1 Assim diz o Senhor:

O céu é o meu trono,

e a terra o escabelo dos meus pés;

que casa me edificaríeis vós?

E qual seria o lugar

do meu descanso?

2 Porque a minha mão fez todas estas coisas,

e assim todas elas foram feitas,

diz o Senhor;

mas para esse olharei,

para o pobre

e abatido de espírito,

e que treme

da minha palavra.

3 Quem mata um boi é como o que tira a vida de um homem;

quem sacrifica um cordeiro é como o que degola um cão;

quem oferece uma oblação é como o que oferece sangue de porco;

quem queima incenso

em memorial é como o que bendiz a um ídolo;

também estes escolhem os seus próprios caminhos,

e a sua

alma se deleita nas suas abominações.

4 Também eu escolherei as suas calamidades,

farei vir sobre eles os seus temores;

porquanto clamei

e ninguém respondeu,

falei e não escutaram;

mas fizeram o que era mau aos meus olhos,

e escolheram aquilo

em que eu

não tinha

prazer.

5 Ouvi a palavra do Senhor,

os que tremeis

da sua palavra. Vossos irmãos,

que vos odeiam

e que

para longe vos lançam por amor

do meu nome, dizem:

Seja glorificado o Senhor,

para que vejamos a vossa alegria;

mas eles

serão

confundidos.

6 Uma voz de grande rumor virá

da cidade, uma voz

do templo, a voz do Senhor,

que dá o pago aos

seus inimigos.

7 Antes que estivesse de parto,

deu à luz; antes

que lhe viessem as dores,

deu à luz um menino.

8 Quem jamais ouviu tal

coisa? Quem viu coisas

semelhantes? Poder-se-ia fazer nascer uma terra num só dia? Nasceria uma nação

de uma só vez?

Mas Sião esteve

de parto

e já deu

à luz seus

filhos.

9 Abriria eu a madre,

e não geraria? diz o Senhor;

geraria eu,

e fecharia

a madre?

diz o teu Deus.

10 Regozijai-vos com Jerusalém,

e alegrai-vos por ela,

vós todos os que a amais;

enchei-vos por ela de alegria,

todos os

que por ela pranteastes;

11 Para que mameis,

e vos farteis dos peitos

das suas consolações;

para que sugueis,

e vos deleiteis

com a abundância da sua glória.

12 Porque assim diz o Senhor:

Eis que estenderei

sobre ela a paz

como um rio,

e a glória dos gentios

como um ribeiro que transborda;

então mamareis,

ao colo vos trarão,

e sobre os joelhos

vos afagarão.

13 Como alguém a quem consola sua mãe,

assim eu vos consolarei;

e em Jerusalém vós

sereis consolados.

14 E vós vereis

e alegrar-se-á o vosso coração,

e os vossos ossos reverdecerão

como a erva tenra;

então a mão

do Senhor será notória aos seus servos,

e ele se indignará

contra os seus

inimigos.

15 Porque, eis que o Senhor virá

com fogo;

e os seus carros

como um torvelinho;

para tornar a sua ira

em furor, e a sua repreensão

em chamas de fogo.

16 Porque com fogo e

com a sua espada entrará o Senhor

em juízo com toda a carne;

e os mortos

do Senhor serão

multiplicados.

17 Os que se santificam, e se purificam, nos jardins uns após outros; os que comem carne de porco, e a abominação, e o rato, juntamente serão consumidos, diz o Senhor.

18 Porque conheço as suas obras e os seus pensamentos; vem o dia em que ajuntarei todas as nações e línguas; e virão e verão a minha glória. 19 E porei entre eles um sinal, e os que deles escaparem enviarei às nações, a Társis, Pul, e Lude, flecheiros, a Tubal e Javã, até às ilhas de mais longe, que não ouviram a minha fama, nem viram a minha glória; e anunciarão a minha glória entre os gentios. 20 E trarão a todos os vossos irmãos, dentre todas as nações, por oferta ao Senhor, sobre cavalos, e em carros, e em liteiras, e sobre mulas, e sobre dromedários, trarão ao meu santo monte, a Jerusalém, diz o Senhor; como quando os filhos de Israel trazem as suas ofertas em vasos limpos à casa do Senhor. 21 E também deles tomarei a alguns para sacerdotes e para levitas, diz o Senhor.

