1 Brethren, my heart’s desire and my supplication to God is for them, that they may be saved. 2 For I bear them witness that they have a zeal for God, but not according to knowledge. 3 For being ignorant of God’s righteousness, and seeking to establish their own, they did not subject themselves to the righteousness of God. 4 For Christ is the end of the law unto righteousness to every one that believeth. 5 For Moses writeth that the man that doeth the righteousness which is of the law shall live thereby. 6 But the righteousness which is of faith saith thus, Say not in thy heart, Who shall ascend into heaven? (that is, to bring Christ down:) 7 or, Who shall descend into the abyss? (that is, to bring Christ up from the dead.) 8 But what saith it? The word is nigh thee, in thy mouth, and in thy heart: that is, the word of faith, which we preach: 9 because if thou shalt confess with thy mouth Jesus as Lord, and shalt believe in thy heart that God raised him from the dead, thou shalt be saved: 10 for with the heart man believeth unto righteousness; and with the mouth confession is made unto salvation. 11 For the scripture saith, Whosoever believeth on him shall not be put to shame. 12 For there is no distinction between Jew and Greek: for the same Lord is Lord of all, and is rich unto all that call upon him: 13 for, Whosoever shall call upon the name of the Lord shall be saved. 14 How then shall they call on him in whom they have not believed? and how shall they believe in him whom they have not heard? and how shall they hear without a preacher? 15 and how shall they preach, except they be sent? even as it is written, How beautiful are the feet of them that bring glad tidings of good things!

16 But they did not all hearken to the glad tidings. For Isaiah saith, Lord, who hath believed our report? 17 So belief cometh of hearing, and hearing by the word of Christ. 18 But I say, Did they not hear? Yea, verily,

Their sound went out into all the earth,

And their words unto the ends of the world.

19 But I say, Did Israel not know? First Moses saith,

I will provoke you to jealousy with that which is no nation,

With a nation void of understanding will I anger you.

20 And Isaiah is very bold, and saith,

I was found of them that sought me not;

I became manifest unto them that asked not of me.

21 But as to Israel he saith, All the day long did I spread out my hands unto a disobedient and gainsaying people.

1 Kardeşler, İsrail halkının kurtuluşunu yürekten arzuluyorum ve bunun için Allahʼa dua ediyorum. 2 Onların Allahʼa gayretle hizmet ettiklerine şahidim. Fakat bu, bilgisiz bir gayrettir. 3 Onlar Allahʼın insanı nasıl doğru saydığını anlamıyorlar. Kendi çabalarıyla doğru sayılmaya çalışıyorlar. Bu yüzden kendilerini Allahʼın doğruluğuna teslim etmediler. 4 Oysa Mesih Tevratʼın sonudur.*10:4 Mesih Tevratʼın sonudur "Sonu" diye tercüme edilen Grekçe kelime "yerine getirilmesi" anlamına da gelebilir. Kelime bu şekilde tercüme edilirse, cümle "Mesih, Tevrat kanunlarının veriliş amacını yerine getirdi" anlamına gelir. Böylece Oʼna iman eden herkes Allahʼın gözünde doğru sayılır.

5 Aslında Musa Tevrat kanunlarından gelen doğruluk hakkında şunları yazar: "Bunları yerine getirenler hayat bulacak."*10:5 Levililer 18:5 6,7 İmana dayanan doğruluk ise şöyle diyor: "Kendi kendine, ‘Allahʼın sözünü, yani Mesihʼi, yeryüzüne indirmek için göğe kim çıkacak?’ diye sorma. ‘Dipsiz derinliklere, yani Mesihʼi ölüler arasından çıkarmaya kim inecek?’ diye de sorma."*10:6-7 Yasanın Tekrarı 30:12,13 8 Ama ne diyor? "Allahʼın sözü sana yakın, dudaklarında ve yüreğinde."*10:8 Yasanın Tekrarı 30:14 O söz iman hakkında vaaz ettiğimiz haberdir. 9 Eğer ağzınla açıkça "İsa Rabʼdir" dersen ve Allahʼın Oʼnu ölümden dirilttiğine yürekten iman edersen kurtulacaksın. 10 Çünkü insan yürekle iman edince doğruluğa kavuşur ve iman ettiğini ağzıyla açıkça söyleyince kurtuluş bulur. 11 Kutsal Yazı da şöyle der: "Oʼna iman eden hiç kimse hayal kırıklığına uğramayacak."*10:11 Yeşaya 28:16 (Septuaginta adlı Eski Antlaşmaʼnın Grekçe tercümesinden.) 12 Yahudilerle Yahudi olmayanlar arasında hiçbir ayrım yok. Aynı Rab bütün insanların Efendisiʼdir. Oʼnu yardıma çağıran herkese cömertçe lütuf gösterir. 13 Çünkü, "Rabbi adıyla yardıma çağıran herkes kurtulacak."*10:13 Yoel 2:32

14 Peki, eğer Rabbe iman etmemişlerse Oʼnu nasıl yardıma çağıracaklar? Eğer Oʼndan haber almamışlarsa Oʼna nasıl iman edecekler? Eğer vaaz eden yoksa Oʼndan nasıl haber alacaklar? 15 Eğer Allah vaaz edenleri göndermezse nasıl vaaz edecekler? Aynı yazıldığı gibi: "İyi haber müjdeleyenlerin ayakları ne güzeldir!"*10:15 Yeşaya 52:7

16 Ama onların hepsi Müjdeʼye itaat etmedi. Peygamber Yeşayaʼnın dediği gibi: "Ya Rab, verdiğimiz habere kim inandı?"*10:16 Yeşaya 53:1 17 Demek ki, iman etmek haberi duymakla, haberi duymak da Mesihʼin sözünün yayılmasıyla olur.

18 Ama şunu soruyorum: "İsrailoğulları haberi duymadılar mı?" Elbette duydular.

"Habercilerin sesi bütün yeryüzüne yayıldı,

sözleri dünyanın en uzak köşelerine ulaştı."*10:18 Mezmur 19:4

19 Yine soruyorum: "Acaba İsrailoğulları haberi anlamadılar mı?" En başta Allah Musa aracılığıyla onlara şöyle der:

"Ben sizi halkım olmayan bir halkla kıskandıracağım,

cahil bir halkla kızdıracağım."*10:19 Yasanın Tekrarı 32:21

20 Sonra da Yeşaya Allahʼın sözlerini cesaretle bildirir:

"Beni aramayanlar tarafından bulundum.

Sormayanlara kendimi gösterdim."*10:20 Yeşaya 65:1

21 Fakat Allahʼın İsrail halkı hakkında dediği şudur:

"İtaatsiz ve dik kafalı bir halka

bütün gün ellerimi uzattım."*10:21 Yeşaya 65:2