1 Porque o Senhor se compadecerá de Jacó, e ainda escolherá a Israel e os porá na sua própria terra; e ajuntar-se-ão com eles os estrangeiros, e se achegarão à casa de Jacó.

2 E os povos os receberão, e os levarão aos seus lugares, e a casa de Israel os possuirá por servos, e por servas, na terra do Senhor; e cativarão aqueles que os cativaram, e dominarão sobre os seus opressores.

3 E acontecerá que no dia em que o Senhor vier a dar-te descanso do teu sofrimento, e do teu pavor, e da dura servidão com que te fizeram servir,

4 Então proferirás este provérbio contra o rei de Babilônia, e dirás: Como já cessou o opressor, como já cessou a cidade dourada!

5 Já quebrantou o Senhor

o bastão dos ímpios e

o cetro dos dominadores.

6 Aquele que feria aos povos com furor,

com golpes incessantes,

e que com ira dominava sobre as nações agora é perseguido,

sem que alguém o possa impedir.

7 Já descansa, já

está sossegada toda a terra;

rompem cantando.

8 Até as faias se alegram sobre ti, e

os cedros do Líbano, dizendo:

Desde que tu caíste

ninguém sobe contra nós

para nos cortar.

9 O inferno desde o

profundo se turbou por ti,

para te sair ao encontro

na tua vinda;

despertou por ti os mortos, e

todos os chefes da terra, e

fez levantar dos

seus tronos a todos

os reis das nações.

10 Estes todos responderão,

e te dirão:

Tu também adoeceste

como nós, e

foste semelhante a nós.

11 Já foi derrubada na sepultura

a tua soberba com o som

das tuas violas;

os vermes debaixo de ti se estenderão,

e os bichos te cobrirão.

12 Como caíste desde o céu,

ó Lúcifer, filho da

alva! Como foste

cortado por terra,

tu que debilitavas as nações!

13 E tu dizias no teu coração:

Eu subirei ao céu,

acima das estrelas de

Deus exaltarei o meu trono,

e no monte da

congregação me assentarei,

aos lados do norte.

14 Subirei sobre as alturas

das nuvens, e

serei semelhante ao Altíssimo.

15 E contudo levado

serás ao inferno,

ao mais profundo do abismo.

16 Os que te virem te contemplarão,

considerar-te-ão, e dirão:

É este o homem

que fazia estremecer

a terra e

que fazia tremer os reinos?

17 Que punha o mundo

como o deserto,

e assolava as suas

cidades? Que não abria

a casa de seus cativos?

18 Todos os reis das nações,

todos eles, jazem com honra,

cada um na sua morada.

19 Porém tu és lançado da tua sepultura,

como um renovo abominável, como

as vestes dos

que foram mortos atravessados

à espada, como os

que descem ao covil de pedras,

como um cadáver pisado.

20 Com eles não te

reunirás na sepultura;

porque destruíste a tua terra e

mataste o teu povo;

a descendência

dos malignos não

será jamais nomeada.

21 Preparai a matança

para os seus filhos por causa

da maldade de seus pais,

para que não se levantem,

e nem possuam a terra,

e encham a face do mundo de cidades.

22 Porque me levantarei contra eles, diz o Senhor dos Exércitos, e extirparei de Babilônia o nome, e os sobreviventes, o filho e o neto, diz o Senhor.

23 E farei dela uma possessão de ouriços e a lagoas de águas; e varrê-la-ei com vassoura de perdição, diz o Senhor dos Exércitos.

24 O Senhor dos Exércitos jurou, dizendo: Como pensei, assim sucederá, e como determinei, assim se efetuará.

25 Quebrantarei a Assíria

na minha terra,

e nas minhas montanhas a pisarei,

para que o seu jugo se aparte deles

e a sua carga se

desvie dos seus ombros.

26 Este é o propósito

que foi determinado sobre toda a terra;

e esta é a mão que está estendida

sobre todas as nações.

27 Porque o Senhor dos

Exércitos o determinou;

quem o invalidará? E a

sua mão está estendida;

quem pois a fará voltar atrás?

28 No ano em que morreu o rei Acaz, foi dada esta sentença.

29 Não te alegres, tu,

toda a Filístia,

por estar quebrada a vara

que te feria;

porque da raiz da cobra

sairá uma víbora,

e o seu fruto será uma

serpente ardente, voadora.

30 E os primogênitos

dos pobres serão

apascentados,

e os necessitados se

deitarão seguros;

porém farei morrer de

fome a tua raiz,

e ele matará os teus sobreviventes.

31 Dá uivos, ó porta, grita, ó cidade;

tu, ó Filístia, estás

toda derretida;

porque do norte vem uma fumaça,

e não haverá quem fique

sozinho nas suas convocações.