22 Porque, como os novos céus,

e a nova terra,

que hei de fazer,

estarão diante da minha face,

diz o Senhor,

assim também há

de estar a vossa posteridade

e o vosso nome.

23 E será que desde uma lua nova até

à outra,

e desde um sábado até

ao outro,

virá toda a carne a adorar perante mim,

diz o Senhor.

24 E sairão, e verão os cadáveres dos homens que prevaricaram contra mim; porque o seu verme nunca morrerá, nem o seu fogo se apagará; e serão um horror a toda a carne.

1 Ο Κύριος λέει: «Θρόνος μου είν’ ο ουρανός και υποπόδιό μου η γη. Τι είδους κατοικία μπορείτε εσείς να μου οικοδομήσετε, τι είδους τόπο για να μείνω εκεί; 2 Αυτά όλα τα ’κανε το χέρι μου κι οφείλουνε σ’ εμένα την ύπαρξή τους. Μα εγώ στον ταπεινό ρίχνω το βλέμμα μου, στον πονεμένο, και σ’ αυτόν όπου το λόγο μου φοβάται.

3 »Κάποιος για μένα θυσιάζει βόδι κι ο ίδιος πάλι σφάζει άνθρωπο. Θυσία μού προσφέρει ένα αρνί κι ο ίδιος μετά σκοτώνει κι έναν σκύλο. Καρπούς μού προσφέρει από τη μια, κι από την άλλη αίμα χοίρου. Σ’ εμένα καίει λιβάνι προσφοράς, ο ίδιος που τα είδωλα τιμάει. Αυτοί οι άνθρωποι διαλέγουν ένα δικό τους τρόπο για να ζούνε και βρίσκουν ευχαρίστηση στα είδωλα τα βδελυρά, που εγώ μισώ. 4 Γι’ αυτό κι εγώ αποφασίζω να τους ταλαιπωρήσω και να τους κάνω να υποστούν όλα όσα φοβούνται. Εγώ καλούσα και κανείς δεν απαντούσε, μιλούσα μα αυτοί δεν άκουγαν. Κάνανε ό,τι θεωρώ εγώ κακό, και προτιμούσαν αυτό που με δυσαρεστεί».

5 Ακούστε τι λέει ο Κύριος, εσείς όλοι που τρέμετε στο λόγο του:

«Υπάρχουν συμπατριώτες σας που σας μισούν και σας αποφεύγουν επειδή είστε πιστοί σ’ εμένα: "ας δείξει ο Κύριος τη δύναμή του", λένε ειρωνικά, "να σας δούμε να πανηγυρίζετε", αλλά οι ίδιοι θα ταπεινωθούν.

6 »Ακούστε τις φωνές, το θόρυβο που έρχεται απ’ την πόλη! Ακούστε φωνές που ’ρχονται απ’ το ναό! Είναι του ίδιου του Κυρίου η φωνή, που τιμωρεί αντάξια τους εχθρούς του.

7,8 »Είδε ποτέ κανείς ή άκουσε γυναίκα ξάφνου να γεννά, δίχως να ’χει κοιλοπονέσει; Μπορεί ένα έθνος μονομιάς να γεννηθεί, μια χώρα να δημιουργηθεί σε μια μονάχα μέρα; Μα τώρα η μάνα Σιών, μόλις θα αισθανθεί τους πόνους της, αμέσως θα γεννήσει τα παιδιά της. 9 Εγώ που φέρνω τη γυναίκα ως την ώρα της, πώς θα την εμποδίσω να γεννήσει; Αν είμαι εγώ που ετοιμάζω κάθε γέννηση, πώς μπορώ εγώ και να τη σταματήσω, εγώ, ο Κύριος ο Θεός σας;

10 »Χαρείτε με την Ιερουσαλήμ μαζί, σκιρτήστε γι’ αυτήν, όσοι την αγαπάτε! Φωνάξτε τώρα από χαρά μαζί της, όλοι εσείς που πενθούσατε γι’ αυτήν, 11 για να γευθείτε μ’ ευχαρίστηση τη δόξα της, όπως χορταίνει το παιδί που στους μαστούς της μάνας του θηλάζει. 12 Εγώ θα σας νοιαστώ και θα σας θρέψω όπως η μάνα το βυζασταρούδι της, που το κρατάει στην αγκαλιά και το χαϊδολογάει μες στην ποδιά της. 13 Όπως η μάνα το παιδί της παρηγορεί, έτσι κι εγώ θα σας παρηγορήσω με τη χαρά της Ιερουσαλήμ. 14 Όταν αυτό το δείτε, η καρδιά σας θα γεμίσει από χαρά· το γέρικο κορμί σας θα ξανάβρει τη ζωή καθώς την άνοιξη θεριεύει η χλόη».

