1 Consolai,

consolai o meu povo,

diz o vosso Deus.

2 Falai benignamente a Jerusalém,

e bradai-lhe

que já a sua milícia é acabada,

que a sua iniquidade está expiada

e que já recebeu

em dobro da mão do Senhor,

por todos os

seus pecados.

3 Voz do que clama no deserto:

Preparai o caminho

do Senhor;

endireitai

no ermo vereda a nosso Deus.

4 Todo o vale será exaltado,

e todo o monte

e todo o outeiro será abatido;

e o que é torcido se endireitará,

e o que é áspero

se aplainará.

5 E a glória do Senhor se manifestará,

e toda a carne juntamente a verá,

pois a boca

do Senhor o disse.

6 Uma voz diz: Clama;

e alguém disse:

Que hei

de clamar? Toda a carne é erva

e toda a sua beleza

como a flor do campo.

7 Seca-se a erva, e cai a flor,

soprando nela o Espírito do Senhor.

Na verdade o povo é erva.

8 Seca-se a erva, e cai a flor,

porém a palavra

de nosso Deus subsiste eternamente.

9 Tu, ó Sião,

que anuncias boas novas,

sobe a um monte alto. Tu,

ó Jerusalém,

que anuncias boas novas,

levanta a tua voz fortemente;

levanta-a, não temas,

e dize às cidades de Judá:

Eis aqui está o vosso Deus.

10 Eis que o Senhor Deus virá

com poder

e seu braço dominará por ele;

eis que o seu galardão está

com ele,

e o seu salário diante

da sua face.

11 Como pastor apascentará o seu rebanho;

entre os seus braços recolherá os cordeirinhos,

e os levará

no seu regaço;

as que amamentam

guiará

suavemente.

12 Quem mediu na concha

da sua mão as águas,

e tomou a medida

dos céus aos palmos,

e recolheu numa medida o pó

da terra e pesou os montes

com peso e os outeiros

em balanças?

13 Quem guiou o Espírito

do Senhor, ou

como seu conselheiro

o ensinou?

14 Com quem tomou ele conselho,

que lhe desse entendimento,

e lhe ensinasse o caminho

do juízo,

e lhe ensinasse conhecimento,

e lhe mostrasse o caminho

do entendimento?

15 Eis que as nações são consideradas por ele

como a gota de um balde,

e como o pó miúdo

das balanças;

eis que ele levanta as ilhas

como a uma coisa

pequeníssima.

16 Nem todo o Líbano basta

para o fogo,

nem os seus animais bastam

para holocaustos.

17 Todas as nações são

como nada perante ele;

ele as considera menos do

que nada e como uma coisa vã.

18 A quem, pois,

fareis semelhante a Deus,

ou com

que o comparareis?

19 O artífice funde a imagem,

e o ourives a cobre

de ouro, e forja

para ela cadeias de prata.

20 O empobrecido, que

não pode oferecer tanto,

escolhe madeira que não se apodrece;

artífice sábio busca,

para gravar uma imagem

que não se pode mover.

21 Porventura

não sabeis? Porventura

não ouvis,

ou desde o princípio

não se vos notificou,

ou não atentastes

para os

fundamentos

da terra?

22 Ele é o que está assentado

sobre o círculo da terra,

cujos moradores são

para ele como gafanhotos;

é ele o que estende os céus

como cortina,

e os desenrola como tenda,

para neles habitar;

23 O que reduz a nada os príncipes,

e torna

em coisa vã os juízes

da terra.

24 E mal se tem plantado,

mal se tem semeado,

e mal se tem enraizado

na terra o seu tronco,

já se secam,

quando ele sopra sobre eles,

e um tufão os leva

como a pragana.

25 A quem, pois,

me fareis semelhante,

para que eu lhe seja

igual? Diz o Santo.

26 Levantai ao alto os vossos olhos,

e vede quem criou estas coisas;

foi aquele

que faz sair o exército delas segundo o seu número;

ele as chama a todas pelos seus nomes;

por causa da grandeza

das suas forças,

e porquanto é forte em poder,

nenhuma delas

faltará.

