1 Levanta-te, resplandece,

porque vem a tua luz,

e a glória do Senhor vai nascendo

sobre ti;

2 Porque eis

que as trevas cobriram a terra,

e a escuridão os povos;

mas sobre ti o Senhor virá surgindo,

e a sua glória

se verá

sobre ti.

3 E os gentios caminharão

à tua luz,

e os reis

ao resplendor

que te nasceu.

4 Levanta em redor os teus olhos,

e vê; todos estes já se ajuntaram,

e vêm a ti; teus filhos virão

de longe,

e tuas filhas serão criadas ao teu lado.

5 Então o verás,

e serás iluminado,

e o teu coração estremecerá

e se alargará;

porque a abundância

do mar se tornará a ti,

e as riquezas

dos gentios virão a ti.

6 A multidão de camelos te cobrirá,

os dromedários de Midiã e Efá;

todos virão de Sabá;

ouro e incenso trarão,

e publicarão os louvores

do Senhor.

7 Todas as ovelhas

de Quedar se congregarão a ti;

os carneiros

de Nebaiote te servirão;

com agrado subirão

ao meu altar,

e eu glorificarei a casa

da minha glória.

8 Quem são estes que vêm voando

como nuvens, e

como pombas às

suas janelas?

9 Certamente as ilhas me aguardarão,

e primeiro os navios

de Társis,

para trazer teus filhos

de longe,

e com eles a sua prata

e o seu ouro, para o nome

do Senhor teu Deus,

e para o Santo de Israel,

porquanto ele te glorificou.

10 E os filhos

dos estrangeiros edificarão os teus muros,

e os seus reis te servirão;

porque no meu furor te feri,

mas na minha

benignidade tive misericórdia

de ti.

11 E as tuas portas estarão abertas

de contínuo, nem de dia

nem de noite se fecharão;

para que tragam a ti as riquezas

dos gentios,

e, conduzidos

com elas,

os seus reis.

12 Porque a nação e o reino

que não te servirem perecerão;

sim, essas nações serão

de todo assoladas.

13 A glória do Líbano virá a ti;

a faia, o pinheiro,

e o álamo conjuntamente,

para ornarem o lugar

do meu santuário,

e glorificarei o lugar

dos meus pés.

14 Também virão a ti, inclinando-se,

os filhos dos que te oprimiram;

e prostrar-se-ão às plantas

dos teus pés todos os que te desprezaram;

e chamar-te-ão a cidade

do Senhor,

a Sião do Santo de Israel.

15 Em lugar de seres deixada,

e odiada, de modo

que ninguém passava por ti,

far-te-ei uma excelência perpétua,

um gozo

de geração

em geração.

16 E mamarás o leite dos gentios,

e alimentar-te-ás ao peito

dos reis; e saberás

que eu sou o Senhor,

o teu Salvador, e o teu Redentor,

o Poderoso de Jacó.

17 Por cobre trarei ouro,

e por ferro trarei prata,

e por madeira,

bronze, e por pedras,

ferro;

e farei pacíficos os teus oficiais

e justos

os teus

exatores.

18 Nunca mais se ouvirá

de violência na tua terra,

desolação nem destruição

nos teus termos;

mas aos teus muros chamarás Salvação,

e às tuas

portas Louvor.

19 Nunca mais te servirá o sol

para luz do dia nem

com o seu resplendor a lua te iluminará;

mas o Senhor será a tua luz perpétua,

e o teu

Deus a tua

glória.

20 Nunca mais se porá o teu sol,

nem a tua lua minguará;

porque o Senhor será a tua luz perpétua,

e os dias

do teu luto

findarão.

21 E todos os do teu povo serão justos,

para sempre herdarão a terra;

serão renovos por mim plantados,

obra das minhas mãos,

para que eu seja

glorificado.

22 O menor virá a ser mil,

e o mínimo uma nação forte;

eu, o Senhor,

ao seu tempo o

farei prontamente.

1 Ο Κύριος λέει: «Σήκω, Ιερουσαλήμ, ορθώσου και γίνε φως! Γιατί έρχεται το φως σου, απάνω σου η δόξα μου φεγγοβολεί. 2 Τη γη σκοτάδι θα σκεπάσει κι ομίχλη τους λαούς· μα εσένα το δικό μου φως θα σε φωτίζει, θα σε σκεπάζει η δόξα μου. 3 Έθνη θα πάρουνε το δρόμο προς το φως σου, και βασιλιάδες προς τη λάμψη της δικής σου ανατολής.

4 »Φέρε γύρω τα μάτια σου και κοίταξε· όλοι αυτοί έχουν μαζευτεί κι έρχονται προς εσένα. Οι γιοι σου θά ’ρθουν από μακριά και θα κρατούν τις κόρες σου στους ώμους. 5 Τότε θα δεις και θα χαρείς, θα λαχταρά και θα σκιρτά η καρδιά σου· γιατί της θάλασσας ο πλούτος σ’ εσένα θα στραφεί, και των εθνών η δύναμη σ’ εσένα θά ’ρθει.

