1 Peso do deserto do mar. Como os tufões de vento do sul, que tudo assolam, ele virá do deserto, de uma terra horrível.

2 Dura visão me foi anunciada:

o pérfido trata perfidamente,

e o destruidor anda

destruindo. Sobe,

ó Elão, sitia, ó Média, que já

fiz cessar todo

o seu gemido.

3 Por isso os meus lombos

estão cheios de angústia;

dores se apoderam de mim

como as dores daquela

que dá à luz;

fiquei abatido quando ouvi,

e desanimado vendo isso.

4 O meu coração se agita,

o horror apavora-me;

a noite que desejava,

se me tornou em temor.

5 Põem-se a mesa,

estão de atalaia,

comem, bebem;

levantai-vos, príncipes,

e untai o escudo.

6 Porque assim me disse

o Senhor: Vai,

põe uma sentinela, e

ela que diga o que vir.

7 E quando vir um carro

com um par de cavaleiros,

um carro com jumentos, e

um carro com camelos,

ela que observe

atentamente com

grande cuidado.

8 E clamou: Um leão,

meu Senhor! Sobre a

torre de vigia estou

em pé continuamente de dia,

e de guarda me

ponho noites inteiras.

9 E eis agora vem um

carro com homens, e

um par de cavaleiros.

Então respondeu e disse:

Caída é Babilônia,

caída é! E todas as imagens

de escultura dos seus

deuses quebraram-se no chão.

10 Ah, malhada minha,

e trigo da minha eira! O

que ouvi do Senhor dos

Exércitos, Deus de Israel,

isso vos anunciei.

11 Peso de Dumá. Gritam-me de Seir: Guarda, que houve de noite? Guarda, que houve de noite?

12 E disse o guarda:

Vem a manhã, e também a noite;

se quereis perguntar, perguntai;

voltai, vinde.

13 Peso contra Arábia. Nos bosques da Arábia passareis a noite, ó viandantes de Dedanim.

14 Saí com água ao encontro dos sedentos;

moradores da terra de Tema,

saí com pão ao encontro dos fugitivos.

15 Porque fogem de diante das espadas,

de diante da espada desembainhada,

e de diante do arco armado,

e de diante do peso da guerra.

16 Porque assim me disse o Senhor: Dentro de um ano, como os anos do assalariado, desaparecerá toda a glória de Quedar.

17 E os restantes do número dos flecheiros, os poderosos dos filhos de Quedar, serão diminuídos, porque assim disse o Senhor Deus de Israel.

1 Εξαγγελία για την «έρημο κοντά στη θάλασσα».*έρημο κοντά στη θάλασσα. Έκφραση αινιγματική. Ίσως πρόκειται για μετάφραση του ασσυριακού matt tamti (χώρα της θάλασσας), που χαρακτήριζε την νοτίως της Βαβυλώνος περιοχή της Μεσοποταμίας.

Όπως σαρώνουν οι ανεμοστρόβιλοι τη γη του νότου, έτσι θα έρθει ο εχθρός από την έρημο, από μια χώρα τρομερή. 2 Όραμα σκληρό μού φανερώθηκε: «Ο προδότης προδίδει, ο εξολοθρευτής εξολοθρεύει. Ανέβα Ελάμ κι εσύ Μηδία, πολιόρκησε! Θα δώσω τέλος σ’ όλους τους στεναγμούς των υποδουλωμένων».

3 Γι’ αυτό η μέση μου ολόκληρη υποφέρει, με ζώσαν πόνοι σαν τους πόνους της γυναίκας που γεννά. Ταράχτηκα απ’ αυτό που άκουσα, τρόμαξα απ’ αυτό που είδα. 4 Κλονίζεται η καρδιά μου, ο τρόμος με κυρίεψε· σούρουπο που το πρόσμενα έγινε φρίκη εντός μου.

5 Στη Βαβυλώνα βλέπω τραπέζι να ετοιμάζουν, να στρώνουν τα ταπέτα, να τρώνε και να πίνουν. Ξάφνου κραυγή ακούγεται: «Άρχοντες σηκωθείτε, ετοιμάστε τις ασπίδες σας!»

6 Ο Κύριος μου είπε να πάω να βάλω ένα σκοπό για ν’ αναγγέλλει ό,τι βλέπει. 7 Κι αν δει άντρες να έρχονται πάνω σε άμαξες πολεμικές με δύο άλογα ή καβάλα πάνω σε γαϊδούρια και καμήλες, να δώσει μεγάλη προσοχή.

8 Φώναξε τότε ο σκοπός: «Αφεντικό, στέκομαι στη σκοπιά μου όλη μέρα, παρατηρώ όλη τη νύχτα! 9 Πρόσεξε· έρχονται κατά ’δω στρατεύματα πάνω σε άμαξες πολεμικές με δύο άλογα». Πήρε πάλι το λόγο ο σκοπός και είπε: «Έπεσε, έπεσε η Βαβυλώνα και καταγής συντρίφτηκαν όλα τα είδωλα των θεών της».

10 Τυραννισμένε μου λαέ που σε αλωνίσανε! Αυτό που άκουσα από τον Κύριο του σύμπαντος, απ’ το Θεό του Ισραήλ, αυτό σου αναγγέλλω.

11 Εξαγγελία για τη Δουμά.*Δουμά. Όαση ανατολικά της ορεινής χώρας Σηείρ (Εδώμ).

Ακούω να φωνάζουν από τη Σηείρ: «Φρουρέ, πόσο η νύχτα θα κρατήσει; Πότε θα τελειώσει;» 12 «Έρχεται το ξημέρωμα», αποκρίνεται ο φρουρός, «αλλά είναι νύχτα ακόμα. Αν θέλετε να ξαναρωτήσετε, ελάτε πάλι».

13 Εξαγγελία για την Αραβία.

Μέσα στους θάμνους, στην έρημο της Αραβίας, θα διανυκτερεύετε εσείς, των Δαιδανιτών καραβάνια.

14 Βγείτε να συναντήσετε τους διψασμένους! Φέρτε τους νερό, φέρτε ψωμί για τους φυγάδες, εσείς που κατοικείτε στη Θαιμάν! 15 Φεύγουν για να γλιτώσουν απ’ το ξίφος, απ’ το ξεγυμνωμένο το σπαθί, από το τεντωμένο τόξο, από της μάχης την ορμή.

16 Και να τι μου είπ’ ο Κύριος: «Ύστερα από ένα χρόνο ακριβώς, όλη η δόξα του Κηδάρ θα έχει πάρει τέλος. 17 Και το υπόλοιπο απ’ τους γενναίους τοξότες, απογόνους του Κηδάρ θα είναι ελάχιστο. Εγώ ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ το λέω».