27 Por que dizes, ó Jacó,

e tu falas, ó Israel:

O meu caminho está encoberto

ao Senhor,

e o meu juízo passa despercebido

ao meu Deus?

28 Não sabes, não ouviste

que o eterno Deus, o Senhor,

o Criador dos fins da terra,

nem se cansa

nem se fatiga? É insondável

o seu entendimento.

29 Dá força ao cansado,

e multiplica as forças ao

que não tem nenhum vigor.

30 Os jovens se cansarão

e se fatigarão,

e os moços certamente cairão;

31 Mas os que esperam

no Senhor renovarão as forças,

subirão com asas como águias;

correrão, e não se cansarão;

caminharão, e não se fatigarão.

1 «Παρηγορείτε, παρηγορείτε το λαό μου», λέει ο Θεός σας. 2 «Βεβαιώστε την Ιερουσαλήμ και φωνάξτε της ότι τέλειωσε της δουλείας της ο καιρός, ότι η ανομία της συγχωρήθηκε, ότι τιμωρήθηκε από τον Κύριο με το παραπάνω, για όλες τις αμαρτίες της».

3 Ακούστε! Κάποιος φωνάζει: «Ετοιμάστε στην έρημο ένα δρόμο για τον Κύριο, ισιώστε εκεί το δρόμο να περάσει ο Θεός μας. 4 Κάθε φαράγγι ας υψωθεί, κάθε βουνό και κάθε λόφος ας χαμηλώσει· το έδαφος το ανώμαλο ας γίνει πεδιάδα και τα μέρη τ’ απόκρημνα, κοιλάδα. 5 Τότε η δόξα του Κυρίου θα φανερωθεί και θα τη δουν ταυτόχρονα όλοι οι άνθρωποι, γιατί ο Κύριος ο ίδιος μίλησε».

6 Μια φωνή λέει: «Φώναξε!» Κι εγώ ρωτάω: «Τι να φωνάξω;» «Ότι ο κάθε άνθρωπος είναι σαν το χορτάρι», μού απαντά η φωνή, «κι η δόξα του όλη φευγαλέα σαν το αγρολούλουδο. 7 Το χορτάρι ξεραίνεται, μαραίνεται ο ανθός, όταν απάνω του φυσήξει του Κυρίου η πνοή –πραγματικά, χορτάρι είν’ ο λαός. 8 Το χορτάρι ξεραίνεται, μαραίνεται ο ανθός, μα ο λόγος του Θεού μας μένει αιώνια».

9 Ανέβα πάνω σε ψηλό βουνό, Σιών, και διακήρυξε τη χαρμόσυνη αγγελία. Βάλε φωνή με δύναμη, Ιερουσαλήμ, και διακήρυξε τα νέα τα ευχάριστα. Φώναξε, μη φοβάσαι! Στις πόλεις του Ιούδα πες: «Να ο Θεός σας! 10 Ο Κύριος, ο Θεός, έρχεται να εξουσιάσει με δύναμη. Φέρνει μαζί του αυτό που κέρδισε.*αυτό που κέρδισε. Ενν. ο λαός του Ισραήλ, τον οποίο λύτρωσε.11 Καθώς βοσκός βοσκάει το κοπάδι του· το συναθροίζει με το χέρι του· βαστάει στο στήθος του τ’ αρνάκια, και τις μανάδες τους προσεκτικά τις οδηγεί».

