1 Desce, e assenta-te no pó,

ó virgem filha de Babilônia;

assenta-te no chão;

já não há trono,

ó filha dos caldeus,

porque nunca mais serás chamada a tenra

nem a

delicada.

2 Toma a mó, e mói a farinha;

remove o teu véu,

descalça os pés,

descobre as pernas

e passa os rios.

3 A tua vergonha se descobrirá,

e ver-se-á o teu opróbrio;

tomarei vingança,

e não pouparei a homem algum.

4 O nosso redentor cujo nome é o Senhor

dos Exércitos,

é o Santo de Israel.

5 Assenta-te calada,

e entra nas trevas,

ó filha dos caldeus,

porque nunca mais serás chamada senhora

de reinos.

6 Muito me agastei

contra o meu povo,

profanei a minha herança,

e os entreguei na tua mão;

porém não usaste

com eles de misericórdia,

e até

sobre os velhos fizeste

muito pesado o teu jugo.

7 E disseste: Eu serei senhora

para sempre; até agora

não te importaste

com estas coisas,

nem te lembraste do fim delas.

8 Agora, pois, ouve isto,

tu que és dada a prazeres,

que habitas tão segura,

que dizes no teu coração:

Eu o sou, e fora de mim

não há outra;

não ficarei viúva,

nem conhecerei a perda de filhos.

9 Porém ambas estas coisas virão

sobre ti num momento,

no mesmo dia, perda de filhos e viuvez;

em toda a sua plenitude virão

sobre ti, por causa

da multidão das tuas feitiçarias,

e da grande abundância

dos teus muitos

encantamentos.

10 Porque confiaste

na tua maldade e disseste:

Ninguém me pode ver;

a tua sabedoria

e o teu conhecimento,

isso te fez desviar,

e disseste no teu coração:

Eu sou, e fora de mim

não há outra.

11 Portanto sobre ti virá o mal,

sem que saibas a sua origem,

e tal destruição cairá

sobre ti,

sem que a possas evitar;

e virá

sobre ti

de repente desolação

que não

poderás

conhecer.

12 Deixa-te estar

com os teus encantamentos,

e com a multidão

das tuas feitiçarias,

em que trabalhaste desde a tua mocidade,

a ver se podes tirar proveito,

ou se

porventura

te podes

fortalecer.

13 Cansaste-te na multidão

dos teus conselhos;

levantem-se

pois agora os agoureiros dos céus,

os que contemplavam os astros,

os prognosticadores das luas novas,

e salvem-te do que há

de vir sobre ti.

14 Eis que serão como a pragana,

o fogo os queimará;

não poderão salvar a sua vida

do poder das chamas;

não haverá brasas,

para se aquentar,

nem fogo

para se assentar junto dele.

15 Assim serão

para contigo aqueles

com quem trabalhaste,

os teus negociantes desde a tua mocidade;

cada qual irá vagueando

pelo seu caminho;

ninguém te

salvará.

Ο Κύριος λέει:

1 «Κατέβα και στο χώμα πέσε,

όμορφη Βαβυλώνα.

Κάτσε στη γη χωρίς θρονί,

όμορφη χώρα των Χαλδαίων·

δε θα σε ονομάζουν πια γλυκιά και τρυφηλή.

2 Πάρε το μύλο κι άλεθε αλεύρι,

βγάλε το πέπλο σου,

τα πόδια γύμνωσε,

σήκωσε το φόρεμά σου,

για να περάσεις τους ποταμούς,

3 και θ’ αποκαλυφθεί η γυμνότητά σου

και θα ταπεινωθείς.

Θα πάρω εγώ εκδίκηση,

κανείς δε θα με σταματήσει».

4 Αυτά λέει ο λυτρωτής μας,

που τ’ όνομά του είναι ο Κύριος του σύμπαντος,

ο Άγιος Θεός του Ισραήλ.

5 «Πέσε στη σιωπή», λέει ο Κύριος,

«κι έμπα μες στο σκοτάδι,

όμορφη χώρα των Χαλδαίων·

δε θα μπορείς πια να ονομάζεσαι

κυρίαρχη των βασιλείων.

6 Οργίστηκα ενάντια στο λαό μου,

ατίμασα τη χώρα μου,

στην εξουσία σου τους παρέδωσα,

μα εσύ έλεος δεν τους έδειξες·

ακόμα και στους γέροντες αβάσταχτον έκανες το ζυγό σου.

7 Είπες: "θα είμαι αιώνια κυρίαρχη".

Δε σκέφτηκες βαθιά το νόημα των γεγονότων,

ούτε στοχάστηκες το τέλος τους.

8 »Τώρα, λοιπόν, άκουσε τούτο, τρυφηλή,

που κάθεσαι με ασφάλεια και σκέφτεσαι

πως μόνο εσύ υπάρχεις κι άλλος κανείς,

πως χήρα εσύ ποτέ σου δε θα μείνεις,

ούτε θα δεις να σου πεθαίνουν τα παιδιά:

9 Μέσα σε μια στιγμή, σε μια μονάχα μέρα,

δύο κακά μαζί θα σου συμβούν:

χηρεία κι ατεκνία θα πέσουν πάνω σου τελειωτικά

και δε θα σ’ ωφελήσουν οι μαγείες σου οι πολλές

και τ’ άφθονά σου ξόρκια.

10 Μα εσύ βασίστηκες στην πονηριά σου και είπες:

"κανένας δεν με βλέπει".

»Η γνώση κι η σοφία σου σε παραπλάνησαν

και σκέφτηκες πως είσ’ εσύ

και δεν υπάρχει άλλος κανείς εκτός από σένα.

11 Θα σου συμβεί κακό,

που δε θα ξέρεις πώς να το ξορκίσεις·

πάνω σου θα ’ρθει συμφορά

που να την αποφύγεις δε θα μπορείς·

καταστροφή θα πέσει ξάφνου πάνω σου,

που δε θα την έχεις προβλέψει.

12 Κάθισε τώρα με τα ξόρκια και τις πολλές μαγείες σου,

που σ’ έχουν απ’ τα νιάτα σου κουράσει.

Ίσως μπορέσεις απ’ αυτά να ωφεληθείς,

τη συμφορά ίσως μπορέσεις να την αποδιώξεις.

13 »Απ’ τους πολλούς σου συμβουλάτορες κουράστηκες.

Ας σηκωθούνε τώρα να σε σώσουν

οι ουρανοσκόποι κι οι αστρολόγοι,

που σου αναγγέλλουν κάθε μήνα

τι πρόκειται να σου συμβεί.

14 Θα γίνουν σαν το άχυρο κι η φωτιά θα τους κάψει·

δε θα μπορέσουν να σωθούν

από της φλόγας την ορμή.

Γιατί δε θα ’ναι ανθρακιά να ζεσταθούν,

δε θα ’ναι αναμμένα κάρβουνα να κάτσουν αντικρύ τους.

15 »Έτσι θα καταντήσουνε οι μάγοι σου

που από τα νιάτα σου σ’ απομυζούνε.

Θα πάρουνε το δρόμο τους και θα περιπλανιούνται,

κι ούτε ένας να σε σώσει δεν θα μπορεί».