1 Respondeu mais Eliú, dizendo:

2 Tens por direito dizeres:

Maior é a minha justiça do que a de Deus?

3 Porque disseste:

De que te serviria?

Que proveito tiraria mais do que do meu pecado?

4 Eu te darei resposta,

a ti e aos teus amigos contigo.

5 Atenta para os céus, e vê;

e contempla as mais altas nuvens,

que são mais altas do que tu.

6 Se pecares,

que efetuarás

contra ele?

Se as tuas transgressões se multiplicarem,

que lhe farás?

7 Se fores justo,

que lhe darás,

ou que receberá ele da tua mão?

8 A tua impiedade faria mal a outro tal como tu;

e a tua justiça aproveitaria ao filho do homem.

9 Por causa das muitas opressões os homens clamam por causa do braço dos grandes.

10 Porém ninguém diz:

Onde está Deus

que me criou,

que dá salmos durante a noite;

11 Que nos ensina mais do que aos animais da terra

e nos faz mais sábios do que as aves dos céus?

12 Clamam, porém ele não responde,

por causa da arrogância dos maus.

13 Certo é que Deus não ouvirá a vaidade,

nem atentará

para ela o Todo-Poderoso.

14 E quanto ao que disseste,

que o não verás,

juízo há perante ele;

por isso espera nele.

15 Mas agora,

porque a sua ira ainda não se exerce,

nem grandemente considera a arrogância,

16 Logo Jó em vão abre a sua boca,

e sem conhecimento multiplica palavras.

1 Κι ο Ελιού συνέχισε:

2 Νομίζεις πως είναι σωστό να θέλεις

μπροστά στο Θεό να βγεις αθώος;

3 Και λες: «Τι θα ωφεληθώ, τι θα κερδίσω κι αν δεν αμαρτήσω;»

4 Λοιπόν, εγώ θα σου αποκριθώ,

σ’ εσένα και στους φίλους σου μαζί σου:

5 Για πρόσεξε τον ουρανό και δες·

βλέπεις πόσο τα σύννεφα βρίσκονται

πιο ψηλά από σένα!

6 Αν κάνεις αμαρτίες εσύ,

σε τι το Θεό τον βλάπτεις;

κι αν είναι πολλαπλές οι παραβάσεις σου,

σ’ αυτόν κάνεις κακό;

7 Αν είσαι δίκαιος,

σ’ εκείνον τι προσφέρεις;

ή τι χρειάζεται να λάβει από τα χέρια σου;

8 Θνητούς ανθρώπους σαν εσένα βλάπτει η αμαρτία σου,

κι αυτούς μονάχα το καλό που κάνεις ωφελεί.

9 Όταν καταπιέζονται, στενάζουν·

ζητούν βοήθεια ενάντια στην τυραννία των ισχυρών.

10 Κανένας τους όμως δε στρέφεται

προς το Θεό, το δημιουργό του,

που ελπίδα δίνει σε ώρες σκοτεινές,

11 που μας χαρίζει γνώση περισσότερη

από της γης τα ζώα·

κι απ’ τα πουλιά μάς κάνει πιο σοφούς.

12 Φωνάζουμε για βοήθεια, μα ο Θεός δεν απαντάει,

γιατ’ είμαστε αλαζόνες κι ασεβείς.

13 Φωνάζουν μάταια· ο Θεός δεν ακούει,

ο Παντοδύναμος δεν δίνει προσοχή.

14 Κι εσύ, Ιώβ, λες πως δε βλέπεις το Θεό·

μα κάνε υπομονή,

αυτός γνωρίζει την υπόθεσή σου.

15 Αν τώρα ο θυμός του δεν ξέσπασε ακόμα τιμωρός,

και δεν πολυπροσέχει τις ανοησίες σου,

16 είναι γιατί το στόμα σου

το ανοίγεις άσκεφτα, Ιώβ,

και δίχως σύνεση λες λόγια, κι άλλα λόγια.