12 Ποιος τα νερά της θάλασσας μπόρεσε ποτέ με τη χούφτα να μετρήσει, τα ουράνια να υπολογίσει με τη σπιθαμή, να βάλει σε σακί της γης το χώμα, με την πλάστιγγα να ζυγίσει τα βουνά ή με τη ζυγαριά τους λόφους; 13 Ποιος μπορεί να κατανοήσει το Πνεύμα του Κυρίου, και ποιος μπορεί να τον διδάξει ή να του δώσει συμβουλές; 14 Ποιον συμβουλεύτηκε για ν’ αποκτήσει ευθυκρισία; ποιος του ’μαθε ν’ ασκεί τη δικαιοσύνη; ποιος του μετέδωσε τη γνώση και ποιος του δίδαξε να ενεργεί με σύνεση; 15 Τι ’ναι τα έθνη; Σαν μια σταγόνα σ’ έναν κάδο με νερό, σαν κόκκος σκόνης πάνω στην πλάστιγγα. Πόσο ζυγίζουν τα νησιά; Όσο της άμμου ο κόκκος. 16 Όλα τα δέντρα του Λιβάνου δεν αρκούν για τη φωτιά ούτε όλα του τα ζωντανά για τ’ ολοκαύτωμα. 17 Όλα τα έθνη είν’ ένα τίποτα μπροστά του· τα λογαριάζει σαν μηδέν, ωσάν μηδαμινότητα.

18 Με ποιον θέλετε να παρομοιάστε το Θεό; Και ποιο ομοίωμα να πείτε πως του μοιάζει; 19 Το είδωλο το χύνει ο τεχνίτης κι ο χρυσοχόος το επιχρυσώνει και το στολίζει με αλυσίδες αργυρές. 20 Όποιος είναι φτωχός διαλέγει για την προσφορά του ξύλο που δεν το τρώει το σαράκι, κι αναζητάει έναν τεχνίτη ικανόν να του φτιάξει είδωλο που να ’ναι στέρεο.

21 Δεν το μάθατε; Δεν το ακούσατε; Δε σας το είπαν και δεν το καταλάβατε από την αρχή, από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος; 22 Αυτός είναι που κάθεται ψηλά πάνω απ’ τη γη κι οι κάτοικοί της μοιάζουν σαν ακρίδες· αυτός σαν παραπέτασμα τους ουρανούς τεντώνει και τους ξεδιπλώνει σαν να ’τανε σκηνή για κατοικία. 23 Αυτός τους ηγεμόνες τούς εκμηδενίζει κι εξαφανίζει τους κριτές της γης. 24 Μοιάζουν με νεαρά φυτά που τώρα μόλις σπάρθηκαν, που μόλις ρίζωσαν στη γη. Όταν ο Κύριος πάνω τους φυσήξει θα ξεραθούν, κι ο ανεμοστρόβιλος σαν άχυρο θα τους αρπάξει.

25 «Με ποιον θα με παρομοιάσετε, λοιπόν;» λέει ο Άγιος Θεός, «με ποιον θα ταυτιστώ;» 26 Τα μάτια σας σηκώστε στον ουρανό και δέστε· αυτά τ’ αστέρια ποιος τα δημιούργησε, αν όχι αυτός που σε παράταξη σαν στράτευμα τα βγάζει, κι όλα με τ’ όνομά τους τα καλεί; Η δύναμή του τόσο είναι μεγάλη και τέτοια η ισχύς του, ώστε ποτέ δε λείπει ούτ’ ένα τους.

27 Γιατί, λες Ιακώβ και βεβαιώνεις Ισραήλ, ότι ο Κύριος αγνοεί τις συμφορές σας και πως δε νοιάζεται για να σας αποδώσει το δίκιο σας; 28 Δεν ξέρετε, δε μάθατε; Ο Κύριος είν’ ο αιώνιος Θεός· της γης τα πέρατα δημιούργησε. Ούτε κουράζεται ούτε εξασθενεί, και η σοφία του είναι ανεξερεύνητη. 29 Στους κουρασμένους δίνει δύναμη, στεριώνει τους αδύνατους. 30 Ακόμα και οι νέοι κουράζονται κι εξασθενούν, τα παλικάρια τα γερά σκοντάφτουνε και πέφτουν. 31 Μα εκείνοι που στον Κύριο ελπίζουν, ανανεώνουν τις δυνάμεις τους· φτερά αποκτούνε σαν του αϊτού, τρέχουν χωρίς να εξασθενούν, βαδίζουνε δίχως και ν’ αποσταίνουν.