1 Filho meu,

não te esqueças da minha lei,

e o teu coração guarde

os meus mandamentos.

2 Porque eles aumentarão

os teus dias

e te acrescentarão

anos de vida e paz.

3 Não te desamparem a benignidade

e a fidelidade;

ata-as ao teu pescoço;

escreve-as na tábua do teu coração.

4 E acharás graça

e bom entendimento aos olhos de Deus

e do homem.

5 Confia no Senhor

de todo o teu coração,

e não te estribes

no teu próprio entendimento.

6 Reconhece-o em todos

os teus caminhos,

e ele endireitará as tuas veredas.

7 Não sejas sábio

a teus próprios olhos;

teme ao Senhor e aparta-te do mal.

8 Isto será saúde

para o teu âmago,

e medula para os teus ossos.

9 Honra ao Senhor com os teus bens,

e com a primeira parte

de todos os teus ganhos;

10 E se encherão

os teus celeiros,

e transbordarão de vinho

os teus lagares.

11 Filho meu,

não rejeites

a correção do Senhor,

nem te enojes da sua repreensão.

12 Porque o Senhor repreende

aquele a quem ama,

assim como o pai

ao filho a quem quer bem.

13 Bem-aventurado o homem

que acha sabedoria,

e o homem que

adquire conhecimento;

14 Porque é melhor

a sua mercadoria do que

artigos de prata,

e maior o seu lucro

que o ouro mais fino.

15 Mais preciosa é do que os rubis,

e tudo o que mais

possas desejar não se

pode comparar a ela.

16 Vida longa de dias está

na sua mão direita;

e na esquerda,

riquezas e honra.

17 Os seus caminhos são

caminhos de delícias,

e todas as suas veredas de paz.

18 É árvore de vida para os que dela tomam,

e são bem-aventurados

todos os que a retêm.

19 O Senhor, com sabedoria

fundou a terra;

com entendimento

preparou os céus.

20 Pelo seu conhecimento

se fenderam os abismos,

e as nuvens destilam o orvalho.

21 Filho meu,

não se apartem estas coisas dos teus olhos:

guarda a verdadeira sabedoria

e o discernimento;

22 Porque serão vida

para a tua alma,

e adorno ao teu pescoço.

23 Então andarás confiante

pelo teu caminho,

e o teu pé não tropeçará.

24 Quando te deitares,

não temerás;

ao contrário,

o teu sono será suave ao te deitares.

25 Não temas o pavor repentino,

nem a investida

dos perversos quando vier.

26 Porque o Senhor será

a tua esperança;

guardará os teus pés

de serem capturados.

27 Não deixes de fazer

bem a quem o merece,

estando em tuas mãos

a capacidade de fazê-lo.

28 Não digas ao teu próximo: Vai,

e volta amanhã

que to darei,

se já o tens contigo.

29 Não maquines o mal

contra o teu próximo,

pois que habita

contigo confiadamente.

30 Não contendas

com alguém sem causa,

se não te fez nenhum mal.

31 Não tenhas inveja

do homem violento,

nem escolhas nenhum

dos seus caminhos.

32 Porque o perverso é

abominável ao Senhor,

mas com os sinceros

ele tem intimidade.

33 A maldição do Senhor

habita na casa do ímpio,

mas a habitação

dos justos abençoará.

34 Certamente ele escarnecerá

dos escarnecedores,

mas dará graça aos mansos.

35 Os sábios herdarão honra,

mas os loucos tomam sobre si vergonha.

1 Μην ξεχνάς, γιε μου, τη διδασκαλία μου και η καρδιά σου να φυλάει τις εντολές μου. 2 Έτσι χρόνους πολλούς θα ζήσεις και θα πληθαίνει η ευημερία σου. 3 Ας μη σου λείψουν καλοσύνη κι ειλικρίνεια· δέσ’ τες γύρω απ’ το λαιμό σου, στις πλάκες πάνω της καρδιάς σου γράψ’ τες.*στις πλάκες... γράψ’ τες. Η φρ. δεν υπάρχει σε μερικά από τα σπουδαιότερα αρχαία χειρόγραφα. Προφανώς προέρχεται από το στ. 7:3.4 Έτσι θα έχεις την αγάπη και την εύνοια του Θεού και των ανθρώπων.

