1 Peso de Babilônia, que viu Isaías, filho de Amós.

2 Alçai uma bandeira

sobre o monte elevado,

levantai a voz para eles;

acenai-lhes com a mão,

para que entrem pelas

portas dos nobres.

3 Eu dei ordens aos meus

santificados;

sim, já chamei os meus poderosos

para executarem a minha ira,

os que exultam com

a minha majestade.

4 Já se ouve a gritaria da multidão

sobre os montes,

como a de muito povo;

o som do rebuliço de reinos

e de nações congregados. O Senhor

dos Exércitos passa em

revista o exército de guerra.

5 Já vem de uma terra remota,

desde a extremidade do céu,

o Senhor, e os instrumentos

da sua indignação,

para destruir toda aquela terra.

6 Clamai, pois,

o dia do Senhor está perto;

vem do Todo-Poderoso

como assolação.

7 Portanto, todas as

mãos se debilitarão,

e o coração de todos

os homens se desanimará.

8 E assombrar-se-ão,

e apoderar-se-ão deles dores

e ais, e se angustiarão,

como a mulher com dores

de parto; cada um se

espantará do seu próximo;

os seus rostos serão

rostos flamejantes.

9 Eis que vem o dia do Senhor,

horrendo, com furor e ira ardente,

para pôr a terra em assolação,

e dela destruir os pecadores.

10 Porque as estrelas dos céus

e as suas constelações

não darão a sua luz;

o sol se escurecerá ao nascer,

e a lua não resplandecerá

com a sua luz.

11 E visitarei

sobre o mundo a maldade,

e sobre os ímpios a

sua iniquidade;

e farei cessar a arrogância

dos atrevidos,

e abaterei a soberba dos tiranos.

12 Farei que o homem seja

mais precioso do que o ouro puro,

e mais raro do

que o ouro fino de Ofir.

13 Por isso farei estremecer

os céus; e a terra

se moverá do seu lugar,

por causa do furor

do Senhor dos Exércitos,

e por causa do dia

da sua ardente ira.

14 E cada um será como a corça

que foge, e como a ovelha

que ninguém recolhe;

cada um voltará para o seu povo,

e cada um fugirá

para a sua terra.

15 Todo o que for achado

será transpassado;

e todo o que se unir

a ele cairá à espada.

16 E suas crianças serão despedaçadas

perante os seus olhos;

as suas casas serão saqueadas,

e as suas mulheres violadas.

17 Eis que eu despertarei

contra eles os medos,

que não farão caso da prata,

nem tampouco desejarão ouro.

18 E os seus arcos despedaçarão

os jovens,

e não se compadecerão do

fruto do ventre;

os seus olhos não pouparão aos filhos.

19 E Babilônia, o ornamento dos reinos,

a glória e a soberba dos caldeus,

será como Sodoma e Gomorra,

quando Deus as transtornou.

20 Nunca mais será habitada,

nem nela morará alguém

de geração em geração;

nem o árabe armará ali

a sua tenda,

nem tampouco os pastores ali

farão deitar os seus rebanhos.

21 Mas as feras do deserto

repousarão ali,

e as suas casas se encherão

de horríveis animais;

e ali habitarão os avestruzes,

e os sátiros pularão ali.

22 E os animais selvagens das

ilhas uivarão em suas casas vazias,

como também os chacais nos seus

palácios de prazer;

pois bem perto já vem

chegando o seu tempo,

e os seus dias não se prolongarão.

1 Όραμα του Ησαΐα, γιου του Αμώς, για τη Βαβυλώνα.

Ο Κύριος λέει: 2 «Σημαία σηκώστε πάνω στο όρος το γυμνό, φωνάξτε τους αφοσιωμένους μου, κάντε σινιάλο με το χέρι σας, να μπουν στις πύλες των αρχόντων. 3 Εγώ πρόσταξα τους ήρωές μου, τους ζηλωτές, αυτούς που με δοξολογούν μ’ ενθουσιασμού κραυγές, τους κάλεσα να πραγματώσουν την οργή μου».

4 Άκου! Βοή επάνω στα βουνά σαν από λαό πολύ! Άκου! Αχολοή από βασίλεια, από έθνη συναγμένα. Ο Κύριος του σύμπαντος επιθεωρεί το στράτευμα που είν’ έτοιμο για μάχη. 5 Έρχονται από χώρα μακρινή, από τις άκρες τ’ ουρανού, ο Κύριος και της οργής του τα όργανα, για να ερημώσουν όλη αυτή τη χώρα.

