1 Ai da coroa de soberba

dos bêbados de Efraim,

cujo glorioso ornamento é como

a flor que cai,

que está sobre a cabeça do

fértil vale dos vencidos do vinho.

2 Eis que o Senhor tem um forte

e poderoso;

como tempestade de saraiva,

tormenta destruidora,

e como tempestade

de impetuosas águas

que transbordam,

ele, com a mão,

derrubará por terra.

3 A coroa de soberba

dos bêbados de Efraim

será pisada aos pés.

4 E a flor caída do seu

glorioso ornamento,

que está sobre a cabeça

do fértil vale,

será como o fruto temporão

antes do verão, que,

vendo-o alguém, e

tendo-o ainda na mão, o engole.

5 Naquele dia o Senhor

dos Exércitos será por

coroa gloriosa,

e por diadema formosa,

para os restantes de seu povo.

6 E por espírito de juízo,

para o que se

assenta a julgar,

e por fortaleza para os

que fazem recuar a

peleja até à porta.

7 Mas também estes

erram por causa do vinho,

e com a bebida

forte se desencaminham; até

o sacerdote

e o profeta erram

por causa da bebida

forte; são absorvidos

pelo vinho;

desencaminham-se

por causa da bebida

forte; andam

errados na visão e

tropeçam no juízo.

8 Porque todas as suas mesas

estão cheias de vômitos e imundícia,

e não há lugar limpo.

9 A quem, pois,

se ensinaria o

conhecimento? E

a quem se daria

a entender doutrina?

Ao desmamado do leite,

e ao arrancado

dos seios?

10 Porque é mandamento sobre mandamento,

mandamento sobre mandamento,

regra sobre regra, regra sobre regra,

um pouco aqui, um pouco ali.

11 Assim por lábios

gaguejantes,

e por outra língua,

falará a este povo.

12 Ao qual disse: Este é

o descanso,

dai descanso ao cansado;

e este é o refrigério;

porém não quiseram ouvir.

13 Assim, pois, a palavra do Senhor

lhes será mandamento sobre mandamento,

mandamento sobre mandamento,

regra sobre regra,

regra sobre regra,

um pouco aqui, um pouco ali;

para que vão, e caiam para trás,

e se quebrantem e se enlacem,

e sejam presos.

14 Ouvi, pois,

a palavra do Senhor,

homens escarnecedores,

que dominais este povo

que está em Jerusalém.

15 Porquanto dizeis:

Fizemos aliança com a morte,

e com o inferno fizemos acordo;

quando passar o dilúvio do açoite,

não chegará a nós,

porque pusemos a mentira

por nosso refúgio,

e debaixo da falsidade nos escondemos.

16 Portanto assim diz o Senhor Deus:

Eis que eu assentei em Sião uma pedra,

uma pedra já provada, pedra preciosa de esquina, que está bem

firme e fundada;

aquele que crer não se apresse.

17 E regrarei o juízo pela linha, e a justiça pelo prumo,

e a saraiva varrerá o refúgio da mentira, e as águas cobrirão o esconderijo.

18 E a vossa aliança com a

morte se anulará;

e o vosso acordo com o inferno

não subsistirá;

e, quando o dilúvio do açoite passar,

então sereis por ele pisados.

19 Desde que comece a passar,

vos arrebatará,

porque manhã após manhã passará,

de dia e de noite;

e será que somente o ouvir tal

notícia causará grande turbação.

20 Porque a cama será tão curta

que ninguém se poderá estender nela;

e o cobertor tão estreito

que ninguém se

poderá cobrir com ele.

21 Porque o Senhor se levantará

como no monte Perazim,

e se irará,

como no vale de Gibeão,

para fazer a sua obra,

a sua estranha obra,

e para executar o seu ato,

o seu estranho ato.

22 Agora, pois,

não mais escarneçais,

para que vossos grilhões

não se façam mais fortes;

porque já ao Senhor Deus

dos Exércitos ouvi falar

de uma destruição,

e essa já está determinada

sobre toda a terra.

23 Inclinai os ouvidos,

e ouvi a minha voz;

atendei bem

e ouvi o meu discurso.