6 »Καμήλες καραβάνια θα σε σκεπάσουν, νεαρές δρομάδες της Μαδιάμ και της Γεφά. Απ’ τη Σαβά θα έρθουν όλοι οι κάτοικοι με χρυσάφι και λιβάνι και θα διηγούνται τα έργα μου τα θαυμαστά. 7 Τα πρόβατα όλα του Κηδάρ θα μαζευτούν για σένα και τα κριάρια του Νεβαϊώθ για τις θυσίες σου· θυσία ευπρόσδεκτη θ’ ανάβουν στο θυσιαστήριό μου κι εγώ το ναό μου θα τον δοξάσω με την παρουσία μου.

8 »Ποιοι είναι αυτοί, Ιερουσαλήμ, που σαν το σύννεφο πετούν και σαν τα περιστέρια στη φωλιά τους; 9 Ναι, ναι, πλοία συγκεντρώνονται από μακρινούς γιαλούς. Πάνε μπροστά τα πλοία τα μεγάλα και φέρνουν τα παιδιά σου από μακριά, με το ασήμι τους μαζί και το χρυσάφι, για να τιμήσουνε εμένα τον Κύριο το Θεό σου, τον Άγιο Θεό του Ισραήλ. Γιατί εγώ σε δόξασα.

10 »Οι αλλοεθνείς θα ξαναχτίσουνε τα τείχη σου, Ιερουσαλήμ, κι οι βασιλιάδες τους θα σε υπηρετήσουν. Γιατί μες στην οργή μου σε τιμώρησα, αλλά με την αγάπη μου θα σε ελεήσω. 11 Τις πύλες σου θα τις κρατούν πάντα ανοιχτές. Ούτε μέρα θα κλείνουν ούτε νύχτα· για να σου φέρουνε τα πλούτη των εθνών που θα τα οδηγούν οι ίδιοι οι βασιλιάδες τους. 12 Το έθνος και το βασίλειο που δε θα σου δουλέψουν, θα εξολοθρευτούν· αυτά τα έθνη θα καταστραφούν ολότελα.

13 »Τα πεύκα, οι κέδροι και τα κυπαρίσσια, όλη η μεγαλοπρέπεια του όρους του Λιβάνου, σ’ εσένα θα ’ρθουνε, τον τόπο μου τον άγιο να λαμπρύνουν. Τον τόπο θα δοξάσω όπου πατούν τα πόδια μου. 14 Σ’ εσένα θα ’ρθουνε σκυφτά τα παιδιά εκείνων που σε καταπίεζαν· όλοι όσοι σε περιφρονούσαν θα πέσουνε στα πόδια σου και θα σε ονομάζουνε "η Πόλη του Κυρίου, η Σιών του Αγίου Θεού του Ισραήλ".

15 »Εγκαταλείφθηκες, Ιερουσαλήμ, μισήθηκες κι έμεινες έρημη και μόνη. Γι’ αυτό κι εγώ σε κάνω την αιώνια περηφάνια, να ’σαι το καύχημα μέσα σε όλες τις γενιές. 16 Το γάλα θα θηλάσεις των εθνών, τους θησαυρούς θα φας των βασιλιάδων. Θα μάθεις πως σωτήρας σου και λυτρωτής σου εγώ είμαι, ο Κύριος, ο ισχυρός του Ιακώβ.

17 »Χρυσάφι, θα σου φέρω αντί για μπρούτζο, ασήμι αντί για σίδερο, χαλκό αντί για ξύλο κι αντί για πέτρα σίδερο. Και θα εγκαταστήσω διοικητή σου την ειρήνη κι απόλυτο άρχοντα τη δικαιοσύνη. 18 Στη χώρα σου δεν θα ακούει πια κανείς για βία, ούτε μέσα στα όριά σου για ερήμωση και για καταστροφή, αλλά τα τείχη σου θα σε προστατεύουν κι οι πύλες σου θα πληθαίνουν το μεγαλείο σου.

19 »Τον ήλιο πια δε θα τον χρειάζεσαι για φως σου την ημέρα, ούτε τη νύχτα τη σελήνη να σε φωτίζει με τη λάμψη της. Γιατί εγώ ο Κύριος θα ’μαι για σένα φως παντοτινό και θα ’μαι εγώ, ο Θεός σου, το μεγαλείο σου. 20 Ο ήλιος σου δεν θα βασιλέψει πια ούτε θα σβήσει η σελήνη σου, γιατί εγώ ο Κύριος θα ’μαι το φως σου το παντοτινό· οι μέρες του πένθους σου θα τελειώσουν.

21 »Μονάχα δίκαιοι, θ’ αποτελούνε το λαό σου, Ιερουσαλήμ, κι αυτοί για πάντα θα κατέχουνε τη γη· αυτοί, βλαστάρι της φυτείας μου, το δημιούργημά μου, θα φανερώνουνε τη δόξα μου. 22 Η πιο μικρή σου οικογένεια χίλια θα έχει μέλη κι η πιο αδύναμη θα γίνει έθνος ισχυρό. Όταν θα ’ρθεί ο καιρός του, εγώ ο Κύριος θα το κάνω γρήγορα να συμβεί».