1 ‹‹Ama şimdi, yaşı benden küçük olanlar 2 Benimle alay etmekte, 2 Oysa babalarını sürümün köpeklerinin 2 Yanına koymaya tenezzül etmezdim.2 Çünkü güçleri tükenmişti, 2 Bileklerinin gücü ne işime yarardı?3 Yoksulluktan, açlıktan bitkindiler, 2 Akşam çölde, ıssız çorak yerlerde kök kemiriyorlardı.4 Çalılıklarda karapazı topluyor, 2 Retem kökü yiyorlardı.5 Toplumdan kovuluyorlardı, 2 İnsanlar hırsızmışlar gibi onlara bağırıyordu.6 Korkunç vadilerde, yerdeki deliklerde, 2 Kaya kovuklarında yaşıyorlardı.7 Çalıların arasında anırır, 2 Çalı altında birbirine sokulurlardı.8 Aptalların, adı sanı belirsiz insanların çocuklarıydılar, 2 Ülkeden kovulmuşlardı.9 ‹‹Şimdiyse destan oldum dillerine, 2 Ağızlarına doladılar beni.10 Benden tiksiniyor, uzak duruyorlar, 2 Yüzüme tükürmekten çekinmiyorlar.11 Tanrı ipimi çözüp beni alçalttığı için 2 Dizginsiz davranmaya başladılar bana.12 Sağımdaki ayak takımı üzerime yürüyor, 2 Ayaklarımı kaydırıyor, 2 Bana karşı rampalar kuruyorlar.13 Yolumu kesiyor, 2 Kimseden yardım görmeden 2 Beni yok etmeye çalışıyorlar.14 Koca bir gedikten girer gibi ilerliyor, 2 Yıkıntılar arasından üzerime yuvarlanıyorlar.15 Dehşet çöktü üzerime, 2 Onurum rüzgara kapılmış gibi uçtu, 2 Mutluluğum bulut gibi geçip gitti.16 ‹‹Şimdi tükeniyorum, 2 Acı günler beni ele geçirdi.17 Geceleri kemiklerim sızlıyor, 2 Beni kemiren acılar hiç durmuyor.18 Tanrının şiddeti 2 Üzerimdeki giysiye dönüştü, 2 Gömleğimin yakası gibi beni sıkıyor.19 Beni çamura fırlattı, 2 Toza, küle döndüm.20 ‹‹Sana yakarıyorum, ama yanıt vermiyorsun, 2 Ayağa kalktığımda gözünü bana dikiyorsun.21 Bana acımasız davranıyor, 2 Bileğinin gücüyle beni eziyorsun.22 Beni kaldırıp rüzgara bindiriyorsun, 2 Fırtınanın içinde darma duman ediyorsun.23 Biliyorum, beni ölüme, 2 Bütün canlıların toplanacağı yere götüreceksin.24 ‹‹Kuşkusuz düşenin dostu olmaz, 2 Felakete uğrayıp yardım istediğinde.25 Sıkıntıya düşenler için ağlamaz mıydım? 2 Yoksullar için üzülmez miydim?26 Ama ben iyilik beklerken kötülük geldi, 2 Işık umarken karanlık geldi.27 İçim kaynıyor, rahatım yok, 2 Önümde acı günler var.28 Yaslı yaslı dolaşıyorum, güneş yok, 2 Topluluk içinde kalkıp feryat ediyorum.29 Çakallarla kardeş, 2 Baykuşlarla arkadaş oldum.30 Derim karardı, soyuluyor, 2 Kemiklerim ateşten yanıyor.31 Lirimin sesi yas feryadına, 2 Neyimin sesi ağlayanların sesine döndü.

1 But now they that are younger than I have me in derision, whose fathers I would have disdained to set with the dogs of my flock.2 Yea, whereto {should} the strength of their hands {profit} me, {men} in whom vigour hath perished?3 Withered up through want and hunger, they flee into waste places long since desolate and desert:4 They gather the salt-wort among the bushes, and the roots of the broom for their food.5 They are driven forth from among {men} -they cry after them as after a thief-6 To dwell in gloomy gorges, in caves of the earth and the rocks:7 They bray among the bushes; under the brambles they are gathered together:8 Sons of fools, and sons of nameless sires, they are driven out of the land.9 And now I am their song, yea, I am their byword.10 They abhor me, they stand aloof from me, yea, they spare not to spit in my face.11 For he hath loosed my cord and afflicted me; so they cast off the bridle before me.12 At {my} right hand rise the young brood; they push away my feet, and raise up against me their pernicious ways;13 They mar my path, they set forward my calamity, without any to help them;14 They come in as through a wide breach: amid the confusion they roll themselves onward.15 Terrors are turned against me; they pursue mine honour as the wind; and my welfare is passed away like a cloud.16 And now my soul is poured out in me; days of affliction have taken hold upon me.17 The night pierceth through my bones {and detacheth them} from me, and my gnawing pains take no rest:18 By their great force they have become my raiment; they bind me about as the collar of my coat.19 He hath cast me into the mire, and I have become like dust and ashes.20 I cry unto thee, and thou answerest me not; I stand up, and thou lookest at me.21 Thou art changed to a cruel one to me; with the strength of thy hand thou pursuest me.22 Thou liftest me up to the wind; thou causest me to be borne away, and dissolvest my substance.23 For I know that thou wilt bring me to death, and into the house of assemblage for all living.24 Indeed, no prayer {availeth} when he stretcheth out {his} hand: though they cry when he destroyeth.25 Did not I weep for him whose days were hard? was not my soul grieved for the needy?26 For I expected good, and there came evil; and I waited for light, but there came darkness.27 My bowels well up, and rest not; days of affliction have confronted me.28 I go about blackened, but not by the sun; I stand up, I cry in the congregation.29 I am become a brother to jackals, and a companion of ostriches.30 My skin is become black {and falleth} off me, and my bones are parched with heat.31 My harp also is {turned} to mourning, and my pipe into the voice of weepers.