1 Verily, verily, I say unto you, He that entereth not by the door into the fold of the sheep, but climbeth up some other way, the same is a thief and a robber. 2 But he that entereth in by the door is the shepherd of the sheep. 3 To him the porter openeth; and the sheep hear his voice: and he calleth his own sheep by name, and leadeth them out. 4 When he hath put forth all his own, he goeth before them, and the sheep follow him: for they know his voice. 5 And a stranger will they not follow, but will flee from him: for they know not the voice of strangers. 6 This parable spake Jesus unto them: but they understood not what things they were which he spake unto them.

7 Jesus therefore said unto them again, Verily, verily, I say unto you, I am the door of the sheep. 8 All that came before me are thieves and robbers: but the sheep did not hear them. 9 I am the door; by me if any man enter in, he shall be saved, and shall go in and go out, and shall find pasture. 10 The thief cometh not, but that he may steal, and kill, and destroy: I came that they may have life, and may have it abundantly. 11 I am the good shepherd: the good shepherd layeth down his life for the sheep. 12 He that is a hireling, and not a shepherd, whose own the sheep are not, beholdeth the wolf coming, and leaveth the sheep, and fleeth, and the wolf snatcheth them, and scattereth them: 13 he fleeth because he is a hireling, and careth not for the sheep. 14 I am the good shepherd; and I know mine own, and mine own know me, 15 even as the Father knoweth me, and I know the Father; and I lay down my life for the sheep. 16 And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and they shall become one flock, one shepherd. 17 Therefore doth the Father love me, because I lay down my life, that I may take it again. 18 No one taketh it away from me, but I lay it down of myself. I have power to lay it down, and I have power to take it again. This commandment received I from my Father.

19 There arose a division again among the Jews because of these words. 20 And many of them said, He hath a demon, and is mad; why hear ye him? 21 Others said, These are not the sayings of one possessed with a demon. Can a demon open the eyes of the blind?

22 And it was the feast of the dedication at Jerusalem: 23 it was winter; and Jesus was walking in the temple in Solomon’s porch. 24 The Jews therefore came round about him, and said unto him, How long dost thou hold us in suspense? If thou art the Christ, tell us plainly. 25 Jesus answered them, I told you, and ye believe not: the works that I do in my Father’s name, these bear witness of me. 26 But ye believe not, because ye are not of my sheep. 27 My sheep hear my voice, and I know them, and they follow me: 28 and I give unto them eternal life; and they shall never perish, and no one shall snatch them out of my hand. 29 My Father, who hath given them unto me, is greater than all; and no one is able to snatch them out of the Father’s hand. 30 I and the Father are one. 31 The Jews took up stones again to stone him. 32 Jesus answered them, Many good works have I showed you from the Father; for which of those works do ye stone me? 33 The Jews answered him, For a good work we stone thee not, but for blasphemy; and because that thou, being a man, makest thyself God. 34 Jesus answered them, Is it not written in your law, I said, Ye are gods? 35 If he called them gods, unto whom the word of God came (and the scripture cannot be broken), 36 say ye of him, whom the Father sanctified and sent into the world, Thou blasphemest; because I said, I am the Son of God? 37 If I do not the works of my Father, believe me not. 38 But if I do them, though ye believe not me, believe the works: that ye may know and understand that the Father is in me, and I in the Father. 39 They sought again to take him: and he went forth out of their hand.

40 And he went away again beyond the Jordan into the place where John was at the first baptizing; and there he abode. 41 And many came unto him; and they said, John indeed did no sign: but all things whatsoever John spake of this man were true. 42 And many believed on him there.

1 "Size doğrusunu söylüyorum, koyun ağılına*10:1 Koyun ağılına Ağıl, koyun ve keçi sürülerinin gecelediği, çit veya duvarla çevrili yer. kapıdan girmeyen, ama başka bir yerden tırmanıp giren kişi hırsız ve hayduttur. 2 Kapıdan girense, koyunların çobanıdır. 3 Bekçi ona kapıyı açar. Koyunlar çobanın sesini işitir. O da koyunlarını adlarıyla çağırır ve onları dışarıya çıkarır. 4 Koyunlarının hepsini dışarıya çıkardıktan sonra, onların önünden gider. Koyunlar da onu izler, çünkü onun sesini tanırlar. 5 Fakat yabancı bir kişiyi asla izlemezler. Ondan kaçarlar, çünkü yabancıların sesini tanımazlar." 6 İsa Ferisilere bu benzetmeyi anlattı, ama onlar ne demek istediğini anlamadılar.

7 Bu nedenle İsa onlarla tekrar konuştu: "Size doğrusunu söylüyorum: koyunların kapısı benim. 8 Benden önce gelenlerin hepsi hırsız ve hayduttu.*10:8 Benden önce gelenler Kendilerini Mesih olarak gösteren yalancılar ve ikiyüzlü din adamları. Ama koyunlar onların sesine kulak asmadılar. 9 Kapı benim: bir kişi benden içeri girerse, kurtulur. Girer, çıkar ve otlak bulur. 10 Hırsız yalnız çalmak, öldürmek ve yok etmek için gelir. Ama ben insanlar yaşama, bereketli yaşama kavuşsunlar diye geldim.

