1 Então aqueles três homens cessaram de responder a Jó; porque era justo aos seus próprios olhos. 2 E acendeu-se a ira de Eliú, filho de Baraquel, o buzita, da família de Rão; contra Jó se acendeu a sua ira, porque se justificava a si mesmo, mais do que a Deus. 3 Também a sua ira se acendeu contra os seus três amigos, porque, não achando que responder, todavia condenavam a Jó. 4 Eliú, porém, esperou para falar a Jó, porquanto tinham mais idade do que ele. 5 Vendo, pois, Eliú que já não havia resposta na boca daqueles três homens, a sua ira se acendeu.

6 E respondeu Eliú, filho de Baraquel, o buzita, dizendo: Eu sou de menos idade, e vós sois idosos; receei-me e temi de vos declarar a minha opinião.

7 Dizia eu:

Falem os dias,

e a multidão dos anos ensine a sabedoria.

8 Na verdade,

há um espírito no homem,

e a inspiração do Todo-Poderoso o faz entendido.

9 Os grandes não são os sábios,

nem os velhos entendem o que é direito.

10 Assim digo:

Dai-me ouvidos,

e também eu declararei a minha opinião.

11 Eis que aguardei as vossas palavras,

e dei ouvidos às vossas considerações,

até que buscásseis razões.

12 Atentando,

pois, para vós,

eis que nenhum de vós há

que possa convencer a Jó,

nem que responda às suas razões;

13 Para que não digais:

Achamos a sabedoria;

Deus o derrubou,

e não homem algum.

14 Ora ele não dirigiu

contra mim palavra alguma,

nem lhe responderei

com as vossas palavras.

15 Estão pasmados,

não respondem mais,

faltam-lhes as palavras.

16 Esperei, pois,

mas não falam;

porque já pararam,

e não respondem mais.

17 Também eu responderei pela minha parte;

também eu declararei a minha opinião.

18 Porque estou cheio de palavras;

o meu espírito me constrange.

19 Eis que dentro de mim sou

como o mosto,

sem respiradouro,

prestes a arrebentar,

como odres novos.

20 Falarei, para que ache alívio;

abrirei os meus lábios,

e responderei.

21 Que não faça eu acepção de pessoas,

nem use de palavras lisonjeiras

com o homem!

22 Porque não sei usar de lisonjas;

em breve me levaria o meu Criador.

1 Τότε οι τρεις εκείνοι άντρες έπαψαν ν’ απαντούν στον Ιώβ, επειδή θεωρούσε τον εαυτό του δίκαιο. 2 Θύμωσε όμως ο Ελιού, γιος του Βαραχιήλ κι απόγονος του Βουζ, από την οικογένεια του Ραμ, γιατί ο Ιώβ είχε φτάσει να θεωρεί τον εαυτό του πιο δίκαιον κι από το Θεό. 3 Αλλά θύμωσε και με τους τρεις φίλους του Ιώβ, γιατί δεν έβρισκαν τι να του απαντήσουν, για να του αποδείξουν την ενοχή του. 4 Μιας κι εκείνοι ήταν μεγαλύτεροί του, λοιπόν, ο Ελιού περίμενε να τελειώσουν για να μιλήσει στον Ιώβ.

5,6 Όταν όμως είδε πως εκείνοι δεν είχαν καμιά απάντηση, τότε ξέσπασε θυμωμένος και είπε:

Εγώ είμ’ ακόμα νέος κι εσείς γέροντες·

γι’ αυτό φοβόμουνα και δίσταζα

αυτά που σκέφτομαι να σας τα πω.

7 Έλεγα μέσα μου πως θα μιλούσε η ηλικία

και πως σοφία θα δίδασκαν

τα χρόνια τα πολλά.

8 Μα ό,τι κάνει συνετό τον άνθρωπο

είναι το πνεύμα,

είν’ η πνοή που εμφύσησε ο Παντοδύναμος.

9 Οι ηλικιωμένοι δεν είναι πάντα και σοφοί,

ούτε κι οι γέροντες ξέρουνε πάντα

το σωστό ποιο είναι.

10 Γι’ αυτό και τώρα σας γυρεύω να μ’ ακούσετε·

θέλω κι εγώ τη γνώμη μου να σας εκθέσω.

11 Περίμενα να ολοκληρώσετε τους λόγους σας,

παρακολούθησα τα επιχειρήματά σας,

όσο εσείς αναζητούσατε φράσεις σοφές.

12 Σας έδωσα όλη την προσοχή μου,

αλλά κανείς σας τον Ιώβ δεν έπεισε

ούτε τα λόγια του αντέκρουσε κανένας.

13 Και μη θαρρείτε προπαντός πως τη σοφή βρήκατε λύση,

λέγοντας πως δεν είν’ ο άνθρωπος,

μα ο Θεός που θα τον μεταπείσει.

14 Τα λόγια του Ιώβ δεν στόχευαν εμένα·

κι εγώ δεν θα του απαντήσω με τα λόγια σας.

15 Αυτοί ξαφνιάστηκαν, σκεφτόμουν,

και πια δεν αποκρίνονται·

τα λόγια τους τα χάσαν.

16 Να περιμένω όσο εκείνοι δε μιλούν;

Στέκονται εκεί, χωρίς πια ν’ απαντούνε.

17 Με τη σειρά μου κι εγώ θέλω ν’ απαντήσω,

θέλω κι εγώ τη γνώμη μου να πω.

18 Λόγια έχω μέσα μου πολλά.

Το Πνεύμα εντός μου, του Θεού,

με βιάζει να μιλήσω.

19 Μέσα μου γίνεται αναβρασμός,

καθώς του μούστου η ζύμωση μες στο ασκί,

που είν’ έτοιμο να σκάσει.

20 Θα πρέπει να μιλήσω για ν’ ανασάνω ελεύθερα,

το στόμα μου ν’ ανοίξω ν’ αποκριθώ.

21 Δε θα πάρω το μέρος κανενός

κι ούτε κανέναν πρόκειται να κολακέψω.

22 Γιατί δεν ξέρω εγώ να κολακεύω·

αν κάτι τέτοιο έκανα,

ο Πλάστης μου αμέσως θα με τιμωρούσε.