32 Que se responderá, pois,

aos mensageiros da nação?

Que o Senhor fundou a Sião,

para que os opressos do seu

povo nela encontrem refúgio.

1 Ο Κύριος θα σπλαχνιστεί τους απογόνους του Ιακώβ, θα εκλέξει πάλι τον Ισραήλ, και πάλι εκεί στη χώρα τους θα τους εγκαταστήσει. Οι ξένοι θα ενωθούν μαζί τους και θα προσκολληθούν στους απογόνους του Ιακώβ. 2 Τα ξένα έθνη θ’ αναλάβουνε να οδηγήσουν τον Ισραήλ στον τόπο του. Κι εκεί στη χώρα του Κυρίου το γένος του Ισραήλ θα τους εξουσιάζει και θα τους έχει δούλους του και δούλες του. Έτσι θα αιχμαλωτίσουν εκείνους που τους είχαν αιχμαλωτίσει και θα κυριαρχήσουν πάνω σ’ εκείνους που τους εξουσίαζαν.

3 Τη μέρα, Ισραήλ, που θα σε απαλλάξει ο Κύριος από τη θλίψη σου κι από το φόβο σου, κι απ’ τη σκληρή δουλεία που είχες υπομείνει, 4 θα τονίσεις περιπαιχτικό στο βασιλιά της Βαβυλώνας άσμα, και θα πεις:

«Πώς έπεσε ο τύραννος!

Πώς η τρομοκρατία*η τρομοκρατία, σύμφωνα με ένα χειρόγραφο και ορισμένες αρχαίες μετ. Το εβρ. έχει: «σωροί χρυσού». πήρε τέλος!

5 Ο Κύριος έσπασε τη ράβδο των αμαρτωλών,

το σκήπτρο των τυράννων,

6 που τους λαούς χτυπούσαν με οργή,

με απανωτά χτυπήματα,

που με μανία τυραννούσαν τα έθνη

και άσπλαχνα τα καταδίωκαν.

7 Επιτέλους ησυχάζει, αναπαύεται όλη η γη,

από χαρά πανηγυρίζει!

8 Για το χαμό σου ακόμα και τα κυπαρίσσια χαίρονται

και του Λιβάνου οι κέδροι.

"Από τότε που έπεσες εσύ", λένε,

"δεν έρχεται κανένας πια για να μας κόψει".

9 »Ο άδης κάτω αναστατώθηκε για σένα

προσμένοντας να σε υποδεχτεί επάξια.

Ξεσήκωσε για σένα τους νεκρούς,

όλους της γης τους ηγεμόνες.

Σήκωσε απ’ τους θρόνους τους

όλους τους βασιλιάδες των εθνών.

10 Όλοι τους παίρνουν το λόγο και σου λένε:

"κι εσύ έγινες όπως εμείς αδύναμος,

έγινες όμοιος μ’ εμάς".

11 Το μεγαλείο σου κατέβηκε στον άδη

αντάμα με το θόρυβο των μουσικών οργάνων σου.

Είναι η σήψη στρώμα σου

και τα σκουλήκια σκέπασμά σου.

12 »Πώς έπεσες από τον ουρανό,

Εωσφόρε, τέκνο της αυγής!*Ο Εωσφόρος και η Αυγή θεωρούνταν στη φοινικική θρησκεία θεϊκά όντα. Οι χριστιανοί συγγραφείς βλέπουν στην πτώση του Εωσφόρου τη συντριβή του αρχηγού των δαιμόνων.

Πάνω στη γη συντρίφτηκες

εσύ, που υπέταξες λαούς.

13 Έλεγες μέσα σου:

"στον ουρανό θ’ ανέβω,

το θρόνο μου θα υψώσω

πάνω από τ’ άστρα του Θεού.

Θα πάρω θέση πάνω στο βουνό,

στο μακρινό βορρά

που οι θεοί συνάζονται.

14 Θ’ ανέβω πάνω από τα σύννεφα

και με τον Ύψιστο θα είμαι ίσος".

15 Μα έπεσες μέσα στον άδη,

στης αβύσσου το βυθό.

16 »Όσοι σε βλέπουν έτσι πλαγιασμένον

θα καρφώνουν απάνω σου το βλέμμα τους,

και δεν θα πιστεύουνε τα μάτια τους.

"Αυτός είναι ο άνθρωπος

που έκανε τη γη να τρέμει

και γκρέμιζε βασίλεια;"

θ’ αναρωτιούνται.

17 "Αυτός που ερήμωσε την οικουμένη,

τις πόλεις της τις ισοπέδωσε

κι ελεύθερους δεν άφηνε ποτέ τους αιχμαλώτους;"

18 Όλοι οι βασιλιάδες των εθνών χωρίς εξαίρεση

τιμητικά αναπαύονται

στον τάφο του καθένας.