11 İyi çoban benim. İyi çoban koyunları için canını verir. 12 Koyunların sahibi olmayan, parayla tutulan işçi ise çoban gibi değildir. İşçi kurdun yaklaştığını görünce koyunları bırakıp kaçar. Kurt da koyunları kapıp dağıtır. 13 İşçi kaçar, çünkü parayla tutulmuştur ve koyunlar için kaygı çekmez.

14 İyi çoban benim. Bana ait olanları tanırım. Bana ait olanlar da beni tanırlar. 15 Babaʼnın beni tanıdığı gibi, ben de Babaʼyı tanırım ve koyunlarım için canımı veririm. 16 Bu ağıldan*10:16 Bu ağıldan Bakınız ayet 1ʼe ait dipnota. olmayan başka koyunlarım da var. Onları da getirmeliyim. Onlar sesimi işitecekler ve tek sürü, tek çoban olacak. 17 Baba beni sever, çünkü ben canımı veririm, öyle ki onu geri alayım. 18 Kimse canımı benden almaz. Ben onu kendiliğimden veririm. Onu vermeye ve geri almaya yetkim var. Bu buyruğu Babamʼdan aldım."

19 Bu sözler yüzünden Yahudiler tekrar ikiye bölündü. 20 Onların birçoğu şöyle dedi: "Adam deli, hem de cinlidir. Niye onu dinliyorsunuz?"

21 Başkalarıysa şöyle dediler: "Bu sözler, cinli bir adamın söyleceği sözlere benzemez. Cin kör adamın gözlerini açabilir mi?"

22 O sırada Yeruşalimʼde Işık Bayramı kutlanıyordu.*10:22 Işık Bayramı kutlanıyordu Putperestlerin kötüye kullandıkları tapınağın yeniden Allahʼın hizmetine açılışını anma bayramı –Hanukkah. Kış mevsimiydi. 23 İsa da tapınağın içinde, Süleymanʼın Kemeraltıʼnda dolaşıyordu. 24 O zaman Yahudi liderler Oʼnun etrafını sarıp şunu sordular: "Bizi ne zamana kadar merakta bırakacaksın? Eğer Mesihʼsen, bize açıkça söyle."

25 İsa onlara şöyle cevap verdi: "Size zaten söyledim. Fakat inanmıyorsunuz. Babamʼın adıyla yaptığım mucizeler benim için şahitlik ediyor. 26 Fakat siz inanmıyorsunuz, çünkü benim koyunlarımdan değilsiniz. 27 Koyunlarım sesimi işitir. Ben onları tanırım, onlar da peşimden gelir. 28 Ben koyunlarıma sonsuz yaşam veririm. Onlar asla yok olmayacaklar. Hiç kimse onları elimden kapmayacak. 29 Onları bana veren Babam her şeyden üstündür. Hiç kimse onları Babamʼın elinden kapamaz. 30 Ben ve Baba biriz."

31 Yahudi liderler İsaʼyı taşlamak için yerden yine taş topladılar. 32 İsa onlara şöyle dedi: "Ben size Babaʼdan kaynaklanan birçok iyi işler gösterdim. Bunlardan hangisi için beni taşlıyorsunuz?"

33 Yahudi liderler Oʼna cevap verdiler: "Seni iyi iş yaptığın için taşlamıyoruz, ama Allahʼa hakaret ettiğin için taşlıyoruz. Çünkü sen insan olduğun halde kendini Allah yapıyorsun."

34 İsa onlara şöyle karşılık verdi: "Size verilen Tevratʼta*10:34 Size verilen Tevratʼta Yahudiler Eski Antlaşma Kitabıʼnın tümünden bahsederken bazen ona "Tevrat" adını verir. Bazen de içindekileri sayarak ona "Tevrat, Peygamberler ve Yazılar" derler. İsaʼnın aktardığı ayet Yazılar denilen kısımdandır. ‘Ben, "Tanrılarsınız" dedim’*10:34 Mezmur 82:6 diye yazılı değil mi? 35 Allah, sözünü gönderdiği insanları ‘tanrılar’ diye çağırır. Kutsal Yazı da geçersiz kılınamaz. 36 Baba Allah beni göreve ayırıp dünyaya gönderdi. O halde ‘Allahʼın Oğluʼyum’ dediğim için bana nasıl olur da ‘Allahʼa hakaret ediyorsun’ dersiniz? 37 Eğer Babamʼın istediği şeyleri yapmıyorsam, bana inanmayın. 38 Ama eğer o şeyleri yapıyorsam, bana inanmazsanız bile, yaptığım mucizelere inanın. Öyle ki, Babaʼnın bende, benim de Babaʼda olduğumu bilesiniz ve anlayasınız."

39 İsaʼyı tekrar yakalamaya çalıştılar. Ama İsa onların elinden kurtulup gitti.

40 İsa oradan ayrılıp yine Şeria Irmağıʼnın karşı tarafına, Yahyaʼnın daha önce insanları vaftiz ettiği yere gitti ve orada kaldı. 41 Birçok kişi İsaʼnın yanına geldi. Şöyle diyorlardı: "Gerçi Yahya hiçbir mucize yapmadı. Ama Yahya bu adam hakkında ne söylediyse, hepsi doğru çıktı." 42 Böylece orada birçok kişi İsaʼya iman etti.