5 Στον Κύριο να εμπιστεύεσαι μ’ όλη σου την καρδιά και στη δική σου σύνεση να μη στηρίζεσαι. 6 Ό,τι κι αν κάνεις αυτόν να σκέφτεσαι και θα εξομαλύνει αυτός τους δρόμους σου. 7 Τον εαυτό σου μην τον θεωρείς σοφό· τον Κύριο να υπολογίζεις κι απ’ το κακό ν’ απομακρύνεσαι. 8 Έτσι θα βρει το σώμα σου γιατρειά και θ’ ανακουφιστούν τα κόκαλά σου από τους πόνους. 9 Τίμα τον Κύριο προσφέροντάς του απ’ τα αγαθά σου κι από τους πρώτους της σοδειάς σου τους καρπούς. 10 Τότε από στάρι θα γεμίσουν οι αποθήκες σου, τα πατητήρια σου θα ξεχειλίσουν από μούστο.

11 Του Κυρίου την παιδαγωγία, γιε μου, μην την καταφρονείς· μη δυσανασχετείς όταν εκείνος σε διορθώνει. 12 Γιατί όποιον ο Κύριος αγαπάει, εκείνον τον διορθώνει, καθώς παιδαγωγεί ο γονιός το γιο για τον οποίο καμαρώνει.

13 Ευτυχισμένος ο άνθρωπος που βρήκε τη σοφία κι έγινε συνετός! 14 Γιατί το κέρδος απ’ αυτήν είναι καλύτερο απ’ το ασήμι, το όφελός της προτιμότερο απ’ το χρυσάφι. 15 Πιότερο η σοφία αξίζει απ’ τα πολύτιμα πετράδια· κανένα πράγμα ακριβό μαζί της δεν μπορεί να συγκριθεί. 16 Με το δεξί της χέρι προσφέρει μακροημέρευση –πλούτη και δόξα με τ’ αριστερό της. 17 Γεμίζει τη ζωή του ανθρώπου με χαρά, τον οδηγεί στην ευτυχία. 18 Είναι δέντρο που δίνει ζωή σ’ όσους την αγκαλιάζουν, κι ευτυχισμένοι είναι όσοι δική τους την κρατούν.

19 Με τη σοφία ο Κύριος θεμέλιωσε τη γη,

και με τη φρόνηση στερέωσε τους ουρανούς.

20 Με τη δική του γνώση ανοίχτηκαν οι άβυσσοι

και τη δροσιά τα σύννεφα σταλάζουν.

21 Γιε μου, κράτα σφιχτά τη σωφροσύνη και τη νοημοσύνη· να φύγουνε μακριά σου μην τις αφήνεις. 22 Ζωή θα σου χαρίζουν και για τον τράχηλό σου θα ’ναι στόλισμα. 23 Τότε στο δρόμο σου με ασφάλεια θα βαδίζεις κι ούτε που θα σκοντάψει πουθενά το πόδι σου. 24 Όταν πλαγιάζεις, δεν θα σε ταράζει φόβος· κι όταν αποκοιμιέσαι, ο ύπνος σου θα ’ναι γλυκός. 25 Δε θα ’χεις να φοβάσαι ούτε τρομάρα ξαφνική ούτε όταν ξεσπάει θύελλα στους ασεβείς ενάντια· 26 γιατί ο Κύριος θα είναι η ελπίδα σου· το πόδι σου θα το φυλάξει σε παγίδα μην πιαστεί.

27 Μην αρνηθείς να κάνεις το καλό σ’ αυτόν που το ’χει ανάγκη, όταν στο χέρι σου είναι να το κάνεις. 28 Μην πεις στο διπλανό σου: «Φύγε και ξαναέλα, και αύριο θα σου δώσω», ενώ μπορείς να τον βοηθήσεις τώρα. 29 Μη σχεδιάσεις το κακό στον διπλανό σου ενάντια, όταν μαζί σου κατοικεί και σου ’χει εμπιστοσύνη. 30 Χωρίς αιτία μη φιλονικείς μ’ άνθρωπο που δε σου ’κανε κακό.

31 Τον άδικο μην τον ζηλεύεις και το παράδειγμά του μην το ακολουθείς· 32 γιατί ο Κύριος αποστρέφεται τους διεστραμμένους, ενώ στους δίκαιους τα μυστικά του φανερώνει. 33 Στο σπίτι του ασεβή είναι η κατάρα του Κυρίου, ενώ την κατοικία των δικαίων την ευλογεί. 34 Εναντιώνεται στους αλαζόνες, ενώ δείχνει αγάπη στους ταπεινούς. 35 Τη δόξα θα κληρονομήσουν οι σοφοί, ενώ η υπερηφάνεια των ανόητων θα φέρει σ’ αυτούς ατιμία.