Ναι, ο Κύριος θα φανερώσει τη δύναμή του στους πιστούς του, μα στους εχθρούς του θα δείξει το θυμό του. 15 Θα ξεπροβάλει ο Κύριος μέσα απ’ τη φωτιά και τ’ άρματά του θα ’ναι σαν τον ανεμοστρόβιλο. Θα εκδηλώσει το θυμό του με μανία, την απειλή του με αστραπές. 16 Ο Κύριος με το ξίφος του το πύρινο κάθε άνθρωπο θα κρίνει. Και πολλοί θα ’ναι οι εξολοθρευμένοι απ’ αυτόν.

17 Και λέει ο Κύριος: «Αυτοί που κάνουν καθαρμούς και ετοιμάζονται μες στους ειδωλολατρικούς κήπους για να μπουν, αυτοί που μια ιέρεια ακολουθούν που μες στη μέση στέκεται, αυτοί που τρώνε κρέας χοιρινό, το κρέας των ερπετών ή και των ποντικιών, όλοι αυτοί θα εξοντωθούν.*Ειδωλολατρικές τελετουργίες, πιθανώς γύρω από κάποιο άγαλμα της Ασερά, θεάς της γονιμότητας, οι οποίες δεν είναι αρκετά γνωστές.18 Γνωρίζω ακριβώς τις πράξεις και τα σχέδιά τους».

Ο Κύριος λέει: «Έρχεται καιρός, που όλα τα έθνη, όποια γλώσσα κι αν μιλούν, θα τα συνάξω και θα ’ρθούνε για να δουν τη δόξα μου. 19 Σημείο θα τους δώσω της εξουσίας μου. Αυτούς που θα ’χουν διασωθεί θα τους στείλω στα έθνη να διακηρύξουνε τη δόξα μου: στη Θαρσείς, στην Πουλ, στη Λουδ, στη Μεσέχ, στην Τουβάλ και στην Ιαυάν, σε χώρες μακρινές, που τίποτα δεν έχουν μάθει για μένα, ούτε έχουν δει τη δόξα μου.*Θαρσείς. Πιθανώς περιοχή της Ισπανίας – Πουλ Η Πουτ περιοχή της Αφρικής κοντά στην Αιθιοπία, πιθανώς η Ερυθραία – Λουδ. Περιοχή κοντά στην Αίγυπτο, μη επαρκώς γνωστή – Μεσέχ...Τουβάλ: Χώρες της Μικράς Ασίας, πιθανόν στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας – Ιαυάν. Η Ελλάδα και τα νησιά της.

20 »Θα φέρουν πίσω όλους τους συμπατριώτες σας, απ’ όλα τα έθνη, προσφορά σ’ εμένα τον Κύριο, πάνω σε άλογα και σε άρματα, σε αμάξια σκεπαστά και σε μουλάρια και καμήλες, στο άγιο μου βουνό στην Ιερουσαλήμ, καθώς εσείς οι Ισραηλίτες την προσφορά σας φέρνετε στο ναό μου μέσα σε σκεύη καθαρά. 21 Μερικούς μάλιστα από αυτούς θα τους κάνω ιερείς μου και λευίτες.

22 »Όπως θα υπάρχουν πάντα ενώπιόν μου ο καινούριος ουρανός κι η γη η καινούρια, που εγώ θα δημιουργήσω, έτσι θα διαιωνίζονται οι απόγονοί σας και το δικό σας όνομα. Εγώ ο Κύριος το λέω. 23 Κάθε νουμηνία και κάθε Σάββατο θα έρχονται όλοι οι άνθρωποι και θα με προσκυνούν. 24 Βγαίνοντας έξω θα μπορούν να δουν τα πτώματα εκείνων που εναντίον μου επαναστάτησαν, γιατί τα βάσανά τους ποτέ δεν θα ’χουν τελειωμό και η φωτιά αιώνια θα τους καίει. Σε κάθε άνθρωπο αηδία θα προκαλούν».