19 Εσένα όμως σε πέταξαν μακριά απ’ τον τάφο σου,

σαν άχρηστο κλαρί,

σαν ποδοπατημένο πτώμα,

που πέφτουν πάνω του άλλοι σκοτωμένοι

στον πόλεμο πολεμιστές.*σκοτωμένοι... πολεμιστές. Βλ. υποσ. εις Ιεζ 31:18.

Μ’ εκείνους που αναπαύονται μέσα σε πλούσιους τάφους,

με τους όμοιούς σου βασιλιάδες,

20 εσύ δε θα ενωθείς ποτέ!

Γιατί εσύ κατέστρεψες την ίδια σου τη χώρα

και το λαό σου τον αιματοκύλησες.

Κανείς ποτέ πια να μη μνημονεύει

τη φύτρα σου την εγκληματική.

21 Οι γιοι αυτού του βασιλιά πρέπει να σφαγιαστούν

για του πατέρα τους την αμαρτία,

ώστε ποτέ να μην ξεσηκωθούνε

να κατακτήσουνε τη γη

και να γεμίσουνε τον κόσμο πολιτείες.

Ετοιμαστείτε, όλους να τους σφάξετε!»

22 «Θα σηκωθώ εναντίον τους», λέει ο Κύριος του σύμπαντος, «και θα εξαλείψω ως και τ’ όνομα της Βαβυλώνας και κάθε ίχνος απ’ αυτήν, απ’ τα παιδιά κι από τους απογόνους τους. 23 Θα την κάνω βάλτο και φωλιά για τους σκαντζόχοιρους. Θα τη σαρώσω με της καταστροφής το σάρωθρο».

24 Ο Κύριος του σύμπαντος ορκίστηκε: «Όπως το είπα έτσι και θα γίνει, όπως το αποφάσισα έτσι και θα πραγματοποιηθεί. 25 Θα εξουδετερώσω τις ασσυριακές δυνάμεις στη χώρα μου, πάνω στα όρη μου θα τις ποδοπατήσω, ώστε να φύγει ο ζυγός των Ασσυρίων απ’ το λαό μου, και το φορτίο του ν’ αφαιρεθεί από τους ώμους τους».

26 Αυτή είναι η απόφαση που έχει παρθεί ενάντια σ’ όλη τη γη. Το χέρι του το ’χει τεντώσει και απειλεί όλα τα έθνη. 27 Ο Κύριος του σύμπαντος πήρε αυτή την απόφαση· να τη ματαιώσει ποιος μπορεί; Το χέρι του το ’χει τεντώσει κι απειλεί· ποιος θα μπορέσει να τον αποτρέψει;

28 Το έτος που πέθανε ο βασιλιάς Άχαζ,*Ο χρόνος θανάτου του Άχαζ (Β΄ Βασ 16:20· Β΄ Χρ 28:27) αμφισβητείται. Ορισμένοι τον τοποθετούν στο έτος 716 π.Χ., άλλοι στο 727. ο προφήτης εξήγγειλε το ακόλουθο μήνυμα:

29 «Έσπασε το ραβδί που σε χτυπούσε, λαέ της Φιλισταίας, αλλά μη χαίρεσαι γι’ αυτό. Γιατί απ’ το πτώμα του φιδιού θα βγει μια έχιδνα, κι από τ’ αυγό της θα βγει φλογερός δράκοντας φτερωτός.*Το δεύτερο τμήμα του στ. υποδηλώνει πως όλα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο (βλ. και Αμ 5:19). Το τέλος του στ. προφητεύει με συμβολικό τρόπο για τους διαδόχους του Τιγλάθ-Πιλέσερ Γ΄, που κι αυτός πέθανε την ίδια εποχή.30 Θα βόσκουν σαν τα προβατάκια οι αδύνατοι και θ’ αναπαύονται με ασφάλεια οι φτωχοί. Αλλά τη φύτρα σου ο Κύριος με πείνα θα τη θανατώσει κι όσοι απ’ αυτήν γλιτώσουν, θα σκοτωθούν. 31 Αρχίστε μοιρολόγια, βγάλτε κραυγές, πόλεις εσείς οχυρωμένες, τρέμε όλη η Φιλισταία! Γιατί έρχεται απ’ το βορρά ένα σύννεφο καπνού, στρατός πυκνά παραταγμένος, όπου κανείς δε λείπει από τη θέση του. 32 Και ποιαν απόκριση θα λάβουνε, λοιπόν, οι απεσταλμένοι αυτού του έθνους; Ότι ο Κύριος θεμέλιωσε τη Σιών, κι ότι σ’ αυτήν βρίσκουν ασφάλεια οι φτωχοί του λαού του».