1 Assim diz o Senhor:

Onde está a carta

de divórcio de vossa mãe,

pela qual eu a repudiei?

Ou quem é o meu credor a quem eu vos tenha vendido?

Eis que por vossas maldades fostes vendidos,

e por vossas

transgressões

vossa mãe

foi repudiada.

2 Por que razão vim eu,

e ninguém apareceu? Chamei,

e ninguém respondeu? Porventura tanto se encolheu a minha mão,

que já não possa remir?

Ou não há mais força

em mim para livrar?

Eis que

com a minha repreensão faço secar o mar,

torno os rios em deserto,

até que cheirem mal os seus peixes,

porquanto

não têm

água e

morrem de sede.

3 Eu visto os céus de negridão,

pôr-lhes-ei um saco para a sua cobertura.

4 O Senhor Deus me deu uma língua erudita,

para que eu saiba dizer a seu tempo uma boa palavra

ao que está cansado. Ele desperta-me todas as manhãs,

desperta-me o ouvido

para que ouça,

como aqueles

que aprendem.

5 O Senhor Deus me abriu os ouvidos,

e eu não fui rebelde;

não me retirei para trás.

6 As minhas costas ofereci aos

que me feriam,

e a minha face aos

que me arrancavam os cabelos;

não escondi a minha face

dos que me afrontavam

e me cuspiam.

7 Porque o Senhor Deus me ajuda,

assim não me confundo;

por isso pus o meu rosto

como um seixo, porque sei que

não serei envergonhado.

8 Perto está o que me justifica;

quem contenderá comigo? Compareçamos juntamente;

quem é meu

adversário?

Chegue-se para mim.

9 Eis que o Senhor Deus me ajuda;

quem há que me condene?

Eis que todos eles

como roupas se envelhecerão,

e a traça os comerá.

10 Quem há entre vós que tema

ao Senhor e ouça a voz

do seu servo? Quando andar em trevas,

e não tiver luz nenhuma,

confie no nome do Senhor,

e firme-se sobre o seu Deus.

11 Eis que todos vós,

que acendeis fogo,

e vos cingis com faíscas,

andai entre as labaredas

do vosso fogo,

e entre as faíscas,

que acendestes. Isto vos sobrevirá

da minha mão,

e em tormentos jazereis.

1 Ο Κύριος λέει: «Νομίζετε πως χώρισα τη μάνα σας; πού είναι το έγγραφο του διαζυγίου; Λέτε ότι δούλους σάς πούλησα στο δανειστή μου. Όχι! Αν πουληθήκατε είναι για τις ανομίες σας· και η μάνα σας διώχτηκε μακριά για τις παραβάσεις σας.

2 »Όταν ήρθα και φώναξα, γιατί δεν ήτανε κανείς εκεί ν’ αποκριθεί; Είναι μήπως μικρό το χέρι μου να δώσει λύτρωση; ή δεν έχω τη δύναμη να σώσω;

»Εγώ με μια μου προσταγή τη θάλασσα ξεραίνω, κάνω τους ποταμούς να γίνουν έρημος· τα ψάρια τους χωρίς νερό ψοφούν. 3 Τους ουρανούς τούς ντύνω με σκοτάδι, τους σκεπάζω με ρούχο πένθιμο».

4 Ο Κύριος, ο Θεός, μού ’δωσε γλώσσα μαθητή, για να μπορούν τα λόγια μου τον κουρασμένο να εμψυχώνουν. Κάθε πρωί με κάνει να περιμένω άπληστα σαν μαθητής τη διδαχή ν’ ακούσω. 5 Ο Κύριος ο Θεός την ακοή μου άνοιξε, κι εγώ δεν αντιστάθηκα ούτε στα πίσω στράφηκα να φύγω. 6 Τη ράχη μου έδωσα σ’ αυτούς που με μαστίγωναν και το σαγόνι μου σ’ αυτούς που μου ξερίζωναν τα γένια· δεν έκρυψα το πρόσωπό μου όταν με βρίζανε και μ’ έφτυναν.

7 Ο Κύριος όμως ο Θεός θα με βοηθήσει· γι’ αυτό και δε θα ντροπιαστώ. Γι’ αυτό και σκλήρυνα το πρόσωπό μου, να γίνει σαν την πέτρα που δεν αισθάνεται, και ξέρω πως δε θ’ απογοητευτώ. 8 Αυτός, που θα με δικαιώσει είναι κοντά· μαζί μου ποιος θ’ αντιδικήσει; Ας παρουσιαστούμε στο δικαστήριο μαζί! Ποιος θα ’ναι αντίδικός μου; Ας με πλησιάσει.

9 Ο Κύριος ο Θεός θα με βοηθήσει· ποιος, λοιπόν, θα με βγάλει ένοχο; Καθώς το ρούχο θα παλιώσουν όλοι τους, ο σκόρος θα τους φάει. 10 Όποιος ανάμεσά σας σέβεται τον Κύριο, του δούλου του ας υπακούσει τη φωνή. Ακόμη κι αν βαδίζει στο σκοτάδι χωρίς καθόλου φως, στ’ όνομα του Κυρίου ας εμπιστεύεται κι ας βρίσκει στήριγμα στο Θεό του. 11 Κι όλοι εσείς που ανάβετε φωτιές και σκορπάτε γύρω την καταστροφή με τους δαυλούς σας, θ’ αφανιστείτε από τη φλόγα της δικής σας της φωτιάς και απ’ τους δαυλούς που εσείς οι ίδιοι ανάψατε. Ετούτο από τον Κύριο θα σας συμβεί: Θα πέσετε κάτω βαθιά στον τόπο των βασάνων.