1 Ai de ti, despojador,

que não foste despojado,

e que procedes perfidamente contra os

que não procederam perfidamente

contra ti! Acabando tu de despojar,

serás despojado; e,

acabando tu de tratar perfidamente,

perfidamente te tratarão.

2 Senhor, tem misericórdia de nós,

por ti temos esperado;

sê tu o nosso braço

cada manhã,

como também a nossa salvação

no tempo da tribulação.

3 Ao ruído do tumulto

fugirão os povos;

à tua exaltação as

nações serão dispersas.

4 Então ajuntar-se-á

o vosso despojo

como se ajunta

a lagarta;

como os gafanhotos saltam,

assim ele saltará

sobre eles.

5 O Senhor está exaltado,

pois habita nas alturas;

encheu a Sião de juízo e justiça.

6 E haverá estabilidade

nos teus tempos,

abundância de salvação,

sabedoria e conhecimento;

e o temor do Senhor será

o seu tesouro.

7 Eis que os seus embaixadores

estão clamando de fora; e

os mensageiros de paz

estão chorando amargamente.

8 As estradas estão desoladas,

cessou o que passava pela vereda,

ele rompeu a aliança,

desprezou as cidades,

e já não faz caso dos homens.

9 A terra geme e pranteia,

o Líbano se envergonha e se murcha;

Sarom se tornou como um deserto;

e Basã e Carmelo

foram sacudidos.

10 Agora, pois,

me levantarei, diz o Senhor;

agora me erguerei.

Agora serei exaltado.

11 Concebestes palha,

dareis à luz restolho;

e o vosso espírito vos devorará como

o fogo.

12 E os povos serão como

as queimas de cal; como

espinhos cortados

arderão no fogo.

13 Ouvi, vós os que estais longe,

o que tenho feito;

e vós que estais vizinhos,

conhecei o meu poder.

14 Os pecadores de Sião

se assombraram,

o tremor surpreendeu

os hipócritas. Quem

dentre nós habitará com

o fogo consumidor? Quem

dentre nós habitará

com as labaredas eternas?

15 O que anda em justiça,

e o que fala com retidão;

o que rejeita o ganho da opressão,

o que sacode das suas mãos

todo o presente;

o que tapa os seus ouvidos

para não ouvir falar de derramamento de

sangue e fecha os seus olhos

para não ver o mal.

16 Este habitará nas alturas;

as fortalezas das rochas serão

o seu alto refúgio,

o seu pão lhe será dado,

as suas águas serão certas.

17 Os teus olhos verão

o rei na sua formosura, e

verão a terra

que está longe.

18 O teu coração

considerará o assombro dizendo:

Onde está o

escrivão? Onde está o

que pesou o tributo?

Onde está o

que conta as torres?

19 Não verás mais aquele povo atrevido,

povo de fala obscura,

que não se pode compreender e

de língua tão estranha

que não se pode entender.

20 Olha para Sião,

a cidade das nossas solenidades;

os teus olhos verão a Jerusalém,

habitação quieta,

tenda que não será removida,

cujas estacas nunca

serão arrancadas

e das suas cordas

nenhuma se quebrará.

21 Mas ali o glorioso Senhor será

para nós um lugar de rios

e correntes largas;

barco nenhum de remo

passará por ele,

nem navio grande navegará por ele.

22 Porque o Senhor é o nosso Juiz;

o Senhor é o nosso legislador;

o Senhor é o nosso rei,

ele nos salvará.

23 As tuas cordas se afrouxaram;

não puderam ter firme o seu mastro,

e nem desfraldar a vela;

então a presa de

abundantes despojos se

repartirá; e até

os coxos dividirão a presa.

24 E morador nenhum dirá:

Enfermo estou;

porque o povo

que habitar nela será

1 Αλίμονο σ’ εσένα που καταστρέφεις και που δεν καταστράφηκες· σ’ εσένα που ληστεύεις και που δε ληστεύθηκες! Όταν πια σταματήσεις να καταστρέφεις, θα καταστραφείς· όταν πια σταματήσεις να ληστεύεις θα ληστευθείς κι εσύ.

2 Κύριε, λυπήσου μας,

σ’ εσένα ελπίζουμε!

Γίνε η προστασία μας κάθε πρωί,

η σωτηρία μας τον καιρό της θλίψης.

3 Όταν ηχεί η φωνή σου φεύγουν οι λαοί· όταν εσύ ορθώνεσαι σκορπίζονται τα έθνη φοβισμένα. 4 Τα λάφυρα σωρεύονται σαν τις ακρίδες, κι οι άνθρωποι ορμούν πάνω σ’ αυτά, όπως ορμούν κι εκείνες.

5 Ο Κύριος είναι μεγάλος και ισχυρός, στα ύψη κατοικεί· γεμάτη είναι η Σιών από την ευθυκρισία και τη δικαιοσύνη του. 6 Γι’ αυτό θα δώσει σταθερότητα στο μέλλον σου, λαέ του Κυρίου· η σοφία κι η γνώση θα ’ναι τα πλούτη που θα σε σώσουν· ο σεβασμός σου στον Κύριο θα είν’ ο θησαυρός σου.

