χρήσιμος να ’ναι στο Θεό;

Μονάχα τον εαυτό του μπορεί να ωφελήσει,

αν έχει φρόνηση.

3 Τι έχει να ωφεληθεί ο Παντοδύναμος,

αν είσαι δίκαιος εσύ;

Κι αν έχεις άψογη ζωή εκείνος τι κερδίζει;

4 Μήπως θαρρείς πως επειδή είσαι ευσεβής

γι’ αυτό σε τιμωρεί

και σε δικάζει;

5 Όχι γι’ αυτό, αλλά επειδή μεγάλη είν’ η κακία σου

κι οι ανομίες οι δικές σου

δε μετριούνται.

6 Πήρες παράνομο ενέχυρο απ’ το φτωχό συμπατριώτη σου

και το μοναδικό

του στέρησες το ρούχο.

7 Δεν πότισες νερό τον διψασμένο

κι αρνήθηκες στον πεινασμένο το ψωμί.

8 Επειδή είσαι ισχυρός κυρίεψες όλη τη χώρα.

κι είχες το θράσος

να εγκατασταθείς σ’ αυτήν.

9 Αρνήθηκες τις χήρες να βοηθήσεις

κι εκμεταλλεύτηκες

τα απροστάτευτα ορφανά.

10 Γι’ αυτό και σε κυκλώνουνε παγίδες

και σε ταράζει φόβος ξαφνικός.

11 Τόσο πολύ σκοτείνιασε γύρω σου που δε βλέπεις·

και σε σκεπάζουνε πλημμύρα τα νερά.

12 Δε βρίσκεται τάχα ο Θεός πάνω ψηλά στους ουρανούς;

Και δες σε πόσο ύψος είναι τ’ άστρα!

13 Για τούτο κι εσύ λες:

«Τάχα τι ξέρει ο Θεός;

μπορεί μέσ’ απ’ τα σκοτεινά σύννεφα

να μας κρίνει;»

14 Λες πως τα νέφη τα πυκνά δεν τον αφήνουνε να δει,

καθώς τις άκρες τ’ ουρανού

τις γυροφέρνει;

15 Θέλεις τους δρόμους τους παλιούς ν’ ακολουθήσεις,

που βάδισαν οι άνομοι;

16 Αυτοί οι άνθρωποι χάθηκαν πριν την ώρα τους

και τα θεμέλια τους

ο χείμαρρος τα πήρε.

17 Λέγανε στο Θεό: «Φύγε μακριά μας!»

και «τι μπορεί να κάνει

για μας ο Παντοδύναμος;»

18 Κι όμως, αυτός γέμιζε μ’ αγαθά τα σπίτια τους.

Αλλά μακριά επίσης κι από μένα

τέτοιου είδους λογισμοί.*Εδώ ο Ελιφάζ επαναλαμβάνει τα λόγια του Ιώβ εις κεφ. 21:16.

19 Οι δίκαιοι βλέπουνε την πτώση των κακών

και χαίρονται.

Τους ειρωνεύονται οι αθώοι:

20 «Να που χαθήκαν όσα απόκτησαν οι εχθροί μας

κι ό,τι απόμεινε απ’ αυτούς

το ’φαγε η φωτιά».

21 Λοιπόν σταμάτα σαν εχθρό να βλέπεις το Θεό!

Κάνε μαζί του ειρήνη κι έτσι την ευτυχία θα βρεις.

22 Δέξου τη διδαχή απ’ το στόμα του

και θρόνιασε τα λόγια του

μες στην καρδιά σου.

23 Γύρισε πίσω στον Παντοδύναμο

και θα σε ανορθώσει.

Διώξε μακριά την αδικία

από το σπίτι σου,

24 πέταξε το χρυσάφι σου στο χώμα

και ρίξε στα χαλίκια των χειμάρρων το μάλαμα της Οφείρ.

25 Και θα ’ναι ο Παντοδύναμος χρυσάφι σου

κι ασήμι σου σωρός.

26 Τότε στον Παντοδύναμο θα βρίσκεις αγαλλίαση

και θα κοιτάς μ’ εμπιστοσύνη το Θεό.

27 Θα τον παρακαλείς κι αυτός θα σε ακούει·

κι εσύ θα εκπληρώνεις

ό,τι του έταξες.

28 Ό,τι αποφασίζεις θα το πετυχαίνεις

και φως θα καταυγάζει

τα μονοπάτια σου.

29 Σ’ αυτούς που ’χουν καταβληθεί

θα μπορείς να τους λες να σηκωθούνε,

γιατί τον συντριμμένο

τον σώζει ο Θεός.

30 Θα ελευθερώσει ακόμα και τον ένοχο·

για χάρη σου, αν η ζωή σου είν’ καθαρή,

θα τον λυτρώσει.*Ο στ. στα εβρ. είναι ασαφής.