1 Respondeu, porém, Jó, dizendo:

2 Ainda hoje a minha queixa está em amargura;

a minha mão pesa

sobre meu gemido.

3 Ah, se eu soubesse

onde o poderia achar!

Então me chegaria ao seu tribunal.

4 Exporia ante ele a minha causa,

e a minha boca encheria de argumentos.

5 Saberia as palavras

com que ele me responderia,

e entenderia o que me dissesse.

6 Porventura segundo a grandeza de seu poder contenderia comigo?

Não: ele antes me atenderia.

7 Ali o reto pleitearia com ele,

e eu me livraria

para sempre do meu Juiz.

8 Eis que se me adianto, ali não está;

se torno para trás, não o percebo.

9 Se opera à esquerda,

não o vejo;

se se encobre à direita,

não o diviso.

10 Porém ele sabe o meu caminho;

provando-me ele,

sairei como o ouro.

11 Nas suas pisadas os meus pés se afirmaram;

guardei o seu caminho,

e não me desviei dele.

12 Do preceito de seus lábios nunca me apartei,

e as palavras da sua boca guardei mais do que a minha porção.

13 Mas, se ele resolveu alguma coisa,

quem então o desviará?

O que a sua alma quiser,

isso fará.

14 Porque cumprirá o que está ordenado a meu respeito,

e muitas coisas

como estas ainda tem consigo.

15 Por isso me perturbo perante ele,

e quando isto considero,

temo-me dele.

16 Porque Deus macerou o meu coração,

e o Todo-Poderoso me perturbou.

17 Porquanto não fui desarraigado por causa das trevas,

e nem encobriu o meu rosto

com a escuridão.

1 Ο Ιώβ αποκρίθηκε:

2 Μ’ όλο που προσπαθώ τους στεναγμούς μου να τους πνίξω,

δεν μπορώ στον εαυτό μου

να επιβληθώ.

3 Αχ, να ’ξερα το Θεό πού να τον βρω

και πώς κοντά στο θρόνο του

να φτάσω!

4 Τότε θα έφερνα το δίκιο μου μπροστά του,

θα γέμιζα το στόμα μου

μ’ επιχειρήματα.

5 Ήθελα να ’ξερα τι θα μου

αποκρινόταν·

να ’βλεπα σαν τι θα ’χε να μου πει.

6 Θα ’βαζε όλη του τη δύναμη να μ’ αντικρούσει;

Όχι· μόνο θα μ’ άκουγε με προσοχή.

7 Ξεκάθαρα μαζί του θα μιλούσα

σαν κάποιος που είναι άμεμπτος·

θα μου αναγνώριζε το δίκιο μου

κι αυτός ακόμα,

που ’ναι ο κριτής μου.

8 Αλλά πηγαίνω στην ανατολή

κι αυτός δεν είν’ εκεί·

στη δύση πάω, μα δεν τον βρίσκω.

9 Και τον γυρεύω στο βορρά, μα δεν μπορώ να τον ιδώ·

γυρνώ στο νότο

και δεν τον διακρίνω.

10 Κι όμως αυτός ξέρει το δρόμο

που βαδίζω εγώ·

κι όταν με δοκιμάσει θα με βρει

σαν καθαρό χρυσάφι.

11 Ακολουθώ πιστά τα βήματά του·

τις εντολές του τήρησα

χωρίς παρέκκλιση καμιά.

12 Δεν έφυγα μακριά απ’ τις προσταγές του·

τα λόγια του μες την καρδιά μου*μες την καρδιά μου. Η φρ. αποδόθηκε κατά τους Ο΄. τα ’κρυψα.

13 Ωστόσο αυτός, μονάχα αυτός αποφασίζει!

Ποιος τάχα θα του αντιταχθεί;

Αυτό που επιθυμεί, αυτό και κάνει.

14 Θα εκπληρώσει ό,τι αποφάσισε για μένα

κι ακόμα τόσα σχέδια που μου ’χει φυλαγμένα.

15 Γι’ αυτό με παραλύει η παρουσία του

κι όσο το συλλογίζομαι

πιότερο τον φοβάμαι.

16 Ο Θεός μού πήρε την απαντοχή μου,

η δύναμή του με τρομοκρατεί.

17 Αυτός μ’ εξουθενώνει, όχι το σκότος,

κι ας είναι γύρω μου πυκνό

και δεν μπορώ να δω.