1 Quem deu crédito à nossa pregação?

E a quem se manifestou o braço

do Senhor?

2 Porque foi subindo

como renovo perante ele,

e como raiz de uma terra seca;

não tinha beleza

nem formosura e,

olhando nós para ele,

não havia boa aparência nele,

para que o desejássemos.

3 Era desprezado,

e o mais rejeitado entre os homens,

homem de dores,

e experimentado nos sofrimentos;

e, como um

de quem os homens escondiam o rosto,

era desprezado,

e não fizemos dele caso algum.

4 Verdadeiramente ele tomou

sobre si as nossas enfermidades,

e as nossas dores levou

sobre si;

e nós o reputávamos por aflito,

ferido de Deus, e oprimido.

5 Mas ele foi ferido por causa

das nossas transgressões,

e moído por causa

das nossas iniquidades;

o castigo que

nos traz a paz estava

sobre ele,

e pelas suas pisaduras fomos sarados.

6 Todos nós andávamos desgarrados

como ovelhas;

cada um se desviava pelo seu caminho;

mas o Senhor fez cair

sobre ele a iniquidade

de nós todos.

7 Ele foi oprimido e afligido,

mas não abriu a sua boca;

como um cordeiro foi levado

ao matadouro,

e como a ovelha muda perante os seus tosquiadores,

assim ele

não abriu a sua boca.

8 Da opressão e do juízo foi tirado;

e quem contará o tempo

da sua vida? Porquanto foi cortado

da terra dos viventes;

pela transgressão

do meu povo

ele foi

atingido.

9 E puseram a sua sepultura

com os ímpios,

e com o rico na sua morte;

ainda

que nunca cometeu injustiça,

nem houve engano

na sua boca.

10 Todavia, ao Senhor agradou moê-lo,

fazendo-o enfermar;

quando a sua alma se puser por expiação

do pecado,

verá a sua posteridade,

prolongará os seus dias;

e o bom prazer

do Senhor prosperará

na sua mão.

11 Ele verá o fruto

do trabalho da sua alma,

e ficará satisfeito;

com o seu conhecimento o meu servo,

o justo, justificará a muitos;

porque as

iniquidades deles levará

sobre si.

12 Por isso lhe darei a parte

de muitos,

e com os poderosos repartirá ele o despojo;

porquanto derramou a sua alma

na morte,

e foi contado com os transgressores;

mas ele levou

sobre si o pecado

de muitos,

e intercedeu

pelos transgressores.

1 Ποιος θα το πίστευε αυτό που τώρα ακούσαμε; Και του Κυρίου η δύναμη σε ποιον μ’ αυτόν τον τρόπο έχει φανερωθεί; 2 Με του Κυρίου το θέλημα ο δούλος του αναπτύχθηκε σαν τρυφερό φυτό και σαν τη ρίζα που σε ξεραμένη γη φυτρώνει. Ελκυστικός δεν ήταν ούτ’ ωραίος, ώστε να τον προσέξουμε· ούτε η παρουσία του ήταν τέτοια, που να τον αγαπήσουμε. 3 Ήτανε περιφρονημένος απ’ τους ανθρώπους κι εγκαταλελειμμένος· άνθρωπος φορτωμένος θλίψεις, του πόνου σύντροφος, έτσι που να γυρίζουν απ’ αλλού οι άνθρωποι το πρόσωπό τους. Τον αγνοήσαμε σαν να ’ταν ένα τίποτα, του δώσαμε την καταφρόνια μας, κι εκτίμηση ούτε μια στάλα.

4 Αυτός, όμως, φορτώθηκε τις θλίψεις μας κι υπέφερε τους πόνους τους δικούς μας. Εμείς νομίζαμε πως όλα όσα τον βρήκαν ήταν τραύματα, πληγές και ταπεινώσεις από το Θεό. 5 Μα ήταν αιτία οι αμαρτίες μας που αυτός πληγώθηκε, οι ανομίες μας που αυτός εξουθενώθηκε. Για χάρη της δικής μας σωτηρίας εκείνος τιμωρήθηκε και στις πληγές του βρήκαμε εμείς τη γιατρειά. 6 Όλοι εμείς πλανιόμασταν σαν πρόβατα· είχε πάρει καθένας μας το δικό του δρόμο. Μα ο Κύριος έκανε να πέσει πάνω του όλων μας η ανομία.

7 Βασανιζόταν κι όμως ταπεινά υπέμενε, χωρίς παράπονο κανένα. Σαν πρόβατο που τ’ οδηγούνε στη σφαγή, καθώς το αρνί που στέκεται άφωνο μπροστά σ’ αυτόν που το κουρεύει, ποτέ του δεν παραπονέθηκε. 8 Κακόπαθε, καταδικάστηκε και οδηγήθηκε μακριά· ποιος στη γενιά του ανάμεσα σκέφτεται τι ν’ απόγινε; Τον εξαφάνισαν από των ζωντανών τον κόσμο, για τις αμαρτίες μας χτυπήθηκε απ’ το θάνατο. 9 Φτιάξαν τον τάφο του ανάμεσα στους ασεβείς, το μνήμα του ανάμεσα στους παραπεταμένους·*στους παραπεταμένους. Η πιθανότερη απόδοση. Μπορεί επίσης να μεταφραστεί «στους πλούσιους». κι όμως, δεν είχε πράξει ανομία καμιά και δόλος δεν είχε βρεθεί στο στόμα του.

10 Ο Κύριος όμως θέλησε να τον συντρίψει με τον πόνο· έκανε τη ζωή του θυσία εξιλέωσης. Γι’ αυτό θα δει απογόνους· τα χρόνια του θα ’ναι πολλά και θα εκπληρωθεί μ’ αυτόν του Κυρίου το θέλημα. 11 Ύστερα απ’ την ταλαιπωρία της ψυχής του, η αμοιβή του θα ’ναι να χορτάσει φως.*φως, κατά τους Ο΄. Το εβρ. είναι ασαφές. Λέει ο Κύριος: «Ο δίκαιος δούλος μου, με τη γνώση του θελήματός μου, θα ελευθερώσει πολλούς από την ενοχή, γιατί θα πάρει επάνω του τις ανομίες τους. 12 Γι’ αυτό και θα του δώσω θέση στους μεγάλους ανάμεσα και θα μοιράσει αυτός τα λάφυρα στους ισχυρούς. Επειδή ο ίδιος τη ζωή του στο θάνατο την έδωσε και δέχτηκε να συγκαταλεχθεί με τους αμαρτωλούς. Αυτός πολλών τις αμαρτίες βάσταξε και μεσιτεύει υπέρ των αμαρτωλών».