1 O homem que muitas vezes

repreendido endurece a cerviz,

de repente será destruído

sem que haja remédio.

2 Quando os justos se engrandecem,

o povo se alegra,

mas quando o ímpio domina,

o povo geme.

3 O homem que ama a sabedoria

alegra a seu pai,

mas o companheiro de prostitutas

desperdiça os bens.

4 O rei com juízo sustém a terra,

mas o amigo de peitas

a transtorna.

5 O homem que lisonjeia

o seu próximo arma

uma rede aos seus passos.

6 Na transgressão do homem mau há laço,

mas o justo jubila

e se alegra.

7 O justo se informa

da causa dos pobres,

mas o ímpio

nem sequer toma conhecimento.

8 Os homens escarnecedores

alvoroçam a cidade,

mas os sábios desviam a ira.

9 O homem sábio que pleiteia com o tolo,

quer se zangue,

quer se ria,

não terá descanso.

10 Os homens sanguinários

odeiam ao sincero,

mas os justos procuram o seu bem.

11 O tolo revela todo o seu pensamento,

mas o sábio o guarda até o fim.

12 O governador que dá atenção

às palavras mentirosas,

achará que todos

os seus servos são ímpios.

13 O pobre e o usurário

se encontram;

o Senhor ilumina

os olhos de ambos.

14 O rei que julga os pobres

conforme a verdade firmará

o seu trono para sempre.

15 A vara e a repreensão

dão sabedoria,

mas a criança entregue a si mesma,

envergonha a sua mãe.

16 Quando os ímpios

se multiplicam,

multiplicam-se as transgressões,

mas os justos verão a sua queda.

17 Castiga o teu filho,

e te dará descanso;

e dará delícias à tua alma.

18 Não havendo profecia, o povo perece;

porém o que guarda a lei,

esse é bem-aventurado.

19 O servo não se emendará

com palavras, porque,

ainda que entenda,

todavia não atenderá.

20 Tens visto um homem

precipitado no falar?

Maior esperança há

para um tolo do que para ele.

21 Quando alguém cria o seu servo

com mimos desde a meninice,

por fim ele tornar-se-á seu filho.

22 O homem iracundo

levanta contendas;

e o furioso multiplica

as transgressões.

23 A soberba do homem

o abaterá,

mas a honra sustentará

o humilde de espírito.

24 O que tem parte com o ladrão

odeia a sua própria alma;

ouve maldições,

e não o denuncia.

25 O temor do homem

armará laços,

mas o que confia no Senhor

será posto em alto retiro.

26 Muitos buscam

o favor do poderoso,

mas o juízo de cada

um vem do Senhor.

27 Abominação é, para os justos, o homem iníquo;

mas abominação é, para o iníquo,

o de retos caminhos.

1 Ο άνθρωπος, που όταν τον διορθώνουνε πεισμώνει κι αντιστέκεται, θ’ αφανιστεί κάποτε άξαφνα κι ανεπανόρθωτα.

2 Όταν υπερισχύουν οι δίκαιοι, ευφραίνεται ο λαός, μα όταν ο ασεβής κυριαρχεί, ο λαός στενάζει.

3 Αυτός που αγαπάει τη σοφία, είν’ αφορμή χαράς για τον πατέρα του· μα όποιος συντροφιά κάνει με πόρνες, εξανεμίζει όλα του τα αγαθά.

4 Ο βασιλιάς που με δικαιοσύνη ενεργεί, τη χώρα τη στεριώνει· ενώ την καταστρέφει αυτός που είναι στους φόρους άπληστος.

5 Ο άνθρωπος που τον άλλον κολακεύει, απλώνει δίχτυ μπρος στα πόδια του.

6 Ο κακός άνθρωπος παγιδεύεται μέσα στην ίδια του την αμαρτία, ενώ ο δίκαιος τραγουδάει πανευτυχής.

7 Ο δίκαιος γνωρίζει το δίκιο των φτωχών· ο ασεβής δεν την καταλαβαίνει αυτή τη γνώση.

8 Άνθρωποι ασυνείδητοι ρίχνουν σε αναβρασμό την πόλη, ενώ οι σοφοί καταπραΰνουν την οργή.

9 Αν ο σοφός έχει μια διαφορά με τον ανόητο, ο ανόητος είτε θυμώνει είτε γελά, και πουθενά δεν καταλήγουν.

10 Οι αιμοβόροι άνθρωποι μισούν τον έντιμο, ενώ οι ευθείς φροντίζουν τη ζωή του.

11 Ο ανόητος αφήνει το θυμό του ελεύθερο, ενώ ο σοφός τον συγκρατεί.

12 Αν ο ηγεμόνας δίνει προσοχή σε ψεύτικες πληροφορίες, όλοι οι υπηρέτες του θα διαφθαρούν.

13 Ένας φτωχός κι ο καταπιεστής του έχουν κάτι κοινό: Ότι ο Κύριος έδωσε μάτια και στους δυο.

14 Ο βασιλιάς που κρίνει με αλήθεια τους φτωχούς, θα ’χει το θρόνο του για πάντα στεριωμένο.

15 Η βέργα κι η υπόδειξη του λάθους σωφρονίζουν· μα το παιδί που αφήνεται ανεξέλεγκτο, κάνει τη μάνα του να ντρέπεται γι’ αυτό.

16 Όταν πληθαίνουν οι ασεβείς, πληθαίνει η αμαρτία· μα οι δίκαιοι θα ζήσουν για να δουν την πτώση τους.

17 Διαπαιδαγώγησε το γιο σου και θα μπορείς να ’σαι ήσυχος γι’ αυτόν· μεγάλη θα σου δώσει ικανοποίηση.

18 Εκεί που δεν υπάρχει προφητεία κι όραμα, ο λαός αποχαλινώνεται· ευτυχισμένος είν’ εκείνος που το νόμο του Θεού τηρεί.

19 Ο δούλος με τα λόγια δεν διορθώνεται· μπορεί και να καταλαβαίνει, αλλά δεν υπακούει.

20 Βλέπεις κάποιον που πρόθυμα κι αστόχαστα μιλάει; Κάλλιο για έναν ανόητο να ελπίζεις, παρά γι’ αυτόν.

21 Όποιος με μαλθακότητα το δούλο του από παιδί ανατρέφει, στο τέλος θα τον κάνει αχάριστο.

22 Ο άνθρωπος ο οξύθυμος διαμάχες προκαλεί, κι ο ευερέθιστος τις αμαρτίες τις πληθαίνει.

23 Του ανθρώπου η υπερηφάνεια θα τον ταπεινώσει, ενώ ο ταπεινός θα τιμηθεί.

24 Του κλέφτη ο σύντροφος τον εαυτό του βλάπτει: Αν πει την αλήθεια θα τιμωρηθεί· κι αν δεν την πει, καταραμένος θα ’ναι απ’ το Θεό.

25 Ο φόβος στήνει για τον άνθρωπο παγίδα· μα αυτός που έχει πεποίθηση στον Κύριο, θα είναι ασφαλής.

26 Πολλοί ζητούν την εύνοια του άρχοντα, μα η δικαίωση του καθενός προέρχεται απ’ τον Κύριο.

27 Οι δίκαιοι απεχθάνονται τον άδικο κι οι ασεβείς αυτόν που ζει μ’ ευθύτητα.