7 Νάτοι, οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ,*οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ. Μερικά χειρόγραφα έχουν «οι Αριηλίτες» (βλ. υποσ. εις κεφ. 29:1). Το εβρ. είναι ασαφές. βγάζουν κραυγές έξω στους δρόμους, οι πρέσβεις της ειρήνης κλαίνε πικρά. 8 Οι δρόμοι είναι έρημοι, κανείς δεν τους διαβαίνει πια, παραβιάστηκε η συνθήκη, περιφρονήθηκαν οι μάρτυρες, οι άνθρωποι δεν λογαριάζονται. 9 Η γη μαραίνεται, πενθεί. Ο Λίβανος από ντροπή μαραίνεται, τα βοσκοτόπια της Σαρών έγιναν σαν την έρημο, και η Βασάν κι ο Κάρμηλος χάσαν το φύλλωμά τους.

10 «Τώρα θα επέμβω εγώ», λέει ο Κύριος. «Τώρα θα σηκωθώ, τώρα θα δοξαστώ. 11 Τα σχέδια που σκέφτεστε είναι αχυρένια και καταλήγουν σε πράγματα άχρηστα· η δυνατή πνοή μου*η δυνατή πνοή μου, σύμφωνα με αρχαία αραμαϊκή εκδοχή. Το εβρ. έχει «η δυνατή πνοή σας...» θα σας αποτεφρώσει όπως η φωτιά. 12 Οι λαοί θα καούν για να γίνουν ασβέστης· σαν τα κομμένα αγκάθια στις φλόγες θα καούν. 13 Οι άλλοι εσείς λαοί, οι μακρινοί κι οι κοντινοί, ακούστε τι κάνω, μάθετε ποια είναι η δύναμή μου».

14 Στη Σιών οι αμαρτωλοί αλαφιάζονται, τους ασεβείς τους κυριεύει τρόμος. Λένε: «Ποιος από μας μπορεί να σταθεί πλάι στην καταλυτική φωτιά; Ποιος μπορεί ν’ αντέξει τις φλόγες τις αιώνιες;» 15 Αυτός που βαδίζει με δικαιοσύνη και που μιλάει μ’ ευθύτητα, εκείνος που περιφρονεί το κέρδος που βγαίνει από εκβιασμό, αυτός που αποκρούει τη δωροδοκία, εκείνος που κλείνει τ’ αυτιά του σ’ όσους του προτείνουν φόνους και τα μάτια του κλείνει για να μη συγκατανεύει στο κακό, 16 αυτός θα κατοικήσει στα ψηλά, σε φρούριο θα καταφύγει, πάνω σε οχυρωμένο βράχο. Σε επάρκεια θα του δίνουν το ψωμί και το νερό ποτέ δε θα του λείψει.

17 Τα μάτια σου θ’ ατενίζουνε το βασιλιά

σ’ όλη του την λαμπρότητα,

θα βλέπουνε τη χώρα σ’ όλη την έκτασή της.

18 Τη φρίκη θα θυμάσαι του παρελθόντος και θα λες:

«Πού είναι ο απογραφέας;

πού είναι ο εισπράκτορας των φόρων;

πού είναι των οχυρών ο ελεγκτής;»

19 Δε θα δεις πια τον αποθρασυμένο λαό,

το λαό με τη σκοτεινή κι ακατανόητη ομιλία,

με τη γλώσσα τη βάρβαρη και τη δυσνόητη.

20 Κοίταξε τη Σιών,

την πόλη όπου τελούμε τις γιορτές μας!

Τα μάτια σου θα δουν την Ιερουσαλήμ

ήσυχο τόπο για διαμονή

καθώς σκηνή αμετακίνητη,

που ποτέ πια δε θα ξεριζωθούν οι πάσσαλοί της,

και που κανένα απ’ τα σκοινιά της δε θα κοπεί.

21,22 Εκεί για μας ο Κύριος είναι θαυμαστός.

Ο Κύριος είναι ο κυβερνήτης μας,

ο Κύριος είναι ο νομοθέτης μας,

ο Κύριος είναι ο βασιλιάς μας·

εκείνος θα μας σώσει.

Τότε θα είναι η Ιερουσαλήμ τόπος

με ποταμούς μεγάλους και παραπόταμους,

μα που κανένα πολεμικό πλοίο δε θα διαβαίνει,

μεγάλα πλοία εκεί δεν θ’ αρμενίζουν.

23 Αν κάποιου πλοίου του χαλαρώσουν τα σχοινιά,

δε θα μπορούν πια να κρατήσουν στέρεα το κατάρτι,

ούτε πάνω του ν’ απλωθούνε τα πανιά.

Τότε άφθονα λάφυρα θα διαμοιραστούν

και οι χωλοί θ’ αρπάξουν απ’ τη λεία.*Η κατανόηση του εβρ. κειμένου στους στ. 21-23 είναι αβέβαιη.

24 Τότε κανείς απ’ τους κατοίκους

πως υποφέρει δεν θα πει·

κι οι ανομίες του λαού που κατοικεί εκεί,

θα του συγχωρηθούνε.