1 Eis que tudo isto viram os meus olhos,

e os meus ouvidos o ouviram

e entenderam.

2 Como vós o sabeis,

também eu o sei;

não vos sou inferior.

3 Mas eu falarei ao Todo-Poderoso,

e quero defender-me perante Deus.

4 Vós, porém,

sois inventores de mentiras,

e vós todos médicos

que não valem nada.

5 Quem dera

que vos calásseis de todo,

pois isso seria a vossa sabedoria.

6 Ouvi agora a minha defesa,

e escutai os argumentos dos meus lábios.

7 Porventura por Deus falareis perversidade

e por ele falareis mentiras?

8 Fareis acepção da sua pessoa?

Contendereis por Deus?

9 Ser-vos-ia bom,

se ele vos esquadrinhasse?

Ou zombareis dele,

como se zomba de algum homem?

10 Certamente vos repreenderá,

se em oculto fizerdes acepção de pessoas.

11 Porventura não vos espantará a sua alteza,

e não cairá

sobre vós o seu terror?

12 As vossas memórias são

como provérbios de cinza;

as vossas defesas

como defesas de lodo.

13 Calai-vos perante mim,

e falarei eu,

e venha sobre mim o que vier.

14 Por que razão tomarei eu a minha carne

com os meus dentes,

e porei a minha vida na minha mão?

15 Ainda que ele me mate,

nele esperarei;

contudo os meus caminhos defenderei diante dele.

16 Também ele será a minha salvação;

porém o hipócrita não virá perante ele.

17 Ouvi com atenção as minhas palavras,

e com os vossos ouvidos a minha declaração.

18 Eis que já tenho ordenado a minha causa,

e sei que serei achado justo.

19 Quem é o que contenderá comigo?

Se eu agora me calasse,

renderia o espírito.

20 Duas coisas somente não faças

para comigo;

então não me esconderei do teu rosto:

21 Desvia a tua mão para longe, de mim,

e não me espante o teu terror.

22 Chama, pois, e eu responderei;

ou eu falarei, e tu me responderás.

23 Quantas culpas

e pecados tenho eu?

Notifica-me a minha transgressão

e o meu pecado.

24 Por que escondes o teu rosto,

e me tens por teu inimigo?

25 Porventura acossarás uma folha arrebatada pelo vento?

E perseguirás o restolho seco?

26 Por que escreves

contra mim coisas amargas

e me fazes herdar as culpas da minha mocidade?

27 Também pões os meus pés no tronco,

e observas todos os meus caminhos,

e marcas os sinais dos meus pés.

28 E ele me consome

como a podridão,

e como a roupa,

à qual rói a traça.

1 Να, λοιπόν, που όλ’ αυτά τα ’δαν τα μάτια μου·

τ’ ακούσανε τ’ αυτιά μου

και τα κατάλαβα.

2 Όλα όσα εσείς ξέρετε, όμοια κι εγώ τα ξέρω·

κατώτερος δεν είμ’ εγώ από σας.

3 Εγώ όμως θέλω να μιλήσω στον Παντοδύναμο,

να υπερασπιστώ τον εαυτό μου

μπρος στο Θεό.

4 Αλλά εσείς με ψέματα

την άγνοιά σας τη σκεπάζετε

κι είσαστε όλοι σας ψευτογιατροί.

5 Μακάρι να σωπαίνατε!

Τότε μπορεί και να σας παίρναν για σοφούς.

6 Ακούστε λοιπόν τώρα την απολογία μου,

στα λόγια μου δώστε την προσοχή σας:

7 Θαρρείτε πως υπερασπίζεστε το Θεό

διαστρέφοντας τα πράγματα,

και ψέματα για χάρη του θα πείτε;

8 Θα ’σαστε μεροληπτικοί γι’ αυτόν,

και θα του γίνετε συνήγοροι;

9 Θα σας έβγαινε σε καλό αν σας διερευνούσε;

Θα τον εξαπατούσατε, όπως κανείς εξαπατά έναν άνθρωπο;

10 Σίγουρα θα σας τιμωρήσει αυστηρά

αν έστω και κρυφά μεροληπτείτε.

11 Δε σας τρομάζει η μεγαλοσύνη του;

ο φόβος του δε σας ταράζει;

12 Τα σοφά λόγια σας είναι καθώς η στάχτη·

τα επιχειρήματά σας καταρρέουν

σαν σκεύη πήλινα.

13 Σωπάστε εσείς, λοιπόν, κι αφήστε με

να μιλήσω κι εγώ·

κι ας πέσουν πάνω μου οι συνέπειες.

14 Ας γίνει ό,τι θέλει. Πρόθυμος είμ’ εγώ

να παίξω τη ζωή μου.

15 Το μόνο πράγμα που μπορώ να ελπίζω απ’ το Θεό,

είναι ο θάνατός μου.

Μα πριν πεθάνω,

μπρος του θα υπερασπιστώ το δίκιο μου.

16 Αυτό θα ’ναι για μένα η σωτηρία μου,

γιατί κανένας άνομος δε θα τολμούσε

μπροστά του να εμφανιστεί.

17 Και τώρα, ακούστε όσα έχω να σας πω

και δώστε προσοχή σ’ αυτά

που θα σας εξηγήσω.

18 Έτοιμος είμαι την υπόθεσή μου

να υπερασπιστώ·

γιατί καλά το ξέρω πως έχω δίκιο.

19 Ποιος είναι που θα μ’ αποδείξει ένοχο;

Τότ’ εγώ θα σωπάσω

και το θάνατο θα δεχτώ.

20 Μόνο δυο πράγματα παραχώρησέ μου, Θεέ μου,

κι εγώ από μπροστά σου δε θα κρυφτώ:

21 Πάρε το χέρι σου από πάνω μου,

ο φόβος σου να μη με τρομάζει.

22 Έπειτα, πάρε εσύ το λόγο

κι εγώ θα σου αποκρίνομαι·

ή εγώ να μιλήσω κι απάντησέ μου εσύ.

23 Πόσες είν’ οι ανομίες κι οι αμαρτίες μου;

Τις παραβάσεις δείξε μου

και τα κρίματά μου.

24 Γιατί το πρόσωπό σου κρύβεις

κι εχθρό σου με θαρρείς;

25 Θες να τρομάξεις ένα φύλλο ανεμόδαρτο;

θες να τα βάλεις μ’ ένα άχυρο ξερό;

26 Μου καταμαρτυρείς πικρές κατηγορίες

και μου καταλογίζεις τις αμαρτίες της νιότης μου.

27 Με περιορίζεις,

με παρακολουθείς όπου κι αν πάω,

σημειώνεις ακόμα και τα ίχνη μου.

28 Καθώς το σάπιο ξύλο καταστρέφομαι,

σαν ρούχο σκοροφαγωμένο.