1 अफ़सोस तैस खूनी नीनवे नेगरी पुड़ ज़ै लूट मार केरतां भरपूर भोवरीए, तेरे लूटरो कोई अन्त नईं। 2 कोड़ां केरि आवाज़, ते पेइहां केरि खड़खड़ाहट भोइ राहोरीए; घोड़े दौड़ते-दौड़ते ते रथ उछ़ड़ते च़लतन। 3 सुवार चढ़ाई केरते, तलवारां ते भाले बिजलरे ज़ेरे चमकतन, मारोरे बड़े लोकां केरि लाशां केरो बड़ो ढेरे; लाशां केरि कोई गिनती नईं, लोक मुड़दन सेइं ठोकर खाते च़लतन! 4 एन सब किछ तैस खूबसूरत वेश्या, ते माहिर जैदूगिर कौन्शरे वेश्यापनेरी वजाई सेइं भोवं, ज़ै वेश्यापनेरी वजाई सेइं कौमां-कौमां केरे लोकन, ते जैदेरे ज़िरिये कुलेरे-कुलेरे लोकन बेच़तीए।
5 सेना केरो यहोवा एन ज़ोते, हेर अवं तेरे खलाफ आईं, ते तेरां लिगड़ां खड़े केरतां, तीं कौमां-कौमां केरे सामने नग्गी केरेलो ते रियासतां-रियासतां केरे सामने मज़ाक बनेइलो। 6 अवं तीं पुड़ भिट्टी चीज़ां शैरतां तीं घटिया केरेलो, ते सेभन करां तेरो मज़ाक बनावालो। 7 ते ज़ै कोई तेरे पासे तकेलो, तै नेश्शी गालो, ते ज़ोलो, कि नीनवे नगरी नाश भोइ जेई, ते कौन तैसेरे लेई मातम केरेलो? ते अस तैसेरे लेई तसल्ली देनेबाले कोट्ठां आनम? 8 हे नीनवे नगरी कुन तू अमोन नेगरी करां बेद्धतां नईं, ज़ै नहरां केरे दरमियान मां बस्सोरीए, ते तैसेरे च़ेवरे पासन पानी थियूं, ते समुन्दर तैसेरे लेई क़िलो ते शहरपनाहेरू कम देतो थियो? 9 कूश ते मिस्री मुल्ख तैस बेशुमार ताकत देते थिये, पूत ते लूबी मुल्ख, तैसेरे मद्दतगार थिये।
10 फिरी भी लोकेईं तै गुलैमी मां नेही, ते तैसेरे निक्के बच्चे सड़कां केरे बन्ने शारे गाले। ते तैसेरे खास मड़दां केरे लेई तैनेईं चिट्ठी छ़ेडी, ते तैसेरे सब रईस बेड़न सेइं ट्लाए जे। 11 हे नीनवे नगरी तू भी मसत भोइ गाली, तू घबराली; तू दुश्मनेरे डरे सेइं छ़पनेरी ठार तोपेली। 12 तेरे सारे क़िले फैगेरे एरे बुट्टां केरे ज़ेरे भोल्हे ज़ैन सेइं पेइले पकोरे फल लगोरे भोन, अगर तैना हिलाए गान त फल खाने बालां केरे ऐशी मां बिछ़ड़ेले। 13 हेर, तेरे सिपाही ज़ैना तेरे दरमियाने मां आन, तैना कौन्शां केरे ज़ेरे भोइ जेवरेन। तेरे मुल्खे मां दाखल केरनेरे बत्तां तेरे दुशमनां केरे लेई बिलकुल खुल्ली जे; ते रुकावटरी लट्ठां अग्गी मां भस्म भोइ जेई।
14 हे नीनवे घिरे गानेरे दिहाड़ां केरे लेई पानी भर, ते क़िलन बड़े मज़बूत केर; च़िकरी मां एइतां गारो ढ्लन्च़, ते भट्ठे सज़ा! 15 तैड़ी तू अग्गी सेइं भस्म भोइ जेई, ते तलवारी सेइं तू नाश भोइ जेई। तै येलेक नंव्वेरे टिट्टोवेंरी ज़ेरि तीं निगली गाली! चाए तू अर्बे नंव्वेरे टिट्टां केरे ज़ेरे बेशुमार भी भोइ गास।
16 तेरे बुपारी अम्बरेरे तारन करां भी जादे बेशुमार भोए। टिट्टोवं चट केरतां उडरी गाते। 17 तेरे मुकुट लेइतां लोक टिट्टां केरे ज़ेरे, ते तेरे सेनापति टिट्टां केरे झुण्डां केरे ज़ेरे भोल्हे ज़ैना हिवंतड़ेरे दिहाड़न बाड़न पुड़ टिकतन, पन ज़ैखन दिहाड़ो लेइहोते तैखन नेश्शी गातन; ते कोई न ज़ाने कि तैना कोरहां जे।
18 हे अश्शूरेरे राज़ा, तेरे पुहाल डिगरी देने लगे; ते तेरे शूरबीर डुग्घी निड्ली मां झ़ुल्ली जे, ते तेरे लोक पहाड़न पुड़ तितर-बितर भोइ जे, ते फिरी तैन्न अकोट्ठे न केरे। 19 तेरो ज़खम न भेरि सकेलो, तेरे रोगेरो कोई आलाज़ नईं। ज़ेत्रे लोक तेरी खबर शुनेले, तैना तीं पुड़ च़ैड़ी देले। किजोकि एरहो कौने ज़ैस पुड़ तेरी लगातार बुरैइयरो अस्सर न पेतो भोए?