24 Porventura lavra

todo o dia o

lavrador,

para semear? Ou abre

e desterroa todo o dia

a sua terra?

25 Não é antes assim:

quando já tem nivelado a sua superfície,

então espalha nela ervilhaca,

e semeia cominho;

ou lança nela do melhor trigo,

ou cevada escolhida, ou centeio,

cada qual no seu lugar?

26 O seu Deus o ensina,

e o instrui acerca do que há de fazer.

27 Porque a ervilhaca

não se trilha com trilho,

nem sobre o cominho

passa roda de carro;

mas com uma vara

se sacode a

ervilhaca,

e o cominho com um pau.

28 O trigo é esmiuçado,

mas não se trilha

continuamente,

nem se esmiúça com

as rodas do seu carro,

nem se quebra com

os seus cavaleiros.

29 Até isto procede do Senhor

dos Exércitos; porque

é maravilhoso em conselho e

grande em obra.

1 Αλίμονό σας, μεθυσμένοι του Εφραΐμ,*Εφραΐμ. Βλ. υποσ. εις κεφ. 7:2. που το κρασί σάς καταδυναστεύει. Η πόλη σας είν’ όλο αλαζονεία καθώς δεσπόζει σαν λαμπρή κορώνα πάνω στην εύφορη κοιλάδα, καθώς στεφάνι όμορφο απάνω στο κεφάλι σας. Αλλά τα μαραμένα άνθη του θα πέσουν. 2 Γιατί ο Κύριος θα στείλει έναν αντίπαλο ισχυρό και δυνατό. Θα ’ρθει σαν θύελλα με χαλάζι, σαν καταιγίδα καταστροφική, σαν την πλημμύρα απ’ τ’ ουρανού τους καταρράχτες και με μια κίνηση του χεριού του θ’ αναποδογυρίσει τα πάντα στη γη. 3 Τότε θα ποδοπατηθεί το στέμμα της αλαζονείας των μεθυσμένων του Εφραΐμ. 4 Το μαραμένο άνθος της λαμπρής κορώνας του, που δεσπόζει πάνω στην εύφορη κοιλάδα, θα γίνει σαν το πρώιμο σύκο πριν το καλοκαίρι, που όποιος το δει το παίρνει μες στο χέρι του κι αμέσως το καταβροχθίζει.

5 Την ημέρα εκείνη ο Κύριος του σύμπαντος, αυτός θα είναι η λαμπρή κορώνα και τ’ όμορφο διάδημα για όσους από το λαό του θα ’χουν επιζήσει. 6 Αυτός θα δώσει πνεύμα δικαιοσύνης σ’ εκείνους που συνεδριάζουν στο δικαστήριο, γενναιότητα σ’ εκείνους που υπερασπίζονται τις πύλες από τις επιθέσεις του εχθρού.

7 Αλλά και οι προφήτες κι οι ιερείς απ’ το κρασί τρικλίζουν και παραπαίουν απ’ τα μεθυστικά ποτά. Τους παρασάλεψε ο νους απ’ το κρασί, από τα δυνατά ποτά σκοντάφτουν, πλανιούνται στα οράματά τους κι είναι σε σύγχυση όταν εκδίδουν τις αποφάσεις τους. 8 Γεμάτα εμετούς είν’ όλα τα τραπέζια τους, τίποτε καθαρό δεν έχει μείνει.

9 Θυμώνουν εναντίον μου και λένε: «Σε ποιον θέλει αυτός να δώσει μάθημα; Σε βυζανιάρικα που μόλις αποκόπηκαν από της μάνας τους το στήθος; 10 Τι ασυναρτησίες είν’ αυτές που όλο μας λέει;»*Το εβρ. έχει επανάληψη λέξεων που δεν αποδίδουν νόημα και μοιάζουν με συλλαβισμούς μικρών παιδιών.

