1 Peso de Damasco. Eis que Damasco será tirada, e já não será cidade, antes será um montão de ruínas.

2 As cidades de Aroer serão

abandonadas;

hão de ser para os rebanhos

que se deitarão sem

que alguém os espante.

3 E a fortaleza de Efraim cessará,

como também o reino de Damasco

e o restante da Síria;

serão como a glória dos filhos de Israel,

diz o Senhor dos Exércitos.

4 E naquele dia será

diminuída a glória de Jacó,

e a gordura da sua

carne ficará emagrecida.

5 Porque será como o segador

que colhe a cana do trigo

e com o seu braço sega as espigas; e

será também como o

que colhe espigas no vale de Refaim.

6 Porém ainda ficarão nele alguns rabiscos,

como no sacudir da oliveira:

duas ou três azeitonas na

mais alta ponta dos ramos, e

quatro ou cinco nos seus

ramos mais frutíferos,

diz o Senhor Deus de Israel.

7 Naquele dia atentará o homem para o seu Criador, e os seus olhos olharão para o Santo de Israel.

8 E não atentará para os altares, obra das suas mãos, nem olhará para o que fizeram seus dedos, nem para os bosques, nem para as imagens.

9 Naquele dia as suas cidades fortificadas serão como lugares abandonados, no bosque ou sobre o cume das montanhas, os quais foram abandonados ante os filhos de Israel; e haverá assolação.

10 Porque te esqueceste do

Deus da tua salvação,

e não te lembraste da

rocha da tua fortaleza,

portanto plantarás formosas

plantas, e assentarás

nelas ramos estranhos.

11 E no dia em

que as plantares as

farás crescer,

e pela manhã farás

que a tua semente brote; mas

a colheita voará no dia da angústia

e das dores insofríveis.

12 Ai do bramido dos

grandes povos que bramam

como bramam os mares,

e do rugido das nações

que rugem

como rugem as impetuosas águas.

13 Rugirão as nações,

como rugem as muitas águas,

mas Deus as repreenderá

e elas fugirão para longe;

e serão afugentadas

como a pragana dos montes

diante do vento,

e como o que rola levado pelo tufão.

14 Ao anoitecer eis que há pavor, mas

antes que amanheça já

não existe;

esta é a parte daqueles

que nos despojam,

e a sorte daqueles

que nos saqueiam.

1 Εξαγγελία για τη Δαμασκό.

Η Δαμασκός θα πάψει να είναι πόλη· θα γίνει ένας σωρός ερείπια. 2 Οι πόλεις της*οι πόλεις, κατά τους Ο΄. Το εβρ. έχει: «οι πόλεις της Αροήρ». για πάντα θα εγκαταλειφθούν και στα κοπάδια θα παραδοθούν, για ν’ αναπαύονται εκεί πέρα ανενόχλητα. 3 Ο Εφραΐμ*ο Εφραΐμ. Βλ. υποσ. εις κεφ. 7:2. θα χάσει τα οχυρά του κι η Δαμασκός τη βασιλική εξουσία της. Ό,τι απομείνει απ’ τη Συρία θα ξεπέσει, μαζί με τη δόξα των Ισραηλιτών. Αυτά λέει ο Κύριος του σύμπαντος.

4 Την ημέρα εκείνη, η δόξα του Ιακώβ*Ο Ιακώβ, όπως και ο Εφραΐμ, συχνά στην Π.Δ. αντιπροσωπεύουν το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ. θα ελαττωθεί και η παχιά του σάρκα θ’ αδυνατίσει. 5 Θα είναι σαν να περνάει ο θεριστής και το δρεπάνι του να κόβει τα στάχυα· σαν να μαζέψανε τα στάχυα στην κοιλάδα Ρεφαΐμ. *κοιλάδα Ρεφαΐμ. Κοιλάδα κοντά στην Ιερουσαλήμ.6 Δε θα μείνουν από τον Ισραήλ παρά μόνο τα υπολείμματα, όπως συμβαίνει όταν τινάζουν την ελιά, και μένουνε δυο τρεις καρποί απάνω στην κορφή ή τέσσερις πέντε στα κλαριά του δέντρου. Αυτά λέει ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ.

7 Την ημέρα εκείνη ο άνθρωπος θα στρέψει το βλέμμα του προς τον Πλάστη του, θα υψώσει τα μάτια του προς τον Άγιο Θεό του Ισραήλ. 8 Δε θα στρέφει πια τα μάτια του προς τα θυσιαστήρια, τα έργα που κατασκεύασε ο ίδιος με τα χέρια του· δε θ’ ατενίζει πια στις ξύλινες λατρευτικές στήλες και στα θυσιαστήρια του θυμιάματος.

9 Την ημέρα εκείνη οι οχυρές πόλεις σου, Ισραήλ, θα εγκαταλειφθούν όπως οι πόλεις των Ευαίων και των Αμορραίων, που οι κάτοικοί τους τις είχαν αφήσει έρημες και φύγανε για να γλιτώσουν από σας. Όλα θα ερημωθούν.

10 Λησμόνησες το Θεό, το σωτήρα σου, κι έπαψες πια να σκέφτεσαι το βράχο που σε προστατεύει. Γι’ αυτό φυτεύεις κήπους όμορφους, για να λατρεύεις ξένους θεούς μέσα σ’ αυτούς.*Πιθανός υπαινιγμός για τους «κήπους του Άδωνι» (μικρά φυτώρια εφήμερων φυτών σε δοχεία), πρακτική που οι Ισραηλίτες την είχαν δανειστεί από τις λατρείες της γονιμότητας (βλ. υποσ. εις κεφ. 1:29).11 Την ίδια μέρα που τους φυτεύεις, εκείνοι μεγαλώνουν, κι απ’ το πρωί ανθούν. Μα δε θα υπάρξει θερισμός όταν θα ’ρθεί του μαρασμού η μέρα και ο καιρός του πόνου του αγιάτρευτου.

12 Αλίμονο! Βουή πλήθους λαών!

Βουΐζουνε σαν τη βουή της θάλασσας·

θόρυβος των εθνών,

βρυχιούνται σαν μανιασμένα κύματα.

13 Τα έθνη μουγκρίζουν

σαν το μούγκρισμα των ωκεανών.*Ο προφήτης περιγράφει με ποιητική μορφή την εισβολή των ασσυριακών στρατευμάτων και την υποχώρησή τους το 701 π.Χ. (Βλ. Β΄ Βασ 18:13–19:37).

Αλλά ο Θεός θα τα απειλήσει

και θ’ απομακρυνθούν καταδιωγμένα

σαν των βουνών το άχυρο από το φύσημα του αγέρα,

καθώς του γαϊδουράγκαθου οι σπόροι απ’ τον ανεμοστρόβιλο.

14 Το βράδυ τρόμος!

Πριν ακόμα χαράξει

τα έθνη δεν υπάρχουν πια!

Αυτή είναι η τύχη εκείνων που μας λεηλατούν·

αυτή είναι η μοίρα αυτών που μας ληστεύουν.