1 Ai da terra que ensombreia

com as suas asas,

que está além dos rios da Etiópia.

2 Que envia embaixadores por mar em navios de junco sobre as águas, dizendo: Ide, mensageiros velozes, a um povo de elevada estatura e de pele lisa;

a um povo terrível desde o seu princípio; a uma nação forte e esmagadora, cuja terra os rios dividem.

3 Vós, todos os habitantes do mundo,

e vós os moradores da terra,

quando se arvorar a bandeira nos montes,

o vereis; e quando se

tocar a trombeta, o ouvireis.

4 Porque assim me disse o Senhor:

Estarei quieto,

olhando desde a minha morada,

como o ardor do sol resplandecente

depois da chuva,

como a nuvem do orvalho no calor da sega.

5 Porque antes da sega,

quando já o fruto está perfeito e,

passada a flor, as uvas verdes amadurecerem,

então, com foice podará os ramos

e tirará os ramos e os lançará fora.

6 Serão deixados juntos

às aves dos montes

e aos animais da terra;

e sobre eles veranearão

as aves de rapina,

e todos os animais da

terra invernarão sobre eles.

7 Naquele tempo trará um

presente ao Senhor

dos Exércitos um

povo de elevada estatura

e de pele lisa,

e um povo terrível

desde o seu princípio;

uma nação forte

e esmagadora,

cuja terra os

rios dividem;

ao lugar do nome

do Senhor dos Exércitos,

ao monte Sião.

1 Αλίμονο στη χώρα με τα γοργά πλεούμενα,*γοργά πλεούμενα. Το εβρ. είναι ασαφές ως προς τη σημασία αυτή της εκφράσεως. Άλλη εκδοχή: «βουερά φτερά εντόμων». την Αιθιοπία, εκεί στου Νείλου τις πηγές! 2 Στέλνει τους πρεσβευτές της με το ποτάμι μες σε καΐκια καμωμένα από πάπυρο, που γλιστρούν πάνω στα νερά.

Γυρίστε πίσω, γρήγοροι αγγελιοφόροι, στον υψηλόκορμο και μελαψό λαό σας, που είν’ από πάντα τρομερός, ισχυρός και κυριαρχικός και που τη χώρα του ποτάμια τη διασχίζουν.

3 Κοιτάξτε όλοι οι κάτοικοι του κόσμου, όλοι οι λαοί της γης, όταν σημαία θα υψωθεί απάνω στα βουνά· προσέξτε, όταν θ’ ακουστεί η σάλπιγγα! 4 Ακούστε, τι μου είπε ο Κύριος: «Κοιτάζω από το θρόνο μου και περιμένω ήσυχος κι ακίνητος, όπως η ζέστη η απαλή που βγαίνει από το φως, όπως το νέφος της δροσιάς το καλοκαίρι. 5 Πριν έρθει η ώρα να θεριστεί το στάρι, όταν τ’ αμπέλια σταματήσουνε ν’ ανθούν κι αρχίζουν τ’ άνθη τους να γίνονται τσαμπιά που θα ωριμάσουν, κόβουνε με το κλαδευτήρι τα κλαδιά και τα βλαστάρια τα πετάνε. 6 Έτσι και της Αιθιοπίας οι κάτοικοι θα πεταχτούνε στων βουνών τ’ αρπαχτικά πουλιά και στης γης τ’ άγρια ζώα· χειμώνα καλοκαίρι απ’ τα δικά τους πτώματα θα τρέφονται».

7 Θα ’ρθεί όμως καιρός δώρα να προσφερθούν στον Κύριο του σύμπαντος από αυτόν τον υψηλόκορμο και μελαψό λαό, που είν’ από πάντα τρομερός, ισχυρός και κυριαρχικός και που τη χώρα του ποτάμια τη διασχίζουν, στον τόπο όπου λατρεύεται ο Κύριος του σύμπαντος στ’ όρος Σιών.