11 Ε! λοιπόν, ναι, με χείλη που ψελλίζουν και με μια γλώσσα ξένη θα μιλήσει στο λαό αυτόν ο Κύριος. 12 Ο ίδιος σας είχε πει: «Αυτή είναι η ανάπαυση που σας δίνω· εδώ ν’ αναπαυτείτε όσοι είστε κουρασμένοι· εδώ είναι η άνεση». Εσείς όμως δε θέλατε ν’ ακούσετε. 13 Έτσι ο λόγος του Θεού θα ’ναι για σας συνεχείς ασυναρτησίες, ώστε καθώς θα προχωρείτε, να σκοντάφτετε κι ανάποδα να πέφτετε, να τσακιστείτε, να παγιδευτείτε και να πιαστείτε αιχμάλωτοι.

14 Όλοι εσείς οι χλευαστές, που κυβερνάτε το λαό αυτόν της Ιερουσαλήμ, ακούστε τι λέει ο Κύριος: 15 Εσείς νομίζετε πως έχετε κάνει συνθήκη με το θάνατο και συμφωνία με τον άδη και πως η μάστιγα η καταστροφική όταν περάσει δε θα σας αγγίξει. Κάνατε την ψευτιά καταφύγιο και την απάτη κρυψώνα σας. 16 Αλλά ο Κύριος, ο Θεός, λέει: «Εγώ, θα βάλω στη Σιών ένα λιθάρι, λιθάρι στέρεο, πολύτιμο, ακρογωνιαίο, λιθάρι θεμέλιο γερό· όποιος πιστεύει σ’ εμένα δεν θ’ απογοητευτεί. 17 Το δίκαιο θα κάνω μέτρο και τη δικαιοσύνη στάθμη.

»Αλλά το δικό σας το απατηλό καταφύγιο απ’ το χαλάζι θα καταστραφεί και τα νερά θα πλημμυρίσουν το κρησφύγετό σας. 18 Η συνθήκη σας με το θάνατο θ’ ακυρωθεί· η συμφωνία σας με τον άδη δε θ’ αντέξει. Όταν περάσει η μάστιγα η καταστροφική, θα σας σαρώσει. 19 Κάθε φορά που θα περνάει, θα πέφτει απάνω σας. Θα περνάει κάθε πρωί, μέρα και νύχτα· ακόμα και το άκουσμά της θα ’ναι τρομακτικό. 20 Όπως το λέει κι η παροιμία: κοντό θα σου ’ρχεται το κρεβάτι για να ξαπλώσεις, στενό το πάπλωμα να σκεπαστείς». 21 Γιατί ο Κύριος θα εμφανιστεί όπως στο όρος Περασίμ, θα θυμώσει όπως στην κοιλάδα της Γαβαών· και θα πραγματοποιήσει το έργο του, έργο παράδοξο· θα εκτελέσει την πράξη του, πράξη μυστηριώδη. 22 Τώρα, λοιπόν, μη χλευάζετε, για να μη γίνουν σκληρότερα τα δεσμά σας· γιατί εγώ έχω ακούσει από τον Κύριο, το Θεό του σύμπαντος την απόφασή του να καταστρέψει όλη τη γη.

23 Ανοίξτε τ’ αυτιά σας κι ακούστε με, προσέξτε τι έχω να σας πω: 24 Τάχα κάθε μέρα οργώνει ο γεωργός για να σπείρει; κάθε μέρα αυλακώνει και σβαρνίζει το χωράφι του; 25 Όχι. Μόλις εξομαλύνει την επιφάνεια του χωραφιού, σπέρνει άνηθο και κύμινο, βάζει σιτάρι και κριθάρι και βρίζα, το καθένα στη θέση του. 26 Κι είν’ ο Θεός που τον μαθαίνει τι πρέπει να κάνει· αυτός τονε διδάσκει.

27 Δεν αλωνίζουν το άνηθο με αλωνιστικό εργαλείο, ούτε περνούν της άμαξας τη ρόδα πάνω στο κύμινο, αλλά χτυπούν το άνηθο και το κύμινο με ραβδί. 28 Δεν καταστρέφουν το στάρι αλωνίζοντάς το συνέχεια· ξεχωρίζουν το σπόρο απ’ το στάχυ, χωρίς ν’ αφήνουν τους τροχούς της άμαξας και τις οπλές των ζώων να λειώνουν τους σπόρους. 29 Κι αυτό επίσης προέρχεται από τον Κύριο του σύμπαντος. Θαυμαστό το σχέδιό του, μεγάλη η σοφία του!