1 Na verdade,

há veios de

onde se extrai a prata,

e lugar onde se refina o ouro.

2 O ferro tira-se da terra,

e da pedra se funde o cobre.

3 Ele põe fim às trevas,

e toda a extremidade ele esquadrinha,

a pedra da escuridão

e a da sombra da morte.

4 Abre um poço de mina longe dos homens,

em lugares esquecidos do pé;

ficando pendentes longe dos homens,

oscilam de um lado

para outro.

5 Da terra procede o pão,

mas por baixo é revolvida

como por fogo.

6 As suas pedras são o lugar da safira,

e tem pó de ouro.

7 Essa vereda a ave de rapina a ignora,

e não a viram os olhos da gralha.

8 Nunca a pisaram filhos de animais altivos,

nem o feroz leão passou por ela.

9 Ele estende a sua mão

contra o rochedo,

e revolve os montes

desde as suas raízes.

10 Dos rochedos faz sair rios,

e o seu olho vê tudo o que há de precioso.

11 Os rios tapa,

e nem uma gota sai deles,

e tira à luz o que estava escondido.

12 Porém onde se achará a sabedoria,

e onde está o lugar da inteligência?

13 O homem não conhece o seu valor,

e nem ela se acha na terra dos viventes.

14 O abismo diz:

Não está em mim; e o mar diz:

Ela não está comigo.

15 Não se dará por ela ouro fino,

nem se pesará prata em troca dela.

16 Nem se pode comprar por ouro fino de Ofir,

nem pelo precioso ônix,

nem pela safira.

17 Com ela não se pode comparar o ouro

nem o cristal;

nem se trocará por joia de ouro fino.

18 Não se fará menção de coral

nem de pérolas;

porque o valor da sabedoria é melhor

que o dos rubis.

19 Não se lhe igualará o topázio da Etiópia,

nem se pode avaliar por ouro puro.

20 Donde, pois,

vem a sabedoria,

e onde está o lugar da inteligência?

21 Pois está encoberta aos olhos de todo o vivente,

e oculta às aves do céu.

22 A perdição

e a morte dizem:

Ouvimos com os nossos ouvidos a sua fama.

23 Deus entende o seu caminho,

e ele sabe o seu lugar.

24 Porque ele vê as extremidades da terra;

e vê tudo o que há debaixo dos céus.

25 Quando deu peso ao vento,

e tomou a medida das águas;

26 Quando prescreveu leis

para a chuva

e caminho

para o relâmpago dos trovões;

27 Então a viu

e relatou;

estabeleceu-a,

e também a esquadrinhou.

28 E disse ao homem:

Eis que o temor do Senhor é a sabedoria,

e apartar-se do mal é a inteligência.

1 Τα ορυχεία είναι γνωστά όπου το ασήμι βγαίνει,

τα μέρη όπου το χρυσάφι καθαρίζεται.*Στο εβρ. δεν είναι σαφές ποιος μιλάει εδώ.

2 Βγάζει ο άνθρωπος τον σίδηρο απ’ το χώμα

και λιώνει από την πέτρα το χαλκό.

3 Στις σκοτεινές στοές των ορυχείων φέρνει φως

κι αναζητάει μέσα στης γης τα έγκατα το πέτρωμα,

στην αφεγγιά και στο βαθύ σκοτάδι.

4 Ανοίγει σήραγγες από τον κόσμο μακριά,

σ’ άγνωστα για τους ταξιδιώτες μέρη

και με σκοινιά κρέμεται στο κενό.

5 Η γη απ’ όπου βγαίνει το ψωμί

ανασκαλεύεται μέσα στα βάθη της,

λες και την πέρασε φωτιά.

6 Ζαφείρια έχουν οι πέτρες της

και σκόνη από χρυσάφι.

7 Τα μονοπάτια της αυτά δεν τα γνωρίζουνε τ’ αρπαχτικά πουλιά·

και μάτι γερακιού δεν τα ’δε.

8 Περήφανα θηρία δεν τα πάτησαν,

δεν τα περπάτησε λιοντάρι.

9 Μονάχα ο άνθρωπος χτυπάει το γρανιτένιο βράχο

κι αναποδογυρίζει

απ’ τα συθέμελά τους τα βουνά.

10 Στοές ανοίγει μες στους βράχους

κι ανακαλύπτει κάθε τι πολύτιμο το μάτι του.

11 Φράζει τις διαρροές στα υπόγεια ρεύματα

και ό,τι κρύβεται εκεί

στο φως το φέρνει.

12 Μα, τη σοφία πού μπορεί κανένας να τη βρει;

και πού να βρίσκεται η πηγή της φρόνησης;

13 Ο άνθρωπος δεν ξέρει την αξία της·

δε βρίσκεται στων ζωντανών τη χώρα.

14 Λέει ο απύθμενος ωκεανός:

«Δεν την έχω εγώ».

Κι η θάλασσα κι εκείνη λέει:

«Δε βρίσκεται σ’ εμένα».

15 Δε γίνεται ν’ αγοραστεί

με καθαρό χρυσάφι

ούτε και με καντάρια ασήμι να αποκτηθεί.

16 Δεν μπορεί σε αξία να συγκριθεί

με το χρυσάφι της Οφείρ,

ούτε με τον πολύτιμο τον όνυχα και το ζαφείρι.

17 Ούτε χρυσάφι ούτε γυαλί*ούτε γυαλί. Εκείνη την εποχή το γυαλί, ως σπάνιο είδος, είχε μεγάλη αξία.

μπορεί σε αξία να τη φτάσει·

με χρυσαφένιο τάσι

δεν μπορεί ν’ ανταλλαχθεί.

18 Κοράλλια, αν πεις, και κρύσταλλα

δε λογαριάζονται.

Πιότερο αξίζει η σοφία, παρά πολύτιμα μαργαριτάρια.

19 Δε φτάνει την αξία της το αιθιοπικό τοπάζι

και με το καθαρό χρυσάφι δε συγκρίνεται.

20 Λοιπόν, από πού έρχεται η σοφία;

πού βρίσκεται η φρόνηση;

21 Κρύβεται απ’ τα βλέμματα όλων των ζωντανών,

ακόμα κι από τ’ ουρανού τα πετεινά ξεφεύγει.

22 Ο θάνατος κι ο άδης λένε:

«Μονάχα η φήμη της στ’ αυτιά μας

έχει φτάσει».

23 Μόνο ο Θεός το δρόμο της γνωρίζει

και ξέρει αυτός πού η σοφία βρίσκεται.

24 Γιατί εκείνος βλέπει ως και τα πέρατα της γης

κι όλα κάτω απ’ τον ουρανό

τα διακρίνει.

25 Όταν έδινε αυτός στον άνεμο το βάρος του

και των νερών καθόριζε τον όγκο,

26 όταν τους νόμους όριζε για τη βροχή

και για τον κεραυνό χάραζε δρόμο,

27 τότε είδε τη σοφία και την αξιολόγησε,

την αναγνώρισε για θησαυρό

και να μείνει τη δέχτηκε μαζί του.

28 Κατόπιν ο Θεός είπε στον άνθρωπο:

«Ο σεβασμός στον Κύριο

αυτό είν’ η σοφία

και του κακού η αποφυγή

είναι η φρόνηση».