6 Θρηνήστε! Πλησιάζει η ημέρα της κρίσεως του Κυρίου· θα ’ρθεί σαν συμφορά απ’ τον Παντοδύναμο. 7 Γι’ αυτό όλα τα χέρια θα παραλύσουν και θα δειλιάσει κάθε ανθρώπινη καρδιά. 8 Θα τρομάξουν· φόβοι και πόνοι θα τους κυριέψουν· θα σφαδάζουν σαν τη γυναίκα που γεννάει, ο ένας τον άλλον θα κοιτούν εμβρόντητοι, και φλογισμένα θα ’ναι τα πρόσωπά τους.

9 Έρχεται, νάτην η Ημέρα του Κυρίου! Μέρα σκληρή και οργισμένη, μέρα του φλογερού θυμού, που θα ερημώσει όλη τη χώρα και θα εξοντώσει τους αμαρτωλούς σ’ αυτήν. 10 Τα άστρα τ’ ουρανού κι οι αστερισμοί του δεν θα δώσουν το φως τους πια. Θα σκοτιστεί ο ήλιος απ’ τη στιγμή που ανατέλλει, και η σελήνη δεν θα δώσει πια το φως της.

11 Ο Κύριος λέει: «Θα τιμωρήσω όλη τη γη για την κακία της και για την ανομία των ασεβών· θα βάλω τέλος στην υπεροψία των αλαζόνων και θα τσακίσω των τυράννων την έπαρση. 12 Θα κάνω τους ανθρώπους να γίνουνε πιο σπάνιοι κι απ’ το καθάριο μάλαμα, πιο σπάνιοι κι απ’ το χρυσάφι της Οφείρ».

13 Οι ουρανοί θα τρέμουν και θα τραντάζεται συθέμελα η γη, όταν θα οργιστεί ο Κύριος του σύμπαντος, τη μέρα του θυμού του. 14 Τότε, σαν το ζαρκάδι το κυνηγημένο και σαν κοπάδι αποίμαντο, καθένας θα επιστρέφει στο λαό του, στη χώρα του θα καταφεύγει. 15 Όποιον θα τύχει να τον βρουν, κόσκινο θα τον κάνουν με τα βέλη· κι όποιος τύχει να συλληφθεί, θα τον σφάζουν επί τόπου. 16 Τα βρέφη τους θα εξοντωθούν μπροστά στα μάτια τους, τα σπίτια τους θα λεηλατηθούν και οι γυναίκες τους θ’ ατιμαστούν.

17 Ο Κύριος λέει: «Θα ξεσηκώσω εναντίον τους τους Μήδους, που δεν εξαγοράζονται με ασήμι και το χρυσάφι δεν το λογαριάζουνε. 18 Τα τόξα τους θα εξοντώσουνε τους έφηβους. Αλύπητοι θα είναι για τα βρέφη, ούτε θ’ αφήσουν να γλιτώσουνε τ’ ανήλικα παιδιά».

19 Κι η Βαβυλώνα, στολίδι στα βασίλεια ανάμεσα, η λαμπρή δόξα των Χαλδαίων, θα γίνει όπως τα Σόδομα κι όπως τα Γόμορρα, που τα κατέστρεψε ο Θεός. 20 Δε θα την κατοικήσουν ποτέ πια, ούτε και θα κατασκηνώσει εκεί κανείς, σε όλους τους αιώνες. Εκεί νομάδες δεν θα στήσουν τις σκηνές τους, μηδέ βοσκοί θα σταματήσουν τα κοπάδια τους. 21 Μόνο θηρία της ερημιάς εκεί θα ’χουν φωλιές και τα σπίτια της θα γεμίσουν κουκουβάγιες. Οι στρουθοκάμηλοι εκεί θα κατοικούνε και θα χορεύουν δαίμονες τραγόμορφοι.*δαίμονες τραγόμορφοι. Βλ. Γλωσ. «Αζαζήλ».22 Στ’ ανάκτορά της θα ουρλιάζουν ύαινες και μες στους πύργους της χαράς, τσακάλια. Το τέλος της Βαβυλώνας θα ’ρθει σύντομα· οι μέρες της